Jim Gianopulos

Jim Gianopulos

jcr.jpeg

Όταν ήταν μικρός δούλεψε ως ναύτης σε τάνκερ για ένα καλοκαίρι και ταξίδεψε σχεδόν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης γιατί, όπως λέει, είχε μεγάλη επιθυμία να γνωρίσει τον κόσμο. Ως φοιτητής στη Βοστόνη, που τότε έβραζε από τα αντιπολεμικά κινήματα λόγω Βιετνάμ, έκανε όνειρα να ασχοληθεί με τη ναυτιλία αλλά τελικά βρέθηκε σε πιο βαθιά νερά από αυτά που φανταζόταν. Ανέλαβε το τιμόνι της 20th Century Fox, ενός από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά στούντιο του κόσμου. Και στην Καλιφόρνια, τα κύματα είναι μεγάλα και δύσκολα στο συγκεκριμένο τομέα αλλά ο Ελληνοαμερικάνος κ.Τζιμ (όπως τον λένε οι φίλοι του) Γιανόπουλος έχει κάνει όλο το Hollywood να καταλάβει για τα καλά πως οι Έλληνες δεν μασάνε στα δύσκολα. Από τη στιγμή που ανέλαβε τα ινία της εταιρείας τα κέρδη της όλο και αυξάνονται, το Forbes τον έχει χαρακτηρίσει άνθρωπο φαινόμενο της entertainment industry και όλοι θέλουν να συνεργάζονται μαζί του. Αντίθετα με άλλους, δεν άλλαξε το δύσκολο (για τους Αμερικανούς) επώνυμο του και τελικά ολόκληρο το Los Angeles υποχρεώθηκε να το μάθει. Μιλάει άπταιστα ελληνικά και η καταγωγή του έχει ρίζες και από την Κωνσταντινούπολη. Παρόλη την τεράστια επιτυχία και σημαντική του θέση, παραμένει προσιτός και ιδιαίτερα απλός- εξάλλου με χαρά δέχτηκε το αίτημα μας για τη συνέντευξη και μας προσκάλεσε στα κεντρικά γραφεία της Fox, στο Beverly Hills. Κάποιος που γνωρίζει τον κ. Γιανόπουλο και μπαίνει στο γραφείο του για πρώτη φορά θα προσέξει τρία πράγματα, το τεράστιο και ειλικρινές χαμόγελο του, τις πολλές φωτογραφίες από πρεμιέρες και κινηματογραφικά φεστιβάλ σε διάφορα μέρη του κόσμου, που υποδηλώνουν ότι αυτός ο άνθρωπος ζει με μια βαλίτσα στο χέρι, αλλά και ένα μπουζούκι που σημαίνει ότι… ναι, ο πρόεδρος της Fox στα διαλείμματα της εργασίας του, συχνά, παίζει ρεμπέτικη μουσική.

Παίζεται μπουζούκι;

Ναι, αλλά όχι καλά ακόμα. Αυτό το μπουζούκι μου το έκανε δώρο ένας φίλος μου για τα 50α μου γενέθλια και από τότε, όποτε βρίσκω χρόνο κάνω μαθήματα και προσπαθώ να εξασκούμε. Παίζω καλή κιθάρα όμως.

Που γεννηθήκατε;

Γεννήθηκα στη Νέα Υόρκη, στο Brooklyn. Ο πατέρας μου, όπως και εγώ, πίστευε ότι στην Αμερική μπορείς να διατηρήσεις την ταυτότητά σου και για αυτό το σπίτι μας ήταν ένα κλασσικό ελληνικό σπίτι. Πάντα με τον πατέρα μου μιλούσα ελληνικά και μάλιστα αρκετές φορές όταν διαφωνούσαμε κείνος πάντα είχε το πλεονέκτημα να χειρίζεται πολύ καλύτερα από εμένα την ελληνική γλώσσα. Εγώ νιώθω Έλληνας που μένει στην Αμερική. Το να πεις ότι είσαι Αμερικανός είναι μία πολιτική δήλωση και δεν ταυτίζεται με την κουλτούρα σου.

Τι σπουδές έχετε κάνει;

Στο πανεπιστήμιο τελείωσα τη σχολή πολιτικών επιστημών. Έπειτα πήγα για τέσσερα χρόνια σε νομική σχολή και μετά έκανα και ένα μεταπτυχιακό στο διεθνές δίκαιο.

Ήθελα να ασχοληθώ με εταιρείες παραγωγής ταινιών αλλά ήταν πολύ χρήσιμο το να έχω γνώσεις νομικής.

Από παιδί ήταν αυτό που θέλατε ή τότε κάνατε διαφορετικά όνειρα για το επαγγελματικό σας μέλλον;

Ναι ήταν αυτό που ήθελα, αλλά παράλληλα μου περνούσαν και διάφορες άλλες ιδέες από το μυαλό όπως για παράδειγμα να ασχοληθώ με τη ναυτιλία και τη πολιτική επιστήμη. Πάντα όμως μου άρεσε ο κινηματογράφος και τελικά βρήκα αυτό που μου ταίριαζε καλύτερα.

Πήγατε σε ελληνικό σχολείο;

Βέβαια. Τα περισσότερα παιδιά πήγαιναν για να μάθουν να μιλούν ελληνικά. Εγώ μιλούσα ήδη πολύ καλά οπότε δεν χρειαζόταν να διαβάζω και πολύ. Αλλά δεν μου άρεσε το σχολείο γιατί προτιμούσα να έχω ελεύθερο χρόνο, όπως και κάθε παιδί όταν είναι 12 και 14 χρονών. Πάντως λόγω αυτού του σχολείου, και των γονιών μου βέβαια, μπορώ να γράψω, να μιλήσω και να διαβάσω ελληνικά.

Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών σας χρόνων στην Αμερική υπήρχαν διάφορα κινήματα. Εσείς συμμετείχατε;

Όταν άρχισε ο πόλεμος με το Βιετνάμ εγώ φοιτούσα στο πανεπιστήμιο στη Βοστόνη.

Τότε ή θα ήσουν στο Βιετνάμ ή θα συμμετείχες σε κάποιο αντιπολεμικό κίνημα. Εγώ πίστευα ότι αυτός ο πόλεμος ήταν ένα μεγάλο λάθος και συμμετείχα σε διάφορες αντιπολεμικές δραστηριότητες. Δεν με ενδιέφερε ποιος οργανισμός διοργάνωνε τις εκδηλώσεις αλλά το να ακουστεί η φωνή μας.

Σας έστειλαν χαρτί επιστράτευσης για να πολεμήσετε;

Θα σας πω τι συνέβη. Στο τέλος της πρώτης χρονιάς μου στο πανεπιστήμιο, ο νονός μου, μου πρότεινε μία δουλειά. Με ρώτησε αν θα ήθελα να δουλέψω σε ένα τάνκερ. Εγώ σκέφτηκα ότι αυτή η δουλειά θα ήταν μια πολύ όμορφη περιπέτεια και την αποδέχτηκα. Σε τρεις μήνες ταξίδεψα σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης αλλά όταν έφυγα με το πλοίο ξέχασα να συμπληρώσω ένα χαρτί που χρειαζόταν ώστε να μην με στρατολογήσουν, γιατί ήμουν φοιτητής. Ενάμισι μήνα μετά, και ενώ ήμουν στα μέσα της θάλασσας, δέχτηκα ένα τηλεγράφημα από τη μητέρα μου που έλεγε ότι με κάλεσε ο Αμερικανικός στρατός να πάω στο Βιετνάμ να πολεμήσω. Μου πέρασε από το μυαλό ακόμα και να μην γυρίσω, αλλά τελικά επέστρεψα και τους έδειξα τα χαρτιά μου που αποδείκνυαν ότι ήμουν φοιτητής. Υπήρχε ο νόμος που απαγόρευε την στράτευση φοιτητών και έτσι δεν πήγα στον πόλεμο.

Πότε και πως ξεκινήσατε να ασχολείστε με την βιομηχανία της διασκέδασης;

Τέλειωσα το μεταπτυχιακό μου στο διεθνές δίκαιο και μετά δούλεψα σε ένα δικηγορικό γραφείο. ‘Έπειτα έπιασα δουλειά σαν σύμβουλος του οργανισμού A.S.C.A.P. που ελέγχει τα πνευματικά δικαιώματα της Αμερικανικής μουσικής. Εκεί ουσιαστικά μπήκα για πρώτη φορά στον κόσμο της μουσικής και της βιομηχανίας της διασκέδασης γενικότερα. Την δεκαετία του ΄80, όταν ξεκίνησε η παραγωγή βιντεοταινιών δημιουργήθηκε η ανάγκη για κάποιον που είχε ασχοληθεί και ήξερε τον κόσμο της διασκέδασης ο οποίος θα προστάτευε τα δικαιώματα των δημιουργών που έκαναν ταινίες και μετά τις προωθούσαν και σε βίντεο. Όπότε αποδέχτηκα μια συνεργασία με την Columbia pictures. Η δουλειά μου ήταν να δημιουργήσω γραφεία σε όλα τα μέρη του κόσμου ώστε να προωθήσω τις ταινίες της εταιρείας σε μορφή βίντεο. Ύστερα ασχολήθηκα με την τηλεόραση, με τη χρηματοδότηση και διανομή ταινιών και έπειτα το μονοπάτι με έβγαλε εδώ που είμαι σήμερα.

Σκεφτήκατε ποτέ να γίνεται σκηνοθέτης ή ηθοποιός;

Για αυτές τις δουλειές είναι εμφανές ότι υπάρχουν ιδιαίτερα εξαιρετικά ταλέντα. Κάποια που ήδη τα ξέρουμε και κάποια που πρέπει να τα ανακαλύψουμε. Προτιμώ να καθοδηγώ και να υποστηρίζω αυτούς τους ανθρώπους παρά να προσπαθήσω να τους ανταγωνιστώ.

Αυτό που μου άρεσε και μου αρέσει είναι να προσφέρω όλα αυτά που χρειάζονται ώστε να γίνει μία ταινία και το να διευθύνω ένα στούντιο σημαίνει αυτό ακριβώς.

2.jpgΣήμερα οι σκηνοθέτες είναι πραγματικά ελεύθεροι να κάνουν τις ταινίες που θέλουν ή δέχονται πολλές παρεμβάσεις;

Κάποιοι ναι και άλλοι όχι. Αρκετές φορές, ειδικά στην Ευρώπη και σε άλλα μέρη του πλανήτη αρέσει σε μερικούς να σκέφτονται ότι δεν υπάρχει ελευθερία έκφρασης και ότι υπάρχουν πολιτικά φίλτρα, αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Το μόνο φίλτρο είναι το κοινό. Αν κάποιος θέλει να κάνει ένα πολύ ισχυρό πολιτικό φιλμ, είτε δημοκρατικό είτε συντηρητικό, και χρειάζεται 1.000.000$ για την παραγωγή του, οι πιθανότητες είναι ότι θα βρεθούν τα χρήματα. Αν θέλει 100.000.000$ οι πιθανότητες είναι ελάχιστες ότι κάποιος θα χρηματοδοτήσει μία τέτοιου είδους ταινία με αυτό το budget. Δεν είναι η πολιτική θέση των ταινιών που κάνει δύσκολη την παραγωγή τους αλλά το εάν προσφέρουν διασκέδαση. Όπότε αν κάνεις το Harry Poter ο κόσμος θα έρθει να διασκεδάσει, ένα κάνεις το Farhenait 911 ο κόσμος θα έρθει να πληροφορηθεί από την ταινία. Το Farhenait 911 είναι μία πολύ σπάνια περίπτωση. Οι πιο πολλές πολιτικές ταινίες δεν έχουν μεγάλο κοινό και γι’ αυτό είναι δύσκολο να χρηματοδοτηθούν. Η αιτία δεν είναι ότι κάποιος ανήκει στη μία ή στην άλλη πολιτική όχθη.

Η εξήγησή σας σε αυτή την συμπεριφορά του κοινού είναι ότι απλά δεν υπάρχει μεγάλος αριθμός ανθρώπων που ενδιαφέρεται για την πολιτική;

Οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τα πολιτικά δρώμενα διαβάζουν, μαθαίνουν και μιλούν με φίλους για αυτά και ο κινηματογράφος είναι ένα σημαντικό όχημα για αυτές τις ιδέες. Πιστεύω όμως ότι η αντίληψη του μεγαλύτερου μέρους του κόσμου για τον κινηματογράφο είναι 2 ώρες διασκέδαση σε ένα σκοτεινό δωμάτιο.

Ποια είναι η δική σας αντίληψη;

Πιστεύω ότι το φιλμ είναι το πιο ισχυρό και σημαντικό επικοινωνιακό εργαλείο στον κόσμο. Αλλά διαφέρει στο πως το χρησιμοποιείς. Μία ταινία έχει τη δύναμη να εμπνεύσει, να δώσει κίνητρο, να καθοδηγήσει και να διασκεδάσει τον κόσμο. Είναι αυτή η μεγάλη ποικιλία δυνατοτήτων που κάνει το φιλμ τόσο δυνατό μέσο.

Τα στούντιο έχουν, ή κατά τη γνώμη σας, πρέπει να έχουν ευθύνη προς το κοινό τους σε σχέση με το τι προβάλλουν;

Αυτό το ζήτημα συζητείται αρκετά. Πρώτα από όλα πρέπει να δώσουμε στον κόσμο να καταλάβει ότι το Hollywood αποτελείται από πολλούς ανθρώπους και εταιρείες. Πιστεύω ότι είναι λάθος να μην χρησιμοποιήσουμε τον κινηματογράφο σαν μία φωνή. Μπορεί να είναι μία φωνή έμπνευσης, κίνητρου αλλά και πολιτική. Δεν πιστεύω ότι τα στούντιο έχουν την πολυτέλεια να γίνουν οχήματα προπαγάνδας για συγκεκριμένους πολιτικούς σκοπούς. Θα μπορούσαν να είναι αλλά δεν είναι η αποστολή τους αυτή, είναι εταιρείες. Κατά τη γνώμη μου, είναι σημαντικό για τα στούντιο και για κάθε παραγωγό να προσφέρουν όλα τα μέσα ώστε να γίνονται ταινίες που να εμπνέουν πολιτικά το κοινό τους, αλλά δεν είναι αυτός ο πρώτος σκοπός τους. Αυτός είναι ο σκοπός των δημοσιογράφων, της τηλεόρασης και των εφημερίδων.

Υπάρχουν άνθρωποι που θα σας πρόσφεραν χρήματα ζητώντας από εσάς να κάνετε μια ταινία πολιτικής προπαγάνδας;

Βέβαια, αυτό συμβαίνει συνέχεια. Καμιά φορά δεν ξέρουν κιόλας γιατί ουσιαστικά αν έχεις τα χρήματα κάνεις ότι ταινία θέλεις και σίγουρα θα βρεις κάποιον να κάνει την διανομή. Το μεγάλο ερώτημα ποιος θα πάει να δει την ταινία σου;

Υποστηρίζεται τις φθηνότερες παραγωγές;

Η εταιρεία μας έχει αρκετά διαφορετικά παραρτήματα. Έχουμε το βασικό που κάνει ιδιαίτερα μεγάλες και ακριβές παραγωγές σαν το XMen για παράδειγμα, και μετά υπάρχουν κάποια μικρότερα παραρτήματα όπου κάνουν φτηνότερες παράγωγες. Τα budget κυμαίνονται από 150- 200 εκατομμύρια δολάρια έως 2 εκ. δολάρια.

Προσωπικά τι προτιμάτε;

Δεν προτιμώ τις φτηνές ή ακριβές παραγωγές. Το ερώτημα είναι πιο είναι το σωστό ποσό που θα δώσεις για να κάνεις μία ταινία; Αν θέλεις να δώσεις την εικόνα της καταστροφής του πλανήτη και όλη τη Νέα Υόρκη που χτυπιέται από τσουνάμι, πλημμυρίζει και μετά παγώνει, δεν μπορείς να το κάνεις με 2 εκατομμύρια δολάρια. Αντιθέτως, αν θέλεις να κάνεις κάτι σαν το Sideways που δείχνει τη ζωή δύο ανθρώπων οι οποίοι πάνε ταξίδι στην εξοχή, δεν χρειάζεσαι 100 εκατομμύρια. Μπορείς να κάνεις μια υπέροχη ή κακή ταινία με 2 εκατομμύρια, αλλά και με 200.

Νομίζετε ότι οι σταρ έχουν υπερβολικές απαιτήσεις από τα στούντιο και τις εταιρείες παραγωγής;

Νομίζω; Και βέβαια έχουν και πιστεύω ότι οι οικονομικές απαιτήσεις έχουν αλλάξει ριζικά.

Φταίνε εκείνοι ή μήπως τα στούντιο τους κακόμαθαν;

Σίγουρα φταίνε οι εταιρείες που μερικές φορές βασίστηκαν σε πρόσκαιρες και ευκαιριακές αποφάσεις που μετατράπηκαν σε διαρκή λάθη. Για παράδειγμα, χρειάζεται κάποιος μία ταινία για την περίοδο των Χριστουγέννων, ο κ. τάδε είναι εύκαιρος για να πρωταγωνιστήσει αλλά ζητάει 20εκατομμύρια δολάρια. Δεν το σκέφτεται, και λέει απλώς πληρώστε τον, ό, τι θέλει. Μετά και ο επόμενος θα ζητήσει ένα άλλο τρελό ποσό και θα σου πει, πλήρωσες αυτόν τόσα και άλλα τόσα θέλω κι εγώ. Έτσι η αγορά πέρασε σε εξωφρενικές οικονομικές απαιτήσεις. Νομίζω ότι τώρα διανύουμε μία περίοδο όπου προσπαθούμε να διορθώσουμε τα λάθη του παρελθόντος σε αυτό το ζήτημα . Δεν σημαίνει ότι δεν συνεργαζόμαστε με σταρ ή δεν θα δίνονται μεγάλες αμοιβές, αλλά υπάρχει μια καλύτερη ισορροπία ρίσκου και κέρδους μεταξύ των ηθοποιών και των στούντιο.

jimin.jpegΥπάρχουν εταιρείες σε άλλα μέρη του κόσμου που να απειλούν την Αμερικανική κυριαρχία στην παραγωγή ταινιών;

Κάθε χρόνο σε κάθε χώρα του κόσμου μία τοπική ταινία θα πουλήσει πιο πολλά εισιτήρια από κάποια ταινία του Hollywood, στην συγκεκριμένη χώρα. Αυτό είναι ένα θετικό στοιχείο. Αν όμως πάρεις μία ταινία από οποιαδήποτε χώρα, και θα χρησιμοποιήσω το παράδειγμα τις Πολίτικης Κουζίνας γιατί τη θεωρώ μία εξαιρετική ταινία που όμως δεν είναι εύκολο να τα πάει καλά σε διεθνές επίπεδο. Αυτό που έκανε την ταινία δυνατή στην Ελλάδα ήταν το γεγονός ότι όλοι οι Έλληνες καταλαβαίνουν τι σημαίνει το να είσαι Πολίτης. Εάν σε αυτό το φιλμ, είχαν προστεθεί στοιχεία που θα εξηγούσαν στο κοινό που δεν ξέρει τι σημαίνει Πολίτης τη σημασία της λέξης, για το ελληνικό κοινό θα ήταν βαρετό επειδή ξέρει ήδη αυτές τις πληροφορίες. Αν δεν προσθέσεις αυτές τις εξηγήσεις κάποιος Αμερικανός που βλέπει την ταινία δεν μπορεί να καταλάβει και να εκτιμήσει τα νοήματα που του προσφέρει το έργο γιατί δεν ξέρει την ιστορία. Η ομορφιά της ταινίας κατά την άποψη μου ήταν ότι περιέγραψε μία εμπειρία που ήταν απόλυτα οικεία στο ελληνικό κοινό. Η διαφορά με το τι κάνει το Hollywood, είναι ότι από την αρχή της ύπαρξής του, τη δεκαετία του 1910, είχε να κάνει ταινίες για ένα ανομοιογενές κοινό. Η Aμερική, τότε, είχε ένα τεράστιο πληθυσμό μεταναστών από διαφορετικές χώρες. Κανένας τους δεν είχε την ίδια κουλτούρα οπότε οι ταινίες δεν θα περιέγραφαν εμπειρίες που ανήκουν σε μία συγκεκριμένη κουλτούρα, θα ασχολιόταν με ιστορίες που θα μπορούσαν να διασκεδάσουν ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Αν κάνεις μια ταινία με cowboys όλοι μπορούν να τη δουν και να την καταλάβουν. Τα στούντιο ‘μεγάλωσαν’ κάνοντας παραγωγές που θα διασκέδαζαν ένα ανομοιογενές κοινό. Και δεν μιλάω για όλες τις ταινίες αλλά για τις περισσότερες. Η διαφορά μεταξύ ανεξάρτητων, ξένων, ταινιών και παραγωγών των Αμερικανικών στούντιο, είναι ότι οι πρώτες, από τη φύση τους είναι δύσκολο να προβληθούν σε 60-70 διαφορετικές χώρες. Οι ταινίες εδώ είναι σχεδιασμένες για αυτό το λόγο, οι περισσότερες τουλάχιστον. Αυτό είναι που μας κάνει πιο δυνατούς από άλλα μέρη του κόσμου και νομίζω ότι το σκηνικό έτσι θα παραμείνει.

Κάνετε παρέα με πολλούς Ελληνοαμερικάνους;

Βέβαια. Είμαι πολύ υπερήφανο μέλος της Ελληνικής ‘μαφίας’ του Hollywood. (γέλια). Στη μαφία ανήκει η Nia Vardalos, η Rita Wilson με τον Tom Hanks, ο Michael Chichlis, η Melina Kanakaredes, ο Alexander Payne και o Φαίδων Παπαμιχαήλ. Ελπίζω να μη ξέχασα κάποιον. Υπάρχει μια πολύ δυνατή σχέση μεταξύ των Ελλήνων είτε είναι πρώτης ή δεύτερης γενιάς. Επειδή έχουμε αυτή τη δυνατή ταυτότητα, και εδώ είμαστε λίγοι,

προσπαθούμε να είμαστε ενωμένοι. Κάθε χρόνο κάνουμε Πάσχα στο σπίτι μου. Κάποιους από αυτούς μπορεί να μην τους δω για έναν ολόκληρο χρόνο αλλά όλοι ξέρουμε ότι υπάρχει αυτή η δυνατή σχέση που μας ενώνει.

Πάτε συχνά στην εκκλησία;

Ναι προσπαθώ να πηγαίνω όταν ο χρόνος μου το επιτρέπει. Η εκκλησία στην Αμερική είναι ο κρίκος που κρατάει ενωμένους τους Έλληνες. Μάλιστα, στην Αγία Σοφία, την ελληνική εκκλησία του Λος Άντζελες, οργανώνουμε κάθε χρόνο ένα συμπόσιο για νέους ελληνοαμερικάνους, παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με την μουσική και τον κινηματογράφο,

στο οποίο έχουν την ευκαιρία να μιλήσουν με ελληνοαμερικάνους σκηνοθέτες, ηθοποιούς, ανθρώπους που είναι ήδη πετυχημένοι στο χώρο. Οπότε εγώ εκείνη την περίοδο καλώ και άλλα μέλη της μαφίας να έρθουν και να μιλήσουν. Οι συμβουλές είναι πάντα όμορφες και εύκολες. Εγώ λέω ότι η συμβουλή μου είναι να συνεχίσεις να προσπαθείς και να δουλεύεις και η επιτυχία θα έρθει. Δεν είναι ότι εμείς θα πούμε κάτι στα παιδιά και μετά θα πετύχουν για αυτό το λόγο, αλλά είναι καλό για αυτά να ακούν τις ιστορίες και σε αυτές μπορούν να βρουν κουράγιο και δύναμη να συνεχίσουν. Ιστορίες ανθρώπων, μπορεί και να μη πιστέψετε πόσο μεγάλα ονόματα είναι σήμερα, οι οποίοι πήγαν σε 150 οντισιόν ενώ δούλευαν σερβιτόροι και πέτυχαν την151η.

Στο Ηollywood είναι σκληρά τα πράγματα και το κλειδί είναι να μην απογοητευθείς και σταματήσεις.

Πότε θα κάνετε μια ταινία όπου οι περισσότεροι συντελεστές θα είναι Έλληνες και μέλη της μαφίας;

Βασικά νομίζω ότι αυτό έχει γίνει. Θα σου πω την ιστορία. Ήμουν μία ημέρα για φαγητό με έναν ατζέντη και μιλούσαμε για διάφορα θέματα. Ξαφνικά μου λέει πρέπει να συναντήσεις ένα συμπατριώτη σου που δουλεύει εδώ και είναι σκηνοθέτης, τον Alexander Payne. Και εγώ λέω, ο Alexander Payne είναι Έλληνας; Δεν το ήξερα, πάντα έβλεπα τις ταινίες του και μου άρεσαν, αλλά ποτέ δεν φαντάστηκα ότι είναι Έλληνας. Οπότε την ίδια μέρα του τηλεφωνώ και του λέω πάντα μου άρεσαν οι ταινίες σου και νομίζω ότι είσαι ένας πολύ καλός σκηνοθέτης, τώρα ξέρω ότι είσαι και Έλληνας οπότε επιβάλλεται να σου κάνω το τραπέζι για να γνωριστούμε. Βγήκαμε, γνωριστήκαμε, και στην πορεία κάναμε το Sideways όπου τη φωτογραφία είχε κάνει ο Φαίδων Παπαμιχαήλ.

Πόσο συχνά πάτε στην Ελλάδα;

Κάθε χρόνο. Έχω πολλούς φίλους εκεί.

Σκέφτεστε να στείλετε τα παιδιά σας στο ελληνικό σχολείο όπως λέει η ελληνοαμερικανική παράδοση;

Το σχέδιο είναι ότι τώρα λαμβάνει δράση η γιαγιά για να μάθουν ελληνικά και το σχολείο αργότερα.

Ετοιμάζετε κάτι καινούριο που να βασίζεται σε ελληνική ιστορία και μυθολογία;

Τώρα όχι. Πάντα όμως ψάχνω για νέες ιδέες. Πιστεύω λόγω της αρνητικής αντίδρασης του κοινού για τον Αλέξανδρο και την Τροία θέλουμε να περιμένουμε να βρούμε μία καλή ιδέα σχετικά με κάποια ιστορία και να τη μετατρέψουμε σε μια πολύ καλή ταινία που δεν θα χωράει αμφισβητήσεις.

Πόσες ώρες δουλεύετε;

Δεν τις μετράω, αλλά πολλές. Πάντα όμως βρίσκω χρόνο για την οικογένεια μου. Η φύση αυτής της δουλειάς είναι παγκόσμια. Ακόμα και όταν κοιμάσαι, σε κάποια άλλη χώρα θα υπάρχει κάτι που θα σε αφορά και εκεί δεν θα κοιμούνται. Δεν μπορείς να τελειώσεις τη δουλειά σου στο τέλος της ημέρας, απλώς βλέπεις πόσο μπορείς να κάνεις σε μία ημέρα, και την επόμενη ξεκινάς και κάνεις πάλι το ίδιο.

Θέλετε να μας πείτε κάτι από την γιορτή που κάνετε το Πάσχα στο σπίτι σας;

Αυτή είναι η επίσημε γιορτή της ελληνικής ‘μαφίας’. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι έχουμε μια υπέροχη ζωντανή ορχήστρα που παίζει φοβερή ελληνική μουσική αλλά έπειτα από λίγο κρασί κατεβάζουμε τους μουσικούς από την πίστα και τραγουδάμε εμείς.