Σπύρος Σταθουλόπουλος

Σπύρος Σταθουλόπουλος

stath.jpg

Με παίρνει τηλέφωνο για τη συνέντευξη και μου αφήνει μήνυμα στα αγγλικά. Στη μέση του μηνύματος πετάει τη φράση νομίζω ότι ξέρεις ελληνικά και συνεχίζει στα ελληνικά το μήνυμα. Δίνουμε ραντεβού στο Grove ( την αγορά του Λος Άντζελες). Καθόμαστε σε μία καφετέρια και προσπαθούμε να κάνουμε τη συνέντευξη. Ο Σταθουλόπουλος δεν έχει συνειδητοποιήσει τι έχει καταφέρει. Ειλικρινά.  Αντί να απαντάει στις ερωτήσεις με ρωτάει αν περνάω καλά και αν θα μπορούσε να με βοηθήσει σε κάτι. Καλοσυνάτος και αυθεντικός για την ηλικία του. Στα 29 του έκανε την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους και πήγε στις Κάννες. Τώρα που τα στούντιο τον κοιτάνε σαν ξερολούκουμο και του προσφέρουν το ένα σενάριο μετά το άλλο για να τα κάνει ταινίες αυτός ακόμα μιλάει για τα δρακουλίνια που έτρωγε στην Ελλάδα και φυσικά τις γυναίκες. Είναι φανερό ότι τα μυαλά του δεν έχουν πάρει αέρα, ακόμα. 

 

Πως θα προσδιόριζες την εθνική σου ταυτότητα;

 

Η μητέρα μου είναι από την Κολομβία και ο πατέρας μου είναι Έλληνας. Παντρεύτηκαν στη Θεσσαλονίκη και εκεί έζησα και εγώ μέχρι τα 8 μου χρόνια. Το 1985 μετακομίσαμε στην Κολομβία, αλλά κάθε καλοκαίρι πήγαινα στην Ελλάδα Τη λατρεύω την Ελλάδα και δεν την αλλάζω με τίποτα. Όταν ερχόταν η ώρα να φύγω έκλαιγα και ούρλιαζα γιατί ήθελα να μείνω εκεί. Εκεί ήταν οι φίλοι μου.

 

Τι σου έλειπε περισσότερο από την Ελλάδα;

Οι φίλοι μου και τα…δρακουλίνια.  Εκείνη την εποχή ήταν της μόδας τα δρακουλίνια. Κάθε φορά που έφευγα για την Κολομβία έπαιρνα δέκα πακέτα μαζί μου. Έβγαζα ένα χρόνο έτσι. Έτρωγα ένα κάθε μήνα και μετά ξαναγυρνούσα στην Ελλάδα με το τελευταίο πακέτο, και το ίδιο γινόταν κάθε φορά που έφευγα.

 

Τρως ακόμα δρακουλίνια; (γελάει ύποπτα)

 

Φέτος πήγα στην Ελλάδα και πήγαμε με τον θείο στο σουπερ μάρκετ και με ρωτάει τι θέλω να με κεράσει. Εγώ, παρόλο που είμαι 29 χρονών πλέον, του απάντησα δρακουλίνια. Καλά ρε μωρό είσαι, μου λέει. Είμαι εκκεντρικός σκηνοθέτης και θέλω δρακουλίνια του λέω. Τελικά μου αγόρασε ένα μεγάλο πακέτο.

 

Τι σου άρεσε περισσότερο στην Ελλάδα;

 

Οι καλύτερες αναμνήσεις μου είναι από τους θερινούς κινηματογράφους της Θεσσαλονίκης. Για εμένα ήταν τρομερό που ο κόσμος μπορούσε να καπνίζει και να τρώει σπόρια ελεύθερα βλέποντας μία ταινία. Εκεί άρχισα να βλέπω ταινίες του Hollywood. Μου άρεσαν πολύ τα πολεμικά. Τότε άρχισα να φαντάζομαι πολλές εικόνες. Φανταζόμουν τον εαυτό μου στρατιώτη στο ηλιοβασίλεμα και από πίσω να ακούγεται μια συγκεκριμένη μουσική.

 

Ποια ήταν η πρώτη φορά που ακούμπησες την κάμερα;

Μια φορά ήρθε ένας φίλος μου στο σπίτι να παίξουμε ως παιδιά και μαζί του έφερε και μία κάμερα. Νομίζω ήταν το 1989 και εγώ ήμουν 11 χρονών. Αρχίσαμε να βιντεοσκοπούμε και βέβαια δεν είχαμε ιδέα. Μόλις είδα την κάμερα τρελάθηκα. Ξαφνικά κατάλαβα ότι όλες αυτές οι εικόνες που δημιουργούσε η φαντασία μου μπορεί να πάρουν σάρκα και οστά. Από τότε κάθε Σαββατοκύριακο ερχόταν στο σπίτι μου και κάναμε ερασιτεχνικές ταινίες. Από τότε συνέχεια αυτό ήταν το παιχνίδι μου και έπειτα έγινε η δουλειά μου.

 

Αυτές ήταν οι πρώτες σου ταινίες να υποθέσω;

 

Στην αρχή έκανα ταινίες με κούκλες, μετά με τη μητέρα μου και άλλους συγγενείς μου που τους χρησιμοποιούσα σαν ηθοποιούς και τέλος με κανονικούς επαγγελματίες ηθοποιούς. Στα 19 μου προσπάθησα να κάνω την πρώτη μου ταινία μεγάλου μήκους αλλά δεν τα κατάφερα. Οι ηθοποιοί ήταν όλοι φίλοι μου από την Κολομβία και συνεχώς έκαναν χαβαλέ και δεν έπαιρναν τα γυρίσματα στα σοβαρά. Έτσι ναυάγησε το σχέδιο. Τελείωσα τα γυρίσματα που μάλιστα είναι πολύ περισσότερα από όσο χρειάζεται για το έργο αλλά δεν μου αρέσει όλο το αποτέλεσμα. Δύο χρόνια έκανα γυρίσματα συνέχεια αλλά την ταινία δεν την ολοκλήρωσα ποτέ.

 

Η μετ
ακόμιση από την Ελλάδα στην Κολομβία πως σου φάνηκε;

 

Να σου πω την αλήθεια δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Πάντως προσαρμόστηκα γρήγορα γιατί ήμουν μικρός. Πάντως οι καλύτεροι μου φίλοι ήταν και είναι από την Ελλάδα.

 

Πως σου μπήκε η ιδέα να κάνεις κινηματογράφο;

 

Ο πατέρας μου είναι οφθαλμίατρος και με έπαιρνε συχνά στο ιατρείο του και περιεργαζόμουν τα ιατρικά μηχανήματα. Κοιτούσα μέσα στα μηχανήματα και μου έδινε μία άλλη προοπτική. Επίσης ζωγράφιζε και άρχισα να ζωγραφίζω και εγώ και γενικά άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο με εικόνες.

 

Τι αισθήματα τρέφεις για την Κολομβία;

Πολύ θετικά. Έχω πολύ καλές αναμνήσεις και φίλους. Έζησα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου εκεί. Επίσης η πρώτη μου σοβαρή σχέση ήταν με μια Κολομβιανή.

 

Έζησες τον πόλεμο των ναρκωτικών;

 

Ναι. Το περιστατικό που έζησα και με φόβισε πολύ ήταν όταν ο Πάμπλο Εσκομπάρ πριν τον πιάσουνε έβαλε μία βομβα στο κέντρο της πόλης, σε ένα σημείο που συνήθως σύχναζα. Τότε γλίτωσα γιατί απλώς έτυχε να μην ήμουν εκεί αλλά υπήρξαν πολλά θύματα. Όταν τον σκότωσαν άλλαξε η βία. Οι βαρόνοι τέλειωσαν αλλά ξεκίνησε το αντάρτικο που χρηματοδοτείται πολλές φορές από πώληση ναρκωτικών, ληστείες, απαγωγές και άλλες βίαιες πράξεις. Έχω φίλους και γνωστούς που έπεσαν θύματα απαγωγής από τους αντάρτες. Έναν γνωστό μου τον απήγαγαν και ζήτησαν λύτρα από την οικογένεια του. Η οικογένεια δεν είχε να πληρώσει και μετά από δύο μήνες έστειλαν τα κόκαλα του στο σπίτι του.  

 

Υπηρέτησες στον ελληνικό στρατό;

Ναι και ήταν πάρα πολύ ωραία. Δεν σκέφτηκα ποτέ να το αποφύγω γιατί νομίζω ότι είναι ωραίο πράγμα να υπηρετείς την πατρίδα σου. Μου αρέσει η ιδέα ότι υπηρέτησα τον στρατό ο οποίος είναι η συνέχεια του ελληνικού στρατού που απώθησε τους Πέρσες χιλιάδες χρόνια πριν.

 

Συγγνώμη, μιλάς σοβαρά;

 

Βέβαια, δεν είναι το ίδιο σήμερα και μοιάζει πιο πολύ με την ταινία λούφα και παραλλαγή αλλά έτσι μου αρέσει να σκέφτομαι ότι είναι μία συνέχεια. Θα το ξανάκανα πάντως, ήταν ωραία εμπειρία.

 

Μετά τi κάνεις;

 

Έπειτα γυρίζω στην Κολομβία και γράφομαι σε μία σχολή κινηματογράφου τελικά δεν μου άρεσε και γι’ αυτό γράφτηκα σε μία άλλη. Αυτή την τελείωσα αλλά ήθελα να σπουδάσω περισσότερο το αντικείμενο και έτσι αποφάσισα να έρθω στην Καλιφόρνια και να σπουδάσω κινηματογράφο εδώ. Έμενα στο Hollywood και φοιτούσα στο τμήμα κινηματογράφου του πολιτειακού πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Northridge. Όταν ήρθα εδώ είπα ότι θα είμαι φοιτητής αλλά αποφάσισα ότι ΄ήρθε η ώρα να κάνω την πρώτη μου σοβαρή ταινία μεγάλου μήκους. Αισθάνθηκα σαν να είμαι στους ολυμπιακούς αγώνες που ετοιμάζεσαι για χρόνια και τότε είναι η στιγμή να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό. Έτσι ένοιωσα μόλις ήρθα εδώ.

 

Πως επιβίωσες οικονομικά στην αρχή;

 

Εδώ στο Λος Αντζελες στην αρχή πάντα κάνεις αυτό που λέγεται odd jobs, δηλαδή κάνεις δουλειές που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που σπουδάζεις. Να στο πω πιο απλά είναι δουλειές τις πλάκας.

 

Τις ταινίες πριν το PVC1 πως τις χρηματοδότησες;

 

Κατ’ αρχάς ήταν ταινίες μικρού μήκους και πάντα προσπαθούσα να βρω τρόπους ώστε να μου βγαίνουν φτηνές. Για να γλιτώσω χρήματα από παραγωγή ταινιών έχω κάνει πολλά και διάφορα τρελά.

 

Για πες μας το καλύτερο συμβάν…

 

Έκανα μία ταινία μικρού μήκους που λέγεται Νεκρόπολις. Έχει να κάνει με τον πόλεμο στο Ιράκ.

 

Να φανταστώ ότι δεν πήγες στο Ιρακ να τη γυρίσεις;

 

Όχι βέβαια γιατί αυτή είναι και όλη η ιδέα, το πώς να γλιτώσεις λεφτά. Δηλαδή αντί να κάνω κάτι που μπορεί να γίνει με 5 γιατί εγώ να δώσω 10. Στη Νεκρόπολις λοιπόν στη μέση του πεδίου μάχης ήταν μια οικογένεια. Ο πατέρας, η μητέρα και ένα μωράκι. Στο τέλος όλοι σκοτώνονται από τα διασταυρούμενα πυρά. Όταν βλέπεις την ταινία οι σφαίρες φαίνονται όπως βγαίνουν από ην κάνη του όπλου και βλέπεις και τον καπνό γύρω τους. Αυτή η σκηνή όλοι νόμιζαν ότι μου κόστισε πολλά χρήματα αλλά στην πραγματικότητα έχει γίνει με… αλεύρι. Αλήθεια είχα πάρει ένα πλαστικό όπλο και του έκοψα την κάνη και έβαλα αλεύρι μέσα. Κάθε φορά που πυροβολούσε γινόταν πανικός από το αλεύρι. Έβαλα και ήχο μετά και φαίνεται σαν σκηνή από υπερπαραγωγή. Αυτό είναι ένα παράδειγμα από τη φιλοσοφία μου. Νομίζω ότι δεν χρειάζονται πάντα όλα αυτά τα χρήματα που σπαταλούνται για κάποιες υπερπαραγωγές. Χρειάζεται Σπαρτιάτικο πνεύμα στον κινηματογράφο και αυτή είναι η φιλοσοφία μου. Αυτή είναι και η ιδέα του κινηματογράφου, να πεις μια ιστορία σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, δεν βάζεις παραπάνω ούτε λιγότερα συστατικά, χρειάζεσαι τόσα στοιχεία ώστε να καταλάβει ο κόσμος την ιστορία. Έτσι γίνεται και με την παραγωγή, όχι περισσότερα ούτε λιγότερα.

 

Θα είσαι μάλλον ο πιο αγαπητός σκηνοθέτης των στούντιο αν τους κόβεις έτσι τον προϋπολογισμό.

 

Μακάρι.

 

Αλήθεια τι προτάσεις έχεις δεχτεί μετά τις Κάνες; 

 

Πολλές, πάρα πολλές αλλά το θέμα είναι να ξέρεις και πότε πρέπει να πεις το όχι. Εγώ στις Κάνες υπέγραψα με το καλύτερο πρακτορείο για να με αντιπροσωπεύει, την Endevour. Κάθε εβδομάδα μου στέλνουν 2-3 σενάρια να διαβάσω και αν μου αρέσουν να τα σκηνοθετήσω. Δεν είναι όλα καλά, ή άλλα είναι καλά αλλά εγώ κρίνω ότι δεν μπορώ ή δεν θέλω να τα σκηνοθετήσω. Ήθελαν να σκηνοθετήσω πολλες ταινίες τρόμου. Εμένα δεν μου αρέσουν ποι ταινίες τρόμου και γι’ αυτό είπα όχι. Δεν με νοιάζει αν άλλοι το θεώρησαν ευκαιρία, εγώ δεν κάνω κάτι αν δεν μου αρέσει.

 

To PVC1 πως έγινε;

 

Είχα ένα δίλημμα να κάνω την πρώτη μου ταινία στην Ελλάδα ή στην Κολομβία. Μετά είδα την ιστορία στην εφημερίδα και κατάλαβα ότι δεν έχει σημασία σε ποια γλώσσα είναι η ταινία αλλά το να ειπωθούν σημαντικές ιστορίες. Αν με ρωτήσεις τι στοιχεία έχει η ταινία, Κολομβιανά ή ελληνικά ή Αμερικάνικα δεν με νοιάζει. Είναι μια παγκόσμια ταινία που αγγίζει το κοινό ανεξαρτήτως εθνικής ταυτότητας. Το σενάριο το έγραψα μαζί με το Γουάιτ Ισταμπούλιαν σε 48 ημέρες και βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία. Πάντα μου αρέσει να συνεργάζομαι με ανθρώπους και αυτός είναι και ο λόγος που το σενάριο το έγραψα μαζί με τον Γουάιτ. Πιστεύω ότι δύο μυαλά αποδίδουν καλύτερα από ένα. Την ιστορία την διάβασα ατην εφημερίδα το 2002 και με άγγιξε πάρα πολύ. Πρόκειται για μία μητέρα που επειδή η οικογένεια της δεν έχει να δώσει χρήματα σε κάποιους κακοποιούς,οι τελευταίοι εισβάλουν στο σπίτι της και της τοποθετούν μία βόμβα κολάρο στο λαιμό. Από εκεί ξεκινάει το μαρτύριο της. Το ενδιαφέρον με το σενάριο είναι ότι συνήθως στο Χόλιγουντ μία σελίδα σεναρίου αντιστοιχείς σε ένα λεπτό στην οθόνη. Με το δικό μου σενάριο επειδή ήξερα ότι η ταινία θα γυριστεί σε ένα μονόπλανο, μία σελίδα αντιστοιχεί σε δύο λεπτά. Μόλις τελειώσαμε το σενάριο, μετά από τρεις μήνες έγινε και η ταινία. Χρειάστηκαν 50 ηθοποιοί. Εγώ  αγόρασα τον εξοπλισμό, πήγα στη Κολομβία βρήκα τους ηθοποιούς και ξεκινήσαμε τα γυρίσματα που κράτησαν μόνο τέσσερις ημέρες.

 

Πως τα κατάφερες να γυρίσεις ολόκληρη την ταινία σε ένα μονοπλάνο.

 

Αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Στην αρχή την πρώτη φορά που φορέα το στεντι καμ άντεξα 10 λεπτά και μετά παραλίγο να πέσω κάτι. Πιάστηκε η μέση μου από το βάρος. Είμουν με πονσταν και μου έκαναν μασάζ για 2 ημέρες.  ¨Άρχισα να γυμνάζομαι κάθε μέρα για 3-4 ώρες μέχρι να καταφέρω να το κρατήσω για 90 λεπτά που θα χρειάζονταν για την ταινία. Τελικά τα κατάφερα και η εμπειρία ήταν μοναδική. Περ

NO COMMENTS

Leave a Reply