Μαρλέν Σαϊτη: Το παιδί του κολλεγίου που επιβίωσε στο Hollywood.

Μαρλέν Σαϊτη: Το παιδί του κολλεγίου που επιβίωσε στο Hollywood.

mar595.JPG

Στη γη της επαγγελίας του θεάματος πολλοί διάσημοι Έλληνες ‘σταρ’ κάνουν την εμφάνιση τους κατά καιρούς. Όλοι προσπαθούν να προωθήσουν τον εαυτό τους, να κάνουν τις κατάλληλες γνωριμίες και να ξεκινήσουν αυτό που λέμε διεθνή καριέρα. Μια κοπέλα 23 χρονών, από μικρή ‘σταρ’ στην γειτονιά της, τότε που ανέβαζε αυτοσχέδιες παραστάσεις στη Βουλιαγμένη, ήρθε έπαιξε το παιχνίδι πιο τίμια και από ότι φαίνεται ρίζωσε στο Hollywood. Μέχρι τώρα έχει πάρει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανεξάρτητη παραγωγή Fear και δύο δεύτερους ρόλους στις ταινίες Blow και Games. Το βιογραφικό της περιλαμβάνει ακόμα πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους σε

Θεατρικά εργα όπως είναι το ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ που παίχτηκε στο θέατρο Μεριλιν Μονρόε του Λος Αντζελες. Το 23άχρονο παιδί ζιζάνιο, που ποτέ δεν μπορεί να κάτσει σε μία καρέκλα για περισσότερο από μισή ώρα και ακούει στο όνομα Μαρλέν Σαϊτη μοιράζεται μαζί μας την μέχρι τώρα ζωή της, πριν απογειώσει την καριέρα της στους ουρανούς της πόλης των αγγέλων και πάρουν τα μυαλά της αέρα.

Από ποια περιοχή της Ελλάδας είσαι και πως σου δημιουργήθηκε η ιδέα να γίνεις ηθοποιός?

Το σπίτι μου είναι στη Βουλιαγμένη. Εκεί έμενα και όλα μου τα χρόνια πριν φύγω στο εξωτερικό. Από πολύ μικρή οργάνωνα μικρά σκετς κάθε καλοκαίρι. Μαζευόμασταν όλα τα παιδιά της γειτονιάς και η αδερφή μου και ανεβάζαμε μικρές θεατρικές παραστάσεις. Θυμάμαι ήμασταν ιδιαίτερα οργανωμένοι αφού φτιάχναμε και προσκλήσεις και τις στέλναμε σε γνωστούς και φίλους. Αυτή η ερασιτεχνική εμπειρία ήταν και η πρώτη μου επαφή με το θέατρο. Μου άρεσε η αδρεναλίνη και η ένταση από μικρή. Με εξίταρε η ιδέα ότι δημιουργείς κάτι που διασκεδάζει τον κόσμο και του προσφέρει ευτυχία. Μετά ασχολήθηκα και με τον αθλητισμό πάλι λόγω αδρεναλίνης. Ήμουν σπρίντερ στα 80 και 100 μέτρα. Αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα. Όποτε φώναζαν το όνομα μου από τα μεγάφωνα κατά τη διάρκεια κάποιου αγώνα αγχωνόμουν, έβαζα τα κλάματα και δεν έπαιρνα ποτέ μέρος τελικά στους αγώνες. Σχολείο πήγα όλα τα χρόνια στο κολλέγιο Αθηνών. Εκεί στην πρώτη λυκείου έπρεπε να επιλέξω εάν ενδιαφέρομαι να δώσω πανελλήνιες (ήταν η χρονιά που άλλαξε το σύστημα) ή να ακολοθήσω το International Baccalaureate. Εγώ επέλεξα το δεύτερο. Ένας από τους λόγους ήταν ότι στο πρόγραμμα υπήρχε μάθημα θεάτρου. Βέβαια όταν δήλωσα ποια μαθήματα ήθελα να πάρω μου είπαν ότι το συγκεκριμένο μάθημα δεν διδάσκεται γιατί δεν υπάρχει ενδιαφέρον από τους μαθητές. Μου είπαν εάν ενδιαφέρεσαι βρες πέντε παιδιά και θα το επανεντάξουμε στο πρόγραμμα. Εγώ έτρεξα πρώτα στη δίδυμη αδερφή μου, την έπεισα με τα χίλια ζόρια βρήκαμε και άλλες τρεις φίλες μας και έτσι επανεντάξαμε το θέατρο στο πρόγραμμα. Τότε ήταν και η πρώτη πιο σοβαρή επαφή με το θέατρο. Μάλιστα κάναμε και μία περιοδεία με τον Γιώργο Ρεμούνδο στην Έλλάδα. Έτσι αποφάσισα ότι θέλω να σπουδάσω θέατρο και να γίνω ηθοποιός.

Ποιο ήταν το όνειρό σου τότε; Είχες πρότυπα;

Το όνειρό μου ήταν να γίνω ηθοποιός. Να μπορώ μέσα από χαρακτήρες να ανοίγω την καρδιά μου. Δεν είχα πρότυπα ούτε ήθελα να γίνω σαν κάποιον ή κάποια άλλη. Ακόμα και τώρα αν με ρωτήσεις ποιον θαυμάζεις θα σου πω κανέναν. Εγώ, όπως και ο καθένας έχω κάτι το ιδιαίτερο να δώσω. Και μου αρέσει να παίζω, είναι τόσο απλό, μου αρέσει το παιχνίδι. Μου αρέσει να αισθάνομαι ότι είμαι παρούσα σε αυτό που κάνω και δίνω όλο μου το είναι σε αυτό το ταξίδι που λέγεται υποκριτική.

Πως ήταν το κλίμα στο κολλέγιο;

Υπάρχουν κλίκες όπως και σε όλα τα σχολεία. Το ιδιαίτερο με εμένα ήταν ότι στο κολλέγιο ήταν καθηγητής και ο πατέρας μου. Μάλιστα τον είχα και σε ένα μάθημα.

Πως ένιωθες έχοντας καθηγητή τον μπαμπά σου;

Κανονικά δεν επιτρεπόταν να τον έχω αλλά πήρα το μάθημα του σαν επιλογή. Δίδασκε οικονομικά και μία ημέρα με βρίσκει μαζί με την δίδυμη αδερφή μου και μας λέει μία από τις δύο σας θα πάρει το μάθημα μου. Αποφάσισα να το κάνω εγώ. Θυμάμαι ότι στην τάξη υπήρχαν αγόρια που με ενδιέφεραν και ο μπαμπάς μου θέλοντας να με κάνει ρεζίλι μπροστά σε όλους μου ζητούσε να του λύσω δύσκολα προβλήματα μαθηματικών. Και εγω δεν ήξερα βέβαια τη να πω, κοκκίνιζα. Επίσης μου ήταν δύσκολο να τα έχω με κάποιο παιδί στο σχολείο γιατί ο μπαμπάς μου ήταν συνέχεια εκεί. Μια φορά με έπιασε ένας άλλος καθηγητής και μου είχε πει ότι θα τα πεί όλα στον πατέρα μου. Ευτυχώς δεν δημιουργήθηκε πρόβλημα γιατί όταν μας έπιασε απλά ο φίλος μου, μου κρατούσε το χέρι.

marh.JPGΕσύ σε ποια κλίκα του σχολείου ανήκες;

Είμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος και ήμουν παντού. Έκανα με όλους παρέα και έπαιζα σε όλα τα ταμπλό. Περισσότερο έκανα παρέα με τα παιδιά της κλίκας που συμμετείχαν στα κοινά, οργάνωναν τις εκδηλώσεις και δεν ήταν σιωπηλοί σαν κάποιους άλλους.

Περιέγραψέ μου τις παρέες του κολλεγίου;

Μία παρέα ήταν οι μοναχικοί τύποι, μία άλλη αυτοί που ασχολούνταν με τα κοινά και συμμετείχαν σε δραστηριότητες και επίσης υπήρχαν και οι σνομπ αυτοί που κοιτούσαν όλους τους άλλους αφ’ υψηλού. Εγώ τα είχα με όλους καλά.

Ποιοι στην έσπαγαν περισσότερο;

Αυτοί που δεν μιλούσαν, όχι μου την έσπαγαν απλά με στενοχωρούσαν. Θυμάμαι την τελευταία χρονιά ήμουν υπεύθυνη για τον θησαυρό ( το βιβλίο που περιείχε όλα τα βιογραφικά των μαθητών της τελευταίας τάξης) και κάποια παιδιά δεν μου έδιναν το βιογραφικό τους και μου έλεγαν εγώ δεν θέλω να γράψω τίποτα. Και εγώ στεναχωριόμουν, έλεγα γιατί αυτοί δεν θέλουν να γράψουν τίποτα.

Ήσουν καλή μαθήτρια;

Του 16 αλλά διάβαζα πολύ.

Ποια παιδιά γνωστών αθηναϊκών οικογενειών ήταν συμμαθητές σου;

Υπήρχαν αρκετοι. Στην τάξη μου ήταν ο Πάρης Κασιδώκωστας, ο Κωνσταντίνος Κόκκαλης, ο γιος του υπουργού κ. Λιάπη και ο Κωνσταντίνος Δάβαρης ενώ μία τάξη μεγαλύτερη ήταν η Χρυσή Βαρδινογιάννη.

Έκανες παρέα μαζί τους; Σήμερα έχεις σχέσεις;

Ναι. Με όλους έκανα παρέα. Τώρα πια έχουμε χαθεί αλλά άμα βρεθούμε μιλάμε.

Κολλητή σου πια ήταν;

Η Μυρτώ Αναστασοπούλου και είναι ακόμα.

Ένιωσες ποτέ μειονεκτικά απέναντι στα άλλα παιδιά του κολλεγίου;

Όχι. Ειλικρινά ποτέ γιατί κάθε μέρα που ξυπνούσα είχα πολλές επιλογές. Και κοίτα το αποτέλεσμα. Πήγα σε ένα πολύ καλό σχολείο, μετά φοίτησα στην Αγγλία στο Πανεπιστήμιο Lancaster και σήμερα ζω στο Hollywood στο καλύτερο περιβάλλον για την εξέλιξη της δουλειάς μου. Νομίζω ότι είναι εγωιστικό αυτό που σου λέω βέβαια γιατί ποτέ δεν σκέφτηκα αυτός ο πατέρας μου και γενικά όλη η οικογένεια μου πως τα κατάφεραν να μου δώσουν τόσο καλά εφόδια και να με βοηθήσουν να φτάσω εδώ που είμαι; Αυτό αν θες είναι κάτι που δεν το έχω σκεφτεί και το έχω θεωρήσει δεδομένο και δεν είναι καλό.

Για σκέψου το τώρα λοιπόν… (γέλια)

Ε, και αυτός πέρασε τον δικό του Γολγοθά, και αυτός είχε ένα δικό του πατέρα ο οποίος μόχθησε για να καταφέρει όσα κατάφερε. Πιστεύω ότι είναι μία φυσιολογική συνέχεια. Να σου πω την αλήθεια όμως εγώ είμαι στις Η.Π.Α. και μπορώ και δουλεύω λόγω του παππού μου. Εκείνος ήρθε στην Αμερική όταν ήταν 8 χρονών και έμεινε για όλη του τη ζωή στην Αμερική οπότε πήρε την Αμερικανκή υπηκοότητα. Έτσι και ο μπαμπάς μου πήρε την υπηκοότητα και όταν εγώ με την αδερφή μου γεννηθήκαμε στην Ελλάδα μας δήλωσε στην Αμερικάνική πρεσβεία. Και έτσι και εγώ έχω Αμερικάνικο διαβατήριο και υπηκοότητα. Βεβαια πολλές φορές με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει: « ήταν λάθος μου να σε δηλώσω Αμερικανίδα υπήκοο», επειδή είμαι μακριά από την οικογένεια μου. Επίσης μου είχε πει, «παιδάκι μου ευχή και κατάρα να μην μείνεις στην Αμερική». Η αλήθεια όμως είναι πως το Αμερικάνικο διαβατήριο είναι ένα κλειδί που μου έχει ανοίξει πάρα πολλές πόρτες. Δηλαδή μου έχει δώσει μια ηρεμία γιατί άλλοι τρέχουν συνεχώς σε πρεσβείες και δημόσιους οργανισμούς για να πάρουν άδεια εργασίας ή βίζα. Εγώ έχω γλιτώσει όλη αυτή την γραφειοκρατία. Στο Λος Αντζελες πολλοί δεν είναι Αμερικάνοι και προσπαθούν να βρουν λύσεις για να μείνουν εδώ. Άλλοι σκέφτονται ακόμα και να παντρευτούν, δεν μπορείς να φανταστείς τι περνάει από το μυαλό τους. Στην αρχή πολλοί με ρωτούσαν τι βίζα έχεις και τους απαντούσα, τι βίζα, δεν έχω.

marh2.JPGΓιατί πήγες για σπουδές στην Αγγλία;

Εγώ να σου πω δεν ήθελα. Ήθελα να πάω κατευθείαν σε δραματική σχολή αλλά οι δικοί μου, μου είπαν πρώτα θα πάρεις ένα πτυχίο και μετά κάνε ό, τι θέλεις. Οπότε πήγα στο πανεπιστήμιο Lancaster στην Αγγλία και αποφοίτησα από τη σχολή θεατρικών σπουδών.

Εκεί πραγματικά άνοιξαν οι ορίζοντες μου, αλλά όταν ήρθα στην Αμερική συνειδητοποίησα ότι η Αγγλία ήταν μία φούσκα από την άποψη ότι όλα ήταν βατά και ιδιαίτερα οργανωμένα. Επίσης συμμετείχα και σε μία θεατρική ομάδα με την οποία είχαμε ανεβάσει μία παράσταση και πήραμε μέρος στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου.

Ποιο ήταν το ποιο τρελό πράγμα που είχες κάνει κατά την διάρκεια των σπουδών σου στην Αγγλία;

Πήρα το τρένο μόνη μου στις τέσσερις τα χαράματα για να πάω να δω το αγόρι μου στο Μάντσεστερ. Βέβαια ακούγεται απλό αλλά δεν είναι. Γιατί αυτή την ώρα στα τρένα στην Αγγλία μπορείς να βρεις από μεθυσμένους μέχρι εγκληματίες. Και ήταν στον πρώτο μήνα που είχα πάει, σχεδόν δεν ήξερα που πήγαινα. Επίσης συνάντησα μία κοπέλα που ταξίδευε για τον ίδιο σκοπό, είχε τσακωθεί και αυτή με τον φίλο της. Αυτό ήταν το απίστευτο. Τελικά έφτασα στο δωμάτιο της εστίας που έμενε και μου είπε: Καλά τι κάνεις εσύ εδώ; Του απαντώ μην χαίρεσαι και τόσο πολύ που με βλέπεις, είδα αυτό που ήθελα να δώ και έφυγα αμέσως. Στις 9 το πρωί εν τω μεταξύ είχα πρόβες για μία παράσταση. Τώρα αν το διαβάσει αυτό βέβαια που σου λέω θα με κατακρεουργήσει. (γέλια)

Στην Αμερική πως βρέθηκες;

Μόλις πήρα το πτυχίο μου γύρισα στην Ελλάδα μίλησα με τους γονείς μου και τους είπα ότι ήθελα να φύγω και να πάω σε δραματική σχολή στην Αμερική. Στην αρχή πήρα τη βαλίτσα μου και πήγα στην Νέα Υόρκη και χτύπαγα πόρτες. Πήγαινα από σχολή σε σχολή. Εκεί στο πανεπιστήμιο New School ένας σκηνοθέτης με συμβούλευσε να πάω στο Λος Άντζελες. Όπότε την άλλη μέρα πήρα το αεροπλάνο και πήγα στο Λος Άντζελες και έκανα την ίδια δουλειά. Κάποια στιγμή μπαίνοντας στην σχολή Lee Strasberg

ένιωσα ότι εδώ ανήκω και εδώ θέλω να φοιτήσω. Από αυτή τη σχολή έχουν αποφοιτήσει ο Robert De Niro, ο John Travolta, ο Al Pacino, ο Dustin Hoffman και πολλοί άλλοι που είχαν δάσκαλο τον ίδιο τον Lee Strasberg. Έκανα τις απαραίτητες αιτήσεις με έκαναν

δεκτή και ήρθα.

Πως ήταν η ζωή σου τον πρώτο καιρό;

Στη σχολή ήταν πολύ ωραία αλλά η ζωή ήταν δύσκολη. Δεν ήξερα κανέναν και τους πρώτους τρεις μήνες δεν είχα αυτοκίνητο. Το να ζεις στο Λος Άντζελες, που οι αποστάσεις είναι τεράστιες, χωρίς αυτοκίνητο είναι πραγματικά τραγικό.

Όταν τελείωσες τη σχολή γιατί δεν γύρισες στην Ελλάδα;

Ο σκοπός μου αυτός ήταν, να πάω στο εξωτερικό να σπουδάσω, να πάρω όσες εμπειρίες μπορώ και μετά να επιστρέψω και να δείξω όλα αυτά που έμαθα στη χώρα μου. Βέβαια τελείωσα την σχολή πήρα το πτυχίο της method actress αλλά είμαι ακόμα εδώ. Γιατί βλέπω ότι εδώ υπάρχουν πολλές ευκαιρίες. Μπορείς να καταφέρεις πολλά πράγματα με το δικό σου ταλέντο. Χρειάζονται και οι γνωριμίες αλλά το ταλέντο και τα προτερήματα του καθενός είναι τα πρώτα πράγματα που μετράνε. Εδώ αν σε δει κάποιος σκηνοθέτης και πιστεύει ότι είσαι καλός θα σου προτείνει να δουλέψεις μαζί του είτε έχεις γνωριμίες είτε όχι. Στην Ελλάδα δεν θα μπορούσα να κάνω όσα πράγματα έχω κάνει εδώ.

Επαγγελματικά πως τα κατάφερες;

Ξεκίνησα από τις εφημερίδες, όπως όλοι. Έπαιρνα όλες τις εφημερίδες που δημοσιεύουν τις οντισιόν και πήγαινα παντού. Έτρεχα σε ότι φιλμ υπήρχε και σε όλες τις ανεξάρτητες παραγωγές. Ύστερα βρήκα και μία μάνατζερ μου έκανε ένα real (ένα portfolio με την δουλειά μου) και σιγά σιγά ξεκίνησα να δουλεύω. Δεν περίμενα να χτυπήσει το τηλέφωνο γιατί δεν θα χτυπούσε ποτέ. Συν Αθηνά και χείρα κίνει. Στην αρχή έκανα αρκετές διαφημίσεις και σπικαζ. Μία διαφήμιση που έκανα ήταν για την εκκλησία της Σαϊεντολογίας. Εγώ βέβαια δεν ήξερα τι ήταν και απλά μου τηλεφώνησαν και είπα ναι. Κάναμε το γύρισμα και μετά από μία εβδομάδα με ξαναπήραν τηλέφωνο και με κάλεσαν στα γραφείατους. Νόμιζα ότι θα με ήθελαν για κάποια δουλειά και πήγα. Ουσιαστικά αυτά δεν ήταν γραφεία αλλά ένας τεράστιος ιδιόκτητος λόφος με ένα κάστρο. Τέλος

πάντων μόλις έφτασα εκεί άρχισαν να μου κάνουν κύρηγμα για να με προσηλιτήσουν. Εγώ τους λέω ότι είμαι χριστιανή ορθόδοξη και δεν ενδιαφέρομαι να γίνω μέλος τους. Εκείνοι απάντησαν τι δεν τους πειράζει αυτό και δεν χρειάζεται να αλλάξω θρήσκευμα και εξίσου θα ήταν πολύ χρήσιμο για την καριέρα μου να γίνω μέλος τους καθώς υπάρχουν και διάφοροι σταρς που είναι μέλη τους και θα μπορούσαν να με φέρουν σε επαφή μαζί τους. Δεν θυμάμαι τι δικαιολογία είπα και έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα.

Ποια ήταν η πρώτη σου δουλεία που σου έδωσε ιδιαίτερη χαρά;

Ένας πολύ μικρός ρόλος που πήρα σε μία ταινία που λεγόταν After the Sunset και δούλεψα με τον Πιρς Μπροσναν και τη Σάλμα Χάγιεκ. Σήμερα βέβαια καταλαβαίνω ότι δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερο αλλά για εμένα τότε το να είμαι σε μία τόσο μεγάλη παραγωγή και να δω πως δουλεύουν αυτοί οι άνθρωποι ήταν πολλή καλή εμπειρία. Ύστερα έπαιξα σε μία παράσταση στην οποία ήρθε και με είδε η Σαλυ Κερκλαντ. Μία ηθοποιός που έχει πάρει δύο Όσκαρ και μία χρυσή σφαίρα και μου πρότεινε να με μανατζάρει. Αυτή ήταν η πρώτη καλή μάνατζερ που είχα.

Σου έχει συμβεί κανένα παράξενο περιστατικό με κάποιους διάσημους από το Χολιγουντ;

Αρκετά. Ένα βράδυ καθόμουν με μία φίλη μου, την Άσλευ, και μιλούσαμε. Μου λέει θέλω να γνωρίσω τον Hugh Grant, μου αρέσει πολύ. Την άλλη ημέρα το πρωί ήταν να πάμε μαζί στο κομμωτήριο αλλά εγώ είχα δουλειά και πήγε μόνη της. Έπειτα με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει τι της συνέβη στο κομμωτήριο. Περίμενε την σειρά της και κοιτούσε μια φωτογραφία μιας γυμνής κοπέλας σε ένα περιοδικό. Ξαφνικά κάποιος της λέει: Α, σου αρέσει το γυμνό; Εκείνη δεν έχει δει ποιος είναι και πριν γυρίσει έχει κατακοκκινίσει. Μόλις γυρνάει το κεφάλι της βλέπει τον Hugh Grant. Την πιάνει πανικός και δεν ξέρει τι να πει. Του λέει είδα προχθές το Love Actually και μου άρεσε πολύ το χορευτικό σου. Εκείνος ξεκινάει να της δείχνει το χορευτικό και όλοι στο κομμωτήριο ξεκίνησαν να της πηγαίνουν πορτοκαλάδες, φαγητό ότι μπορείς να φανταστείς γιατί άρχισαν να αναρωτιούνται ποια είναι αυτή που μιλάει τόση ώρα με τον Hugh Grant; Μετά αυτός της λέει ότι έχει υπέροχα πράσινα μάτια και της ζητάει το τηλέφωνο της για να βγουν το βράδυ. Από τον πανικό της του δίνει τον αριθμό του σπιτιού της. Νομίζει πως δεν θα την πάρει ποτέ τηλέφωνο αλλά μου λέει τουλάχιστον ότι η ευχή μου έγινε πραγματικότητα. Το απόγευμα ήταν στο σπίτι μου και την παίρνει η μαμά της τηλέφωνο και της λέει ότι κάποιος έπαιρνε στο σπίτι τους τηλέφωνο και της έκανε πλάκα γιατί έλεγε ότι ήταν ο Hugh Grant. Η μαμά της του απάντησε ότι δεν είναι ο Hugh Grant αλλά και ακόμα αν ήταν έπρεπε να ντρεπόταν να τηλεφωνεί ζητώντας από την 19χρονη κόρη της να βγουν σε ραντεβού. Μία άλλη φορά ήμουν στο σπίτι ενός Αμερικανού φίλου μου που παλιά τα είχε με την Paris Hilton. Ε, κάποια στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο του και ήταν η Paris η οποία δεν ήταν στα καλύτερά της. Εκείνος την προσκάλεσε στο σπίτι, ήρθε, ήπιε αρκετό αλκοόλ φάγαμε και έφυγε. Ένα άλλο περιστατικό συνέβη στο θέατρο της σχολής Strasberg όταν μία συνάδελφος μου με κάλεσε να πάω να δω την παράστασή της. Μου τηλεφώνησε σχεδόν τελευταία στιγμή και δεν είχα με ποιον να πάω. Τελικά πήγα μόνη μου και όταν έφτασα η παράσταση είχε αρχίσει και το θέατρο ήταν γεμάτο. Μου βρήκαν μία θέση που ήταν δίπλα σε ένα γερό και λέω μα τι τύχη και αυτή θα περάσω δύο ώρες δίπλα στον γέρο. Όπως κάθομαι κατά λάθος ακουμπάω το χέρι μου στο μπράτσο της θέσης του. Λέω συγγνώμη και εκείνος με πολλή ευγένεια μου απαντά ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Όπως τον κοιτάω συνειδητοποιώ ότι αυτός ο γέρος ήταν ο Al Pacino. Πώς να έβλεπα το έργο δίπλα του. Στο τέλος της παράστασης μιλήσαμε και για το έργο. Μία άλλη διάσημη κοπέλα που έχω γνωρίσει και έχουμε βγει και κάποιες φορές σε κλαμπ μαζί λόγω μιας κοινής μας φίλης είναι η Scarlet Johansson.

Πολλή καλή κοπέλα και καθόλου δήθεν.

marh3.JPG

Προτιμάς τους Έλληνες άντρες;

Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είναι μπαλωμένο. Αυτό θα σου πω. Είναι δύσκολο να κάνεις μία σχέση και να επικοινωνείς σε μία γλώσσα που όσο και καλά να την ξέρεις ποτέ δεν θα είναι σαν την μητρική σου. Αλλά και στο θέμα της εμφάνισης προτιμώ τους Έλληνες.

Οι περισσότεροι φίλοι σου τι εθνικότητας είναι;

Έχω φίλους από πολλές χώρες αλλά πιο πολύ κάνω παρέα με Λατίνους. Έχουν πολλά κοινά με εμάς. Αν πιστεύεις ότι οι Έλληνες είναι έξω καρδιά το ίδιο είναι και οι Λατίνοι;

Με την προφορά έχεις πρόβλημα;

Όχι. Υπάρχουν και πολλοί σκηνοθέτες που προτιμούν ηθοποιούς με διαφορετικά accents.

Πως επηρεάζεσαι από μία αρνητική απάντηση σε κάποια οντισιόν;

Δεν σκέφτομαι ότι δεν τους άρεσε η Μαρλέν, αλλά σκέφτομαι ότι ίσως να ήθελαν κάτι που εγώ δεν το είχα, κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Γενικά δεν το βάζω κάτω. Έχω αυτοπεποίθηση γιατί αν δεν πιστεύω εγώ στον εαυτό μου πως θα πιστέψει σε εμένα ένας σκηνοθέτης;

Η ζήλεια μεταξύ ηθοποιών υπάρχει και στην Αμερική και αν ναι σε ποιο βαθμό;

Και βέβαια υπάρχει. Σε τεράστιο βαθμό. Ο χώρος μας είναι καθαρά ανταγωνιστικός σε όλο τον κόσμο. Δηλαδή θα πω σε κάποιον πάω να κάνω μια ακρόαση για κάποιο ρόλο και θα πάει εκείνος να μου πάρει το ρόλο. Βέβαια εγώ αυτό δεν το θεωρώ παράλογο στον χώρο μας, αλλά κάποιοι το βλέπουν αλλιώς.

Έχεις Έλληνες φίλους ηθοποιούς;

Δεν έχω φίλους ηθοποιούς στην Ελλάδα εκτός από έναν, τον Γιώργο Καραμίχο,

με τον οποίο κάνουμε πολλή παρέα και μου περιγράφει πως είναι τα πράγματα εκεί. Εδώ βέβαια έχω συναντήσει κατά καιρούς αρκετούς όπως π.χ. τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, τον Κώστα Σόμμερ και τον Νίκο Παππά που είχαν έρθει με σκοπό να κάνουν διεθνή καριέρα.

Στην Έλλάδα έχεις δουλέψει ποτέ;

Όχι. Και δεν με ξέρει κανένας. Αν ρωτήσεις ποια είναι η Μαρλεν Σαίτη ακόμα και άνθρωποι του χώρου θα σου πουν ποια είναι αυτή; Τον προηγούμενο μήνα μόνο έκανα ένα υπερατλαντικό ταξίδι και ήρθα στην Αθήνα για μία και μοναδική ημέρα ώστε να κάνω ένα δοκιμαστικό για ένα πολύ επιτυχημένο σίριαλ ενός μεγάλου καναλιού που θα συνεχιστεί. Μου άρεσε πολύ το κλίμα και το συγκεκριμένο καστ αλλά δεν μπορώ να πω περισσότερα καθώς τίποτα ακόμα δεν είναι σίγουρο.

Θα ήθελες να μείνεις για πάντα εδώ;

Όχι βέβαια. Το μεγάλο μου όνειρο είναι να είμαι και εδώ και στην Ελλάδα. Να κάνω καριέρα και στις δύο χώρες.

Ποια ήταν η τελευταία σου δουλειά και ποιες θα είναι οι επόμενες;

Αυτό τον καιρό έχω δώσει πιο πολλή έμφαση στο θέατρο. Μόλις πριν λίγες ημέρες τελείωσαν οι παραστάσεις του έργου η φαλακρή τραγουδίστρια του Ιονέσκο. Ανήκει στην κατηγορία του θεάτρου του παραλόγου και εγώ είχα τον ρόλο

της φαλακρής τραγουδίστριας. Πήγε πάρα πολύ καλά και μάλιστα την άλλη εβδομάδα όλο το καστ θα δώσουμε συνεντεύξεις για ένα αφιέρωμα που θα μας κάνει το CNN. Σκηνοθέτης είναι ο Χοσε Μαλμπίνι, ένας Αργεντινός και παραγωγή κάνει ο David Strasberg, ο γιος του Lee Strasberg. Σε λίγο καιρό ξεκινάω παραστάσεις για το Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ και για το καλοκαίρι μου έχει γίνει κάποια πρόταση για να παίξω στην Τόσκα. Βέβαια για το τελευταίο δεν έχω απαντήσει ακόμα γιατί αν πω ναι δεν θα έχω πολύ χρόνο να έρθω στην Ελλάδα. Οπότε δεν ξέρω ακόμα.

NO COMMENTS

Leave a Reply