Τατιάνα Δεληγιαννάκης

Τατιάνα Δεληγιαννάκης

img_sm.JPG

Της αρέσουν τα bagels (όπως στην πλειοψηφία των New Yorkers) και γι’ αυτό κάναμε την συνέντευξη σε ένα bagelάδικο. Αυτό το γλυκό και προσγειωμένο κορίτσι ελιναι μόνο 26 χρονών, και γράφει για τη New York Post, τη μεγαλύτερη tabloid εφημερίδα της Νέας Υόρκης. Και εκείνη (δυστυχώς) κανένας δεν την πλησίασε από το ελληνικό γραφείο τύπου της Νέας Υόρκης ή άλλους οργανισμούς ώστε να την έχουμε στις επαφές μας. Νομίζω ότι σίγουρα τέτοιους ανθρώπους τους θέλουμε κοντά μας. Δεν θα έλεγε όχι, τουλάχιστον σε μία πρόταση για φαγητό, όπως μας ομολογεί.

 

Από ποια πόλη της Ελλάδας κατάγονται οι γονείς σου;Ο μπαμπάς μου είναι από την Κεφαλονιά και η μητέρα μου από την Θεσσαλονίκη. Εγώ γεννήθηκα στο Bronx αλλά μετά ήρθαμε στην Αστόρια.

Πήγες σε ελληνικό σχολείο;Ναι στο σχολείο του Αγίου Δημητρίου. Δυστυχώς δεν ήταν καθόλου καλό. Όταν πήγα στην πρώτη λυκείου άλλαξα σχολείο και πήγα σε ένα αμερικάνικο λύκειο θηλέων. Ήμουν τελείως πίσω στα μαθήματα γιατί η προετοιμασία δεν ήταν καθόλου καλή στο σχολείο του Αγίου Δημητρίου. Επίσης ήταν πολύ βαρετά γιατί είχαμε μία ώρα την ημέρα θρησκευτικά. Απογοητεύτηκα τελείως και όταν μου είπαν ότι θα πήγαινα σε σχολείο θηλέων τρομοκρατήθηκα, αλλά ήμουν πολύ ευχαριστημένη που έφευγα από το ελληνικό σχολείο.

Τι σπουδές έχεις κάνει;Τελείωσα δημοσιογραφία και έκανα ματαπτυχιακό στο Fordham University.

 

Πως ξεκίνησες να δουλεύεις στην NY Post;Στην αρχή έκανα πρακτική και μετά έγραφα στην ιστοσελίδα της εφημερίδας. Έπειτα τους άρεσε η δουλειά μου και μου πρότειναν μόνιμη συνεργασία ως ρεπόρτερ που φυσικά αποδέχτηκα.

Ποια είναι τα δύο ρεπορτάζ που θυμάσαι από την καριέρα σου στην post;Να σου πω την αλήθεια η κάθε ημέρα μου είναι τελείως διαφορετική από την προηγούμενη και πολλές φορές δεν θυμάμαι τα ρεπορταζ που έκανα την περασμένη εβδομάδα. Άρα δεν μπορώ να σου απαντήσω.

sm.JPG

Έχεις ελληνοαμερικάνους φίλους;Όχι πολλούς, αλλά θα ήθελα να ασχοληθώ περισσότερο με την ελληνοαμερικανική κοινότητα. Πολλοί μου λένε ότι δεν μοιάζω με Ελληνίδα καθόλου και εγώ αναρωτιέμαι τι σημαίνει αυτό. Πραγματικά τι σε κάνει Ελληνίδα;

Πας συχνά στην Ελλάδα;Ναι, σχεδόν κάθε τρία χρόνια. Όταν είμαι εκεί νιώθω πολύ άνετα, δεν καταλαβαίνω ότι βρίσκομαι στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα μένει η γιαγιά μου και τα ξαδέρφια μου. Τους αγαπώ πολύ. Συνήθως μένω στη Θεσσαλονίκη την οποία θεωρώ μία υπέροχη πόλη και δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να ζήσω εκεί όμως δεν θα άντεχα την Αθήνα με τίποτα.

Ποια είναι η σχέση σου με τα Μ.Μ.Ε της Ελλάδος;Θα έλεγα πολύ μικρή. Βλέπω ελληνική τηλεόραση μόνο όταν είμαι στην Ελλάδα και καμιά φορά όταν πάω στο σπίτι των γονιών μου που έχουν ελληνικά κανάλια. Γενικά μου φαίνεται σαν την Αμερικανική, μόνο που είναι στα ελληνικά. Ελληνικές εφημερίδες δεν διαβάζω. Σπανίως μπορεί να μπω σε κάποια ιστοσελίδα ελληνικής εφημερίδας.

Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια επαγγελματικά;Θα ήθελα να ήμουν σε ένα διαφορετικό newsroom. Ίσως να έκανα αρχισυνταξία και να σταματήσω να είμαι συνέχεια στον δρόμο.

Τι θέματα γράφεις περισσότερο;Κάνω ελεύθερο και αστυνομικό ρεπορτάζ.

Έχεις καλύψει πολλά εγκλήματα;Ναι. Έχω δει αμέτρητα νεκρά σώματα και πολύ αίμα στο πάτωμα.

Πως αντιδράς σε αυτό;Τι να κάνω; Φυσικά δεν μου αρέσει και όταν πάω κοιτάω μία φορά το θύμα και μετά κοιτάω αλλού. Έχω σπαταλήσει πολλές ώρες σε δωμάτια αναμονής νοσοκομείων και έχω πάει σε πολλές κηδείες. Στεναχωριέμαι αρκετές φορές αλλά έτσι είναι η φύση της δουλειάς μου. Πολλές φορές η δουλειά μου με βάζει σε σκέψεις. Για παράδειγμα την προηγούμενη εβδομάδα πήγα σε μία κηδεία ενός στρατιώτη από το Ιράκ και μίλησα με τους γονείς και τους συγγενείς. Ήταν όλοι τόσο στωικοί και αντιμετώπιζαν την κατάσταση τόσο ψύχραιμα που τους θαύμασα αλλά και απόρησα ταυτόχρονα. Έλεγαν ότι έπεσε για την πατρίδα, αλλά έβαζα στη θέση τους τη δική μου οικογένεια αν κάτι τέτοιο είχε συμβεί σε εμένα. Οι γονείς μου θα συμπεριφέρονταν τελείως διαφορετικά σε μία παρόμοια κατάσταση.

Έχεις νιώσει ποτέ κίνδυνο στη δουλειά σου;Όχι, διότι δεν με έχουν απειλήσει, αλλά έχω δεχτεί κλήσεις από φυλακισμένους οι οποίοι μπορεί να ένιωθαν άσχημα για κάτι που έγραψα και, πίστεψε με, δεν είναι και το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί.

Σε έχουν πλησιάσει ποτέ από την Ελλάδα ή το γραφείο τύπου της Νέας Υόρκης ή στελέχη της Ελληνικής κυβέρνησης που προσπαθούν να προωθήσουν την Ελλάδα ώστε να σε καλέσουν σε κάποιο δείπνο και να σου αναπτύξουν τις θέσεις της χώρας μας;Δυστυχώς όχι, ποτέ. Σίγουρα δεν θα αρνιόμουν την πρόταση για φαγητό τουλάχιστον.

NO COMMENTS

Leave a Reply