Φαίδων Παπαμιχαήλ

Φαίδων Παπαμιχαήλ

papa4.jpg

Κινηματογραφιστής, φιλόδοξος ταβλαδόρος, διευθυντής φωτογραφίας, πειραχτήρι που κλοτσάει στα γυρίσματα τον Will Smith, σκηνοθέτης, κάτοικος Λος Άντζελες, μηχανόβιος, κάτοικος Λεωνιδίου Πελοποννήσου και παλαβός για τη θάλασσα ( φουσκωτά σκάφη, τζετ σκι κλπ.) είναι μόνο λίγοι από τους χαρακτηρισμούς που θα μπορούσαμε να δώσουμε στον Φαίδωνα Παπαμιχαήλ. Αλλά όλα αυτά ίσως θα μπορούσαν να συμπτυχθούν σε μία μόνο φράση. Ένας ωραίος, μποέμ Ευρωπαίος. Δεν συνηθίζει να εμφανίζεται στις glamour εκδηλώσεις του Hollywood ούτε στα Oscars αλλά- να μου το θυμηθείτε- τις επόμενες χρονιές δεν θα τη γλιτώσει και θα πάει αναγκαστικά σαν υποψήφιος. Φτάνοντας έξω από το σπίτι του από μία σχισμή του παραθύρου μπορείς να διακρίνεις την ελληνική σημαία. Πόσο Έλληνας μπορεί να είναι κάποιος που γεννήθηκε στην Ελλάδα πέρασε την εφηβική του ηλικία στο Μόναχο αλλά μεγαλούργησε στο Χόλιγουντ; Περιμένω να ανοίξει η πόρτα και ο κ. Φαίδων Παπαμιχαήλ μόλις είχε ξυπνήσει. Την προηγούμενη νύχτα είχε εξωτερικά νυχτερινά γυρίσματα για μια νέα ταινία του Will Smith μέχρι τις 8 το πρωί. Το σπίτι του δεν μοιάζει καθόλου με το κλασσικό αμερικανικό σπίτι. Ένα μπιλιάρδο και ντραμς δεσπόζουν στο σαλόνι ενώ μία παλιά ελληνική διαφημιστική αφίσα του Λουμίδη είναι κρεμασμένη ανάμεσα σε δεκάδες άλλες, ταινιών. Πως γίνεται αυτός ο τύπος που μεγάλωσε στη Γερμανία και προτιμά να περνά την ζωή του στο σπίτι του στο Λεωνίδιο να έχει κάνει όλους τους σκηνοθέτες του Hollywood να μιλούν για αυτόν, αναρωτιέμαι. Φτιάχνει έναν εσπρέσο σε μία πολύ στιλάτη, ιταλική μηχανή, ανάβει και ένα τσιγάρο(το να ανάψεις τσιγάρο- ακόμα και αν είσαι καπνιστής- μέσα στο σπίτι σου στην Καλιφόρνια θεωρείται ιεροσυλία) και ξεκινάμε μια κουβέντα που κράτησε τέσσερις ώρες.

Που γεννηθήκατε και πως καταλήξατε στο Λος Αντζελες;

Γεννήθηκα στην Αθήνα . Σε ηλικία 4 ετών φύγαμε με την οικογένεια μου και εγκατασταθήκαμε στο Λος Άντζελες. Εκείνη την εποχή ο πατέρας μου που είναι και αυτός διευθυντής φωτογραφίας έκανε μαζί με τον ξάδερφο του, John Cassavetes την ταινία Faces. Εδώ έμεινα μόνο δύο χρόνια και έπειτα έφυγα μαζί με την μητέρα μου και εγκατασταθήκαμε στο Μόναχο. Εκεί έμεινα μέχρι να τελειώσω το πανεπιστήμιο και να πάω φαντάρος. Τότε έστειλα κάτι φωτογραφίες μου στον πατέρα μου για να τις δει. Μετά από λίγες ημέρες έλαβα ένα γράμμα από τον θείο μου τον Cassavetes που έλεγε ακριβώς «Η φωτογραφίες σου αποτυπώνουν το πνεύμα της νέας γενιάς με ένα κλασσικό τρόπο. Έλα στην Αμερική να ασχοληθείς με το φιλμ.»

Έτσι βρήκα μια αφορμή να φύγω από την Γερμανία, γιατί πραγματικά δεν μου άρεσε και να πάω στις Η.Π.Α. Στην αρχή έμεινα στην Νέα Υόρκη για 6 μήνες και μετά πήγα στο Λος Άντζελες.

Πως σκεφτήκατε να ασχοληθείτε με την φωτογραφία και το φιλμ;

Ο πατέρας μου ήταν ζωγράφος και ξεκίνησα να ζωγραφίζω σε πολύ μικρή ηλικία. Στην αρχή ήθελα να γίνω ζωγράφος και έπειτα ασχολήθηκα και με το βιομηχανικό σχέδιο. Όμως μία ημέρα πήγαμε διακοπές σε ένα χιονοδρομικό κέντρο. Το βράδυ μείναμε σε ένα μικρό σαλέ. Ενώ όλοι κοιμόντουσαν εγώ βρήκα μία 8mm κάμερα και άρχισα να την περιεργάζομαι. Το θυμάμαι σαν τώρα, ήταν σαν αυτό που λέμε έρωτας με την πρώτη ματιά. Μετά ζήτησα από τον πατέρα μου να μου αγοράσει μια ίδια κάμερα και εκείνος μου την έκανε δώρο στα 14α γενέθλια μου. Από τότε ξεκίνησα να φτιάχνω ταινίες μικρού μήκους και προσπαθούσα να τις εμπλουτίσω και μουσικά μέσω ενός ραδιοκασετόφωνου που είχα. Επίσης βλέποντας και ταινίες του Godard, του Bunuel κ.α. κατάλαβα ότι υπάρχει κάποιος σε κάθε φιλμ που λέει την ιστορία με εικόνες. Τότε ήταν η πρώτη φορά που έγραψα σε ένα κομμάτι χαρτί το όνομα ενός filmmaker.

phthumb.JPGΠιο ήταν το πιο περιπετειώδες ταξίδι που έχετε κάνει;

Αυτό στη στην Νέα Υόρκη. Είναι μεγάλη ιστορία. Συνέβη όταν τελείωσα το λύκειο και αποφασίσαμε με ένα φίλο μου να πάμε διακοπές στη Νέα Υόρκη για τρεις εβδομάδες . Θέλαμε να διασχίσουμε την Αμερική με ένα αυτοκίνητο που είχαμε νοικιάσει. Είχαμε υπολογίσει τα χρήματα που θα ξοδέψουμε αλλά νοικιάζοντας το αυτοκίνητο καταλάβαμε λάθος την τιμή. Επιστρέφοντας, δεν τα καταφέραμε να διασχίσουμε όλα τη χώρα, νομίζω μέχρι το Σικάγο φτάσαμε, πήγαμε να δώσουμε πίσω το αυτοκίνητο αλλά ο υπάλληλος της εταιρίας μας λέει μια τιμή περίπου 3.000$. Τότε παγώσαμε γιατί όλα τα λεφτά που είχαμε ήταν 950$. Ευτυχώς αυτός ήταν καλός και μας είπε δώστε ότι έχετε. Και αυτό έγινε του δώσαμε τα 900 αλλά είχαμε και άλλη μία εβδομάδα στη Νέα Υόρκη την οποία περάσαμε με 50$ και οι δύο.

Είστε ο τύπος του ανθρώπου που ξοδεύει πολλά χρήματα ή προσπαθείτε να κάνετε οικονομία;

Επειδή ο πατέρας μου είναι τύπος που τα ξοδεύει τα λεφτά του και η μητέρα μου το αντίθετο, εγώ νομίζω ότι βρίσκομαι κάπου στη μέση. Ξοδεύω αρκετά χρήματα αλλά πάνα θέλω να έχω κάνει έναν προγραμματισμό που να μου επιτρέπει να μην δουλέψω εάν δεν θέλω. Δεν θέλω να βρεθώ ποτέ σε θέση να πω ναι σε μία δουλειά μόνο για τα λεφτά. Θέλω να έχω την ελευθερία να επιλέγω τις δουλειές μου. Επίσης δεν μπορώ να κάνω την μία δουλειά μετά την άλλη. Ας πούμε μπορεί να τελειώσω μία ταινία και μετά να πάω στην Ελλάδα να μείνω 2 μήνες ή ακόμα και τέσσερις και έναν χρόνο άμα θέλω.

Πως νιώθατε σαν παιδί για το γεγονός ότι ο πατέρας σας και ο θείος σας έκαναν κάποιες από τις δημοφιλέστερες ταινίες για την εποχή τους;

Δεν ένιωθα κάπως διαφορετικά από τα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου. Δεν μπορώ να πω ότι επηρεάστηκα γιατί έμενα στο Μόναχο με τη μητέρα μου που δεν είχε καμία σχέση με το σινεμά. Μέσα μου όμως υπήρχαν δύο κόσμοι. Ο ένας ήταν στη Γερμανία οπού τον είχα συνδυάσει με το σχολείο, τα λατινικά και τα υπόλοιπα μαθήματα και ο άλλος, αυτός ο περιπετειώδης του πατέρα μου στην Αμερική όπου περιείχε ταινίες και ταξίδια. Βέβαια από εκεί άντλησα και εγώ την έμπνευση μου και ήταν πιο εύκολο να αποφασίσω να φύγω από τη Γερμανία. Δεν ξέρω αν θα έμπαινα σε ένα αεροπλάνο να πήγαινα στην Αμερική χωρίς να ξέρω κανέναν. Μπορεί και να το έκανα αλλά δεν ξέρω πως θα πήγαιναν τα πράγματα.

Ποιο ήταν το πρώτο φιλμ που κάνατε;

Τοτε έκανα με τη Liz Gazzara , κόρη του ηθοποιού Ben Gazzara. Ήμουν στη Νέα Υόρκη και αυτή μου είπε αν θα ήθελα να κάνω διεύθυνση φωτογραφίας. Εγώ της απάντησα ότι δεν το έχω ξανακάνει ποτέ αλλά αυτή επέμεινε. Βρήκαμε 5000$ και το κάναμε. Τα γυρίσματα έγιναν στο Λος Άντζελες. Από τότε μετακόμισα εδώ. Μην νομίζεις ότι βγάλαμε λεφτά. Κάναμε πολλά λάθη αλλά τελικά η ταινία έγινε. Για 2-3 χρόνια αυτό έκανα. Ήμουν διευθυντής φωτογραφίας σε διαφορές ταινίες μικρού μήκους. Έτσι ξεκίνησα. Για να ζω έκανα μικρά ιατρικά σποτ. Θυμάμαι ο μισθός μου ήταν 400$ το μήνα. Έμενα σε μια συνοικία που πλήρωνα νοίκι 225$ το μήνα. Είχα και ένα παλιό πεζό 304 για να μετακινούμε και έτσι περνούσα. Τότε κάναμε και μαζί με τον πατέρα μου, τον θείο μου το John και τον γιο του Nick μία ταινία που ήταν κάπως σαν οικογενειακή παραγωγή. Πάλι εγώ δούλεψα χωρίς να πληρωθώ, αλλά ήταν ωραία. Σε αυτήν έπαιξε η γυναίκα του John, η Gena Rowlands, ο Jerar Departie η Marissa Tomei κ.α. Αυτό ήταν το σχολείο μου εμένα. Έμαθα ότι χρειαζόμουν δουλεύοντας, ποτέ δεν πήγα σε σχολή κινηματογράφου.

Είσαι ευχαριστημένος από τις ταινίες που παράγει το Hollywood σήμερα;

Ναι. Και νομίζω ότι οι καλές ταινίες σήμερα ανταμείβονται. Επίσης το Χόλιγουντ αλλάζει συνεχώς αλλά αυτόν τον καιρό τα στούντιο έχουν αρχίσει και καταλαβαίνουν ότι οι τεράστιες παραγωγές με τα μεγάλα ονόματα δεν έχουν πάντα επιτυχία. Νομίζω ότι θα γίνονται ταινίες σαν το Capote το Crash. Καλές παραγωγές που δεν έχουν τεράστιο οικονομικό κόστος και περνούν μηνύματα στο κοινό.

Πιστεύετε ότι οι ταινίες σήμερα γίνονται μόνο για τα κέρδη και έχει εκλείψει το καλλιτεχνικό στοιχείο από αυτές;

Νομίζω ότι αυτόν τον καιρό συνυπάρχει και η τέχνη και τα κέρδη. Βέβαια μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για επιχειρήσεις. Κάθε επιχείρηση έχει σκοπό το κέρδος. Όπως για παράδειγμα οι αυτοκινητοβιομηχανίες κατασκευάζουν ένα προϊόν και στοχεύουν σε ένα συγκεκριμένο κοινό έτσι γίνεται και με τις ταινίες. Όπως για παράδειγμα ένα συγκεκριμένο κοινό θα αγοράσει SUV και ένα άλλο ένα sport αυτοκίνητο έτσι κάποιος θα δει μία ταινία ή όχι. Πάντα προσπαθούν να απευθύνονται σε ένα μεγαλύτερο κοινό. Από εδώ και πέρα όμως ο κόσμος αποφασίζει ποια ταινία θα δει και ποια όχι. Εγώ για παράδειγμα επιλέγω κάθε χρόνο να δω 5- 6 ταινίες. Και συνήθως αυτές που επιλέγω είναι καλές, ανεξάρτητες αμερικάνικες παραγωγές και μου αρέσουν. Δεν βλέπω τις υπόλοιπες, όπως δεν αγοράζω και ένα minivan. Υπάρχουν τόσα πολλά μοντέλα αλλά δεν με ελκύουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αρχίσω να παραπονιέμαι για τους κατασκευαστές αυτοκινήτων, όπως πολλοί κάνουν για το Hollywood, απλώς θα αγοράσω κάτι διαφορετικό .

Πως πήγε οικονομικά το Walk the Line;

Με κόστος 28 εκατομμύρια δολάρια μέχρι τώρα έχει βγάλει 180 εκατ.$. Αυτό το κόστος για το Χόλιγουντ είναι πολύ μικρό. Αισθάνομαι τυχερός τα τελευταία χρόνια γιατί και στο Sideways που δούλεψα, με 15 εκατομμύρια δολάρια κόστος είχε κέρδη μόνο στην Αμερική 72 εκατ.$.

Προτιμάς να δουλεύεις με τα στούντιο ή σε ανεξάρτητες παραγωγές;

Μου αρέσουν και τα δύο. Και για αυτό είμαι εδώ στο Λος Άντζελες. Γιατί εδώ, εγώ τουλάχιστον μπορώ να δουλέψω με τα μεγάλα στούντιο ή σε μία άλλη ανεξάρτητη παραγωγή ή σε κάτι τελείως πειραματικό. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία. Στην Ευρώπη βέβαια πιστεύουν ότι Αμερικάνικος κινηματογράφος είναι μόνο ότι παράγουν τα στούντιο αλλά κάνουν λάθος. Δεν βλέπουν ποτέ τις άλλες ταινίες γιατί οι κινηματογράφοι στις χώρες τους δεν τις προβάλουν. Οι διανομείς συνήθως αγοράζουν μόνο από τα στούντιο και το κοινό βλέπει μόνο αυτά, κάτι σαν το Matrix το King Kong κ.α. τέτοιου είδους. Αλλά εδώ υπάρχουν τρεις φορές περισσότερες ανεξάρτητες παραγωγές από ότι στην Ευρώπη.

Με ποιο κριτήριο επιλέγετε αν θα δουλέψετε για μία ταινία;

Το πρώτο κριτήριο είναι το σενάριο και έπειτα ο σκηνοθέτης. Το ποιοι ηθοποιοί παίζουν και αν είναι γνωστοί ή όχι δεν με ενδιαφέρει. Αρκετές φορές υπάρχει ένα σενάριο που μου αρέσει αλλά δεν με εμπνέει ο σκηνοθέτης. Πάντως ένας κακός σκηνοθέτης μπορεί να καταστρέψει ακόμα και το καλύτερο σενάριο αλλά ένα κακό σενάριο δεν γίνεται να δώσει καλά αποτελέσματα ακόμα και αν σκηνοθετεί ο Scorseze ή ο Fellini.

papa2.jpg

Πως είναι οι σχέσεις σας με τους ηθοποιούς στις ταινίες.

Συνήθως καλή. Ένα μεγάλο κομμάτι της δουλειάς είναι να μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί τους και να τους συναναστραφείς. Πολλοί είναι αυτό που λέμε σταρ και δεν είναι σαν τους υπόλοιπους ανθρώπους. Αρκετοί συμπεριφέροντε πολύ παράξενα και ζουν στον δική τους πραγματικότητα, είναι σαν εξωγήινοι.

Τι ακριβώς εννοείτε;

Για παράδειγμα ο Travolta ή ο Tom Cruise ή ο Nicholas Cage κ.α. έρχονται στα γυρίσματα και κουβαλούν ο καθένας μαζί του από 20 άτομα υπηρετικό προσωπικό. Φέρνουν μαζί τους τον προσωπικό τους πιλότο, τον σεφ, τον μπάτλερ, τον μασσέρ, τον γυμναστή και τους σωματοφύλακες. Είναι τρελό, πολλές φορές μεταφέρουν και διαφορετικά αυτοκίνητα για παράδειγμα μία Maserati και μία Ferrari για να τα αλλάζουν. Όταν μετακινούνται έχουν κάτι τεράστιες τροχοβίλες με γυμναστήριο και σάουνα. Αυτή η κατάσταση είναι σαν ένα μεγάλο τσίρκο. Για παράδειγμα υπάρχει ένας χώρος που εμείς οι υπόλοιποι αφήνουμε τα αυτοκίνητα μας και ένας δεκαπλάσιος χώρος για αυτούς όπου έχουν παρκάρει τα κινητά σπίτια τους.

Θα θέλατε να κάνετε μία τέτοια ζωή;

Όχι. Για να ζεις με αυτό τον τρόπο πρέπει να έχεις δημιουργήσει μία συγκεκριμένη προσωπικότητα που εγώ όπως και άλλοι άνθρωποι δεν έχουν. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου έτσι. Και πολλοί σταρ δεν είναι έτσι. Οι περισσότεροι πάντως είναι άτομα που σου κερδίζουν το ενδιαφέρον. Είναι πολύ ευαίσθητοι, πολύ ανασφαλείς, και πάντοτε προσπαθούν να ελέγχουν το πεδίο τριγύρω τους. Προσπαθούν να διαβάσουν τα συναισθήματα των άλλων απέναντί τους και προσβάλλονται πολύ εύκολα. Πρέπει να προστατεύουν τους εαυτούς τους συνεχώς. Αυτό που τους κάνει πιο ευάλωτους από εμάς τους υπόλοιπους στην ταινία είναι ότι αν, για παράδειγμα, εμένα με απορρίψουν από μία παραγωγή θα με απορρίψουν επειδή δεν τους αρέσει η τεχνική μου. Αυτή η αποτυχία ας πούμε δεν αντανακλά αρνητικά στη ζωή μου και στο είναι μου. Αν όμως κάποιος ηθοποιός κάνει ένα δοκιμαστικό και τελικά τον απορρίψουν μπορεί να φταίει η εμφάνισή του, ο τρόπος που μιλάει ή η ηλικία του. Πράγματα που σε επηρεάζουν ψυχολογικά. Εγώ νιώθω σαν καλλιτέχνης και σαν μηχανικός. Έχω μία συγκεκριμένη γνώση και δυνατότητα και αυτό προσφέρω. Αν δεν σου αρέσει αλλάζεις μηχανικό αλλά με τους ηθοποιούς είναι διαφορετικό. Θα αρχίσουν να αναρωτιούνται γιατί δεν είναι αρεστοί.

Ποιοι ηθοποιοί θα μπορούσες να πεις ότι δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία;

Ο Michael Kein είναι πραγματικά πολύ απλώς τύπος. Έρχεται στο γύρισμα μόνος του και κάνει τη δουλειά του πολύ επαγγελματικά, όπως και ο Dustin Hoffman και Joaquin Phoenix. Δεν μπορούμε να τους γενικεύουμε πάντως.

Κάνεις παρέα με τους ‘σταρ’;

Όταν κάνουμε γυρίσματα για μία ταινία όλοι οι συντελεστές γινόμαστε σαν οικογένεια. Όμως όταν τα γυρίσματα τελειώνουν ο καθένας τραβάει το δρόμο του και εκεί οι σχέσεις αραιώνουν. Με αυτούς που έχω πιο καλές σχέσεις είναι ο Joaquin Phoenix που βγαίνουμε όταν υπάρχει χρόνος για καμιά μπύρα και ο Dustin Hoffman με τον οποίο μπορεί να πάμε να δούμε κάποιον αγώνα μπάσκετ. Αυτό το χρονικό διάστημα και λόγω της τελευταίας ταινίας που κάναμε μαζί έκανα αρκετή παρέα και με τον Will Smith ο οποίος είναι απίστευτος τύπος.

Πως ήταν η συνεργασία σου με τον Joaquin Phoenix και τη Reese Witherspoon στο Walk the line;

Πολύ καλή. Και οι δύο πάντως προέρχονται από σχολές με διαφορετικό στυλ. Ο Joaquin είναι ένας καλός ηθοποιός που μπαίνει στο πετσί του ρόλου αμέσως και γίνετε ένα με τον χαρακτήρα του ηρώα ενώ η Reese είναι πολύ οργανωμένη και μελετάει επαγγελματικά τα πάντα ώστε να έχει καλά αποτελέσματα. Πραγματικά νομίζω ότι οι διαφορές των χαρακτήρων του Johnny Cash και της June όπως φαίνονται στην ταινία είναι παρόμοιες με αυτές των ηθοποιών στην πραγματική τους ζωή.

Τι ακριβώς προσφέρετε σε μία ταινία σαν διευθυντής φωτογραφίας;

Ουσιαστικά λέω την ιστορία με εικόνες. Προσπαθώ να πω την ιστορία με εικόνες και πρέπει να βρω τον κατάλληλο τρόπο για να υπάρχει ένα καλό αποτέλεσμα. Και σε κάθε ταινία χρησιμοποιώ νέους τρόπους. Για παράδειγμα στο Sideways ο ρόλος μου ήταν πολύ απλώς χωρίς να δίνω ιδιαίτερο βάρος στην κάμερα και το βάρος έπεφτε στους ηθοποιούς. Σε μία ταινία που θα κάνω σε λίγο καιρό ο ρόλος μου είναι πολύ μεγαλύτερος αφού είναι Western και έχει γυρίσματα στη φύση με πολύ πλούσιες εικόνες. Κάθε φορά αλλάζω και τον τρόπο που δουλεύω. Αυτό κάνει την δουλειά μου ενδιαφέρουσα. Πολλοί συνάδελφοι μου έχουν κάποιες συγκεκριμένες τεχνικές που αποδίδουν μία συγκεκριμένη εικόνα και όταν βλέπεις τις ταινίες τους είναι σαν να έχουν βάλει την σφραγίδα τους. Δεν είναι κακό απλώς εγώ δουλεύω διαφορετικά, σε κάθε ταινία δοκιμάζω και μαθαίνω νέα πράγματα.

Σκέφτεστε να ασχοληθείτε με την σκηνοθεσία περισσότερο;

Όχι, παρόλο που έχω σκηνοθετήσει ταινίες. Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε γιατί παρέμβαινε η εταιρία παραγωγής για να πει τη γνώμη της. Θα σου πουν μην κάνεις αυτό κατ’ αυτόν τον τρόπο γιατί είναι για αυτό το συγκεκριμένο κοινό κλπ. Δεν με νοιάζει να σκηνοθετήσω ταινίες για όλους. Δεν με ενδιαφέρει να κάνω ταινίες για τους τύπους που περνούν όλη τους την ημέρα σε έναν καναπέ. Η σκηνοθεσία για εμένα είναι σαν τη μαγειρική. Μαγειρεύω με τον δικό μου τρόπο, δοκιμάζω διάφορους συνδυασμούς και αν το φαγητό δεν αρέσει στους υπόλοιπους θα το φάω μόνος μου και θα είμαι ευτυχισμένος. Για να δουλέψω σαν σκηνοθέτης θα πρέπει να μου αρέσει πάρα πολύ η ταινία. Πολλές φορές που το σκέφτομαι διαβάζω ένα σενάριο και με ενδιαφέρει μόνο η εικαστική πλευρά. Αν σκηνοθετήσω κάτι θα είναι μια ιστορία που φτιάξαμε μαζί με φίλους και πραγματικά έχω προσωπικό ενδιαφέρον. Σαν σκηνοθέτης δεν θα με ενδιέφερε να κάνω μία ταινία για να πετύχει οικονομικά. Σαν διευθυντής φωτογραφίας θέλω να κάνω ταινίες που να έχουν μεγάλη απήχηση στον κόσμο.

Σε ποιες παραγωγές θα δουλέψετε στο μέλλον;

Το φθινόπωρο θα κάνω ένα Western με τον David Magnold, ένα σκηνοθέτη που μου αρέσει πολύ η δουλειά του και μετά τον νέο χρόνο ελπίζω να ξεκινήσουμε τα γυρίσματα για μία ταινία της οποίας έγραψα το σενάριο εγώ και ο φίλος μου Svan και θα παίξει ο Ρένος Χαραλαμπίδης. Επίσης κάποια στιγμή, ενδεχομένως και πριν το Western θα κάνω και άλλη μία ταινία που βασίζεται σε δικό μου σενάριο και λαμβάνει χώρα στην Γεωργία.

Πως σας ήρθε η ιδέα για αυτή την ταινία;

Πηγαίναμε μαζί με τον καλό φίλο μου Ρένο Χαραλαμπίδη και έναν άλλο Ελληνογερμανό φίλο μου τον Sven Dagones στο φεστιβάλ του Βερολίνου και εκεί εμπνεύστηκα από την πραγματική προσωπικότητα του Ρένου και όπως κουβεντιάζαμε φτιάξαμε μία ιστορία. Έπειτα εγώ και ο Sven γράψαμε το σενάριο και τώρα κάνουμε casting. Ο βασικός ρόλος που θα τον παίξει ο Ρένος έχει να κάνει με έναν τύπο που είναι 40άρης αλλά έχει μια τρυφερή ψυχή. Είναι ένα ρομαντικό παιδί που μεγάλωσε αλλά ο χαρακτήρας του δεν έχει αλλάξει. Τώρα είναι παντρεμένος με ένα μοντέλο και πάντα πιστεύει ότι αυτή τον απατά. Αυτή τη φορά νομίζει ότι τον απατά με τον τερματοφύλακα του Ολυμπιακού. Έτσι όταν μαθαίνει ότι ο Ολυμπιακός θα έχει αγώνα στην Κωνσταντινούπολη με κάποια άλλη ομάδα παίρνει το αεροπλάνο και πάει εκεί ευελπιστώντας να τους πιάσει. Παρόλα αυτά μόλις φτάνει στο αεροδρόμιο πιάνει χιονοθύελλα και ο αγώνας ματαιώνεται. Οι πτήσεις ακυρώνονται, αυτός παραμένει στην Κωνσταντινούπολη και δεν μπορεί να γυρίσει στην Ελλάδα. Ο άλλος βασικός χαρακτήρας, ο Nick που είναι μισός Αμερικανός και μισός Γεωργιανός έχει μία βιοτεχνία στη Βιέννη που κατασκευάζει έπιπλα για κουζίνες. Γυρνώντας από το επαγγελματικό ταξίδι του στο Καζακστάν επειδή η βιοτεχνία του στη Βιέννη αντιμετώπιζε διάφορα προβλήματα σταματά στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί στο λόμπι ενός φτηνού ξενοδοχείου κοντά στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης συναντά τον Ρένο. Περνούν την νύχτα κουβεντιάζοντας και παίζοντας τάβλι. Κατά τη διάρκεια της νύχτας αποφασίζουν την επόμενη ημέρα να πάρουν το τρένο και να πάνε στην Θεσσαλονίκη γιατί ο Ρένος πρέπει οπωσδήποτε να γυρίσει στην Ελλάδα και ο άλλος πρέπει να γυρίσει στη Βιέννη, αφού το αεροδρόμιο είναι κλειστό λόγω καιρού. Στο τρένο παίζουν τάβλι και στην καμπίνα τους έχουν συνεπιβάτη μία όμορφη μυστηριώδη κοπέλα, την Έλενα, από αυτές που ξέρεις ότι είναι από τα Βαλκάνια αλλά δεν μπορείς να πεις από ποια χώρα συγκεκριμένα είναι. Εικάζουν ότι είναι από τη Βουλγαρία ή την Ουκρανία και ο Ρένος τη φλερτάρει. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μαθαίνουν ότι ο αγώνας του Ολυμπιακού θα γίνει τελικά αλλά στην Βιέννη οπότε συνεχίζουν με το τρένο μέχρι εκεί. Στο τέλος αποδεικνύεται ότι η κοπέλα είναι τρελή και στη Βιέννη την παίρνουν με το ασθενοφόρο από το τρένο. Εκεί επίσης η βιοτεχνία του Nick σχεδόν έχει φτάσει στην καταστροφή. Αποφασίζουν και πάνε μαζί στον αγώνα και εκεί διαπληκτίζονται με τον τερματοφύλακα του Ολυμπιακού. Τελικά τους συλλαμβάνει η αστυνομία και συνεχίζουν να παίζουν τάβλι στο κελί τους. Το σενάριο είναι γραμμένο στα αγγλικά όπως στα αγγλικά θα γυριστεί και η ταινία που θα έχει τίτλο Whirrrr. Είναι κάτι απλό, όμως είναι κωμωδία και δίνεται έμφαση στις ανθρώπινες σχέσεις, στην κουβέντα μεταξύ ανδρών κλπ.

Με τις γυναίκες στο Hollywood πως τα πάτε;

Να σου πω την αλήθεια ποτέ δεν με έλκυαν η Αμερικανίδες, ούτε οι Γερμανίδες όταν ήμουν στο Μόναχο. Και όταν παντρεύτηκα η γυναίκα μου ήταν Γαλλίδα. Μετά από οχτώ χρόνια χωρίσαμε και τώρα η σύντροφός μου είναι από τη Γεωργία. Πάντα μου άρεσαν οι γυναίκες της Μεσογείου και των Βαλκανίων. Και οι περισσότεροι φίλοι μου δεν είναι Αμερικάνοι. Συνήθως κάνω παρέα με Σέρβους, Ιταλούς, Γεωργιανούς. Επίσης όταν επιλέγω τους ανθρώπους μου για μία ταινία προτιμώ τους μη Αμερικανούς, γιατί και εγώ νιώθω πιο πολύ Ευρωπαίος.

Πως ήταν η σχέση σας με την Drew Barrymore;

Αυτή η σχέση είναι παλιά. Πέρασα πολύ όμορφα. Γνωριστήκαμε σε μία ταινία και έπειτα σκηνοθέτησα εγώ μία ταινία και της πρότεινα κάποιο ρόλο. Τότε ήρθαμε πιο κοντά και τελικά συζήσαμε για έξι μήνες. Είναι πολύ καλή κοπέλα και ακόμα έχουμε πολύ καλές φιλικές σχέσεις. Μάλιστα σκέφτομαι στο Weir να της προτείνω να παίξει στο ρόλο της Έλενας.

Πως περνάτε τον καιρό σας στην Ελλάδα;

Για εμένα ο παράδεισος είναι η ταράτσα του σπιτιού μου στο Λεωνίδιο. Κάθομαι μαζί με φίλους, αγοράζουμε φρέσκα ψάρια και πίνοντας καφέ ή ούζο παίζουμε για ατελείωτες ώρες τάβλι. Επίσης αγαπάω πολύ τη θάλασσα. Έχω και ένα φουσκωτό και πηγαίνω συχνά με αυτό στα γειτονικά νησάκια. Συχνά κάνουμε και motocross. Περνάω υπέροχα. Και γι’ αυτό από του χρόνου θέλω να βρίσκομαι πιο πολύ καιρό στην Ελλάδα. Εκεί είναι οι γονείς μου και το σπίτι μου. Στο Λος Άντζελες έρχομαι για τη δουλειά μου σαν επισκέπτης. Εννοείται ότι αργότερα θα μείνω μόνιμα στο Λεωνίδιο. Δεν υπάρχει περίπτωση να ζήσω την δύση της ζωής μου στις Η.Π.Α. Με φαντάζομαι γέρο να παίζω τάβλι, να γράφω και να διαβάζω στην ταράτσα του σπιτιού μου στην Πελοπόννησο.

NO COMMENTS

Leave a Reply