Ανεμόνα Χαρτοκόλης: Η ελληνίδα των ΝΥ Times

Ανεμόνα Χαρτοκόλης: Η ελληνίδα των ΝΥ Times

hartocollis.jpgTimes Square, ώρα 14:50. Τουρίστες παντού που ανακατεύονται με τους πολυπολιτισμικούς New Yorkers. Περπατώντας μπαίνεις στον πειρασμό να μαντεύεις ποιος είναι κάτοικος της πόλης και ποιος όχι. Στα Starbucks έχει ουρά αλλά παρόλα αυτά ο καφές δεν αργεί ιδιαίτερα. Οι περισσότεροι κρατούν και από μία εφημερίδα στα χέρια, τι άλλο, New York Times. Στο αντίκρισμα του πρωτοσέλιδου ο ενθουσιασμός αυξάνεται αφού σε λίγο θα συναντήσουμε την μοναδική ελληνοαμερικανίδα της πιο γνωστής εφημερίδας του κόσμου. Η ώρα πλησιάζει και σχεδόν τρέχοντας φτάνουμε έξω από τα καινούρια κεντρικά γραφεία των New York Times. Περνάμε τις σκαλωσιές που έχουν τοποθετηθεί στην είσοδο (ακόμα φτιάχνουν κάποια πράγματα στον ουρανοξύστη) και φτάνουμε στο λόμπι. Τηλεφωνώ στην Ανεμόνα και βλέπω μια κυρία με ένα μικρό σακίδιο στην πλάτη να μου κουνάει το χέρι. Eίναι η Ανεμόνα. Περνάμε από έλεγχο ασφάλειας και ανεβαίνουμε στην αίθουσα σύνταξης. Σε μια μεγάλη αίθουσα όλοι οι αρχισυντάκτες κάνουν σύσκεψη για την έκδοση της Κυριακής. Η Ανεμόνα έχει την καλοσύνη και μας γνωρίζει σε κάποιους από αυτούς οι οποίοι δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την εφημερίδα και το περιοδικό μας παρόλο που είναι σε σύσκεψη και τους διακόπτουμε. Πόσο παράξενο ε; Στην Ελλάδα ενδεχομένως ούτε θα δέχονταν να μιλήσουν κάποια μεγάλα κεφάλια εφημερίδων σε κάποιον που τυχαίνει να επισκέπτεται την εφημερίδα τους από μια άλλη μικρή χώρα (αναλογικά). Πάμε στην καφετέρια της εφημερίδας, ολοκαίνουρια. Η Ανεμόνα παραγγέλνει καφέ και εκπλήσσεται με το καινούριο σύστημα που χρεώνει τον καφέ στην κάρτα εργασίας της, την οποία απλώς σκανάρει στο ταμείο. Σε ένα τραπέζι κάθεται ένας κύριος με γυαλιά, τον πλησιάζουμε, και η Ανεμόνα μου λέει ότι είναι ο άντρας της που επίσης εργάζεται για τους Times. Μέχρι να φτάσουμε στο τραπέζι μας, χαιρετάει και άλλο κόσμο. Με τους περισσότερους είναι πολύ οικεία. Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο. Η δημοσιογραφία έχει σχηματίσει την Ανεμόνα των Times κάτι στο οποίο συμφώνησε και η ίδια κατά τη διάρκεια της συζήτησης μας.

Γεννήθηκες στην Αμερική;

Όχι. Οι γονείς μου είναι και οι δύο Έλληνες και έμεναν στην Ελβετία, όπου γεννήθηκα και εγώ. Μετά ήρθαμε οικογενειακώς στις Η.Π.Α ώστε να κάνουν μεταπτυχιακές σπουδές. Οι γονείς μου γύρισαν στην Ελλάδα πριν 25 χρόνια και ο πατέρας μου έγινε διευθυντής της σχολής ψυχολογίας του πανεπιστημίου της Πάτρας και ζουν ακόμα στην Αθήνα.

Αλλά εσείς δεν επιστρέψατε;

Όχι. Εγώ μεγάλωσα εδώ και έμεινα εδώ. Είμαι πραγματικά Αμερικανίδα. Οι Η.Π.Α είναι η πατρίδα μου. Μιλάω καλά ελληνικά όμως και δεν θα είχα πρόβλημα να γυρίσω κάποια στιγμή στην Ελλάδα αλλά δεν είναι εύκολο.

Κάνατε άλλα επαγγέλματα πριν ασχοληθείτε με την έντυπη δημοσιογραφία;

Η αλήθεια είναι πως όχι. Πάντα μου άρεσε να γράφω και ήθελα να βρω ένα σχετικό επάγγελμα. Όταν, μετά το λύκειο, πήγα στο Χάρβαρντ για σπουδές δημοσιογραφίας ανέλαβα αρχισυντάκτρια πολιτιστικών της εφημερίδας του πανεπιστημίου. Από τότε ξεκίνησα να γράφω για εφημερίδες. Η συγκεκριμένη εφημερίδα μπορεί να είναι φοιτητική αλλά έχει το βάρος σχεδόν μιας επαγγελματικής. Πολλές φορές δεν πήγαινα στο μάθημα γιατί έπρεπε να δουλεύω για την εφημερίδα. Άξιζε πάντως την θυσία γιατί αποκόμισα πολλές και καλές εμπειρίες.

Ποια ήταν η πρώτη δουλειά σε εφημερίδα;

Αφού τελείωσα το Χάρβαρντ, ήρθα στη Νέα Υόρκη γιατί είχα ένα θείο και μία θεία οι οποίοι με φιλοξενούσαν στην αρχή. Εγώ μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη του Κάνσας και δεν ήθελα να μείνω πάλι σε μία μικρή πόλη γι’ αυτό και ήρθα στη Νέα Υόρκη. Διάβασα μια αγγελία για μία δουλειά στη Flatbush life, μια μικρή τοπική εφημερίδα του Queens που ζητούσε προσωπικό, πήγα και με πήραν. Εκεί γνώρισα και τον άνθρωπο που σήμερα είμαστε παντρεμένοι. Ακόμα διατηρώ επαφέ

NO COMMENTS

Leave a Reply