Take a walk on the wild side of the city that never...

Take a walk on the wild side of the city that never walks.

Στο Los Angeles δεν περπατάει κανείς. Όχι, δεν είναι urban legend, ούτε είναι ανάπηρος ο κόσμος – τουλάχιστον όχι με την συμβατική έννοια. Στο Los Angeles δεν περπατάει κανείς γιατί τίποτα δε βρίσκεται σε walking distance. Και πάνω που νομίζεις ότι τα πάντα είναι σε τάξη, με το downtown κλασικά άδειο μετά τις 7 το απόγευμα και με όλους τους κατοίκους αυτής της πόλης γραφικά* εγκλωβισμένους σε κάποιο freeway, ξαφνικά, για μία μόνο μέρα κάθε μήνα (την δεύτερη Πέμπτη πιο συγκεκριμένα), το downtown Los Angeles γεμίζει με κόσμο μέχρι μετά τα μεσάνυχτα (ρεκόρ).

Art Walk

λέγεται αυτό. Και είναι αυτό ακριβώς που ορίζει η λέξη. Όλες οι γκαλερί παραμένουν ανοιχτές, όλες οι αποθήκες γίνονται γκαλερί κι όλα τα back alleys γίνονται αποθήκες. Οι νέοι καλλιτέχνες του Los Angeles μαζεύονται και δείχνουν τί έκαναν μέσα στο μήνα, ή ξαναδείχνουν όσα έκαναν τον ένα μήνα της ζωής τους που δούλεψαν.

Μεγάλοι φιλότεχνοι, η φίλη μου η Καρολίνα κι εγώ, πήγαμε για να τιμήσουμε τη δουλειά των παιδιών, αλλά και για να συνεχίσουμε το φιλανθρωπικό μας έργο που ορίζεται στο να κάνουμε φωτογραφήσεις χωρίς αμοιβή.

Είδαμε ωραία πράγματα, είδαμε περίεργα πράγματα, είδαμε και βλακείες – αναφέρομαι τόσο στα έργα των καλλιτεχνών όσο και στις ενδυματολογικές επιλογές του κόσμου. Αλλά είχαμε ένα μικρό πρόβλημα: νύχτωσε. Και όσο κόσμο κι αν έχει στους δρόμους του downtown, δύο κοπέλες με φωτογραφικές μηχανές μεγαλύτερες από τα κεφάλια τους δεν είναι σοφό να περπατάνε ασυνόδευτες. Η ανατροπή όμως σε αυτή την ιστορία δεν είναι ο απο μηχανής θεός, είναι οι ΔΥΟ από μηχανής θεοί που εμφανίστηκαν – ο ένας μάλιστα είχε και μηχανή, λεγόταν Magic Bus, MAGIC BUS δικέ μου σου λλλέω, να κ-νω-β-λλλτες-μετο-μάτζκ-μπααασσσζ (η σύνταξη προσπαθεί να μιμιθεί την προφορά των Τρυπών). Γέλασα με την καρδιά μου. Αρχικά επειδή κανείς από όλους αυτούς δεν έχει ακούσει Τρύπες κι έτσι όλοι νόμιζαν ότι μιμούμαι κάποιον Ρώσσο σατανιστή. Μετά συνέχισα να γελάω επειδή το Magic Bus (μερικοί το αποκαλούσαν και Party Bus) είχε μισθωθεί για να μεταφέρει τον κόσμο σε μία απόσταση μικρότερη από ένα χιλιόμετρο και μάλιστα με ενδιάμεσες στάσεις!

Περιμένοντας το λεωφορείο της τέχνης, γνωρίσαμε έναν πολύ συμπαθητικό φιλότεχνο, τον κύριο Max Eberle. Αποφασίσαμε με την Καρολίνα πως τώρα που είχαμε και άντρα στην παρέα δε φοβόμασταν να περπατήσουμε μόνες και συνεχίσαμε τις βόλτες μας στις γκαλερί με τα πόδια.

Βρήκαμε τυχαία έναν φίλο μας, τον Victor Wilde , που εξέθετε τα έργα του και είχε εγκαταστήσει ένα περίεργο photo booth και βγάλαμε αστείες φωτογραφίες (κάτω: O Victor & η γράφουσα τη στήλη).

Μας είπε ότι το σπίτι του είναι ακριβώς πάνω από τη γκαλερί του και μας κάλεσε στο πάρτι γενεθλίων του. Συναντήσαμε έναν φίλο του Max που έπαιζε κιθάρα σε ένα μπαρ λίγο πιο κάτω. Φάγαμε εξαιρετικό φαγητό σε ένα Βιετναμέζικο εκεί δίπλα. Και μετά ρωτήσαμε τον Max τι κάνει στη ζωή του. Ο Max είπε ότι είναι ζωγράφος και γελάσαμε.

Γελάσαμε γιατί οι περισσότεροι που συστήνουν τους εαυτούς τους σαν καλλιτέχνες στο Los Angeles, συνήθως δεν έχουν κάνει τίποτα. Όλοι έχουν μια καταπληκτική ιδέα για κάποιο project που ελπίζουν ότι θα πάει καλά. Σχεδόν κανείς δεν το έχει αρχίσει όμως. Μερικοί έχουν ήδη κάνει κάτι, κάποτε, κι από τότε απλά μελετάνε την επόμενή τους κίνηση, για χρόνια. Εδώ οι άνθρωποι λένε ότι είναι σεναριογράφοι άμα έχουν γράψει μια σελίδα διαλόγου και «δουλεύουν» στο μυαλό τους τις επόμενες 123 σελίδες. Λένε ότι είναι ηθοποιοί όταν έχουν κάνει φτιάξει προφίλ στο LAcasting και είναι λένε ότι είναι δημοσιογράφοι επειδή έφτιαξαν κάποιο blog που σατιρίζει την επικαιρότητα (καλή ώρα, είμαι δημοσιογράφος). Περιμέναμε λοιπόν να ακούσουμε τις ιδέες του Max και τους λόγους για τους οποίους έχουν κάπου κολλήσει. Ακούσαμε όμως ότι ο Max έχει ένα loft λίγο πιο κάτω και ότι αυτή τη στιγμή φτιάχνει κάτι για το Vanguard –μας κάλεσε λοιπόν να το δούμε.

Τα έργα του Max ήταν εκπληκτικά. Είχε φτιάξει σε τεράστιους μαύρους καμβάδες το πρόσωπο του Αϊνστάιν και του Γκάντι, χρησιμοποιώντας μόνο λευκά και μαύρα χρώματα. Το ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο Max πριν γίνει ζωγράφος ήταν πρωταθλητής κόσμου στο μπιλιάρδο, όπως και ο παπούς του και μάλιστα έχει γράψει και βιβλίο γι’αυτό, το Zen Pool .

Συμφωνήσαμε να οργανώσουμε μία φωτογράφηση και μέσα στις επόμενες μέρες η Καρολίνα τράβηξε στο loft του φωτογραφίες τόσο ενδιαφέρουσες που θα τις εκθέσει στο επόμενο Artwalk, στις 10 Ιουλίου. Καλή φάση τελικά να περπατάς στο Los Angeles.

Και φύγαμε για το πάρτι.

*γραφικά

Το ότι είναι γραφικά εγκλωβισμένοι κι όχι απλά εγκλωβισμένοι προκύπτει από το ότι εδώ οι κάτοικοι νομίζουν ότι έχουν το χειρότερο κυκλοφοριακό πρόβλημα του κόσμου. Για το Los Angeles η κίνηση ορίζεται ως 6 μίλια μέσα σε μιά ώρα. Αυτό που αγνοούν όμως (και ως εκ τούτου γίνονται γραφικοί μέσα στην άγνοιά τους) είναι ότι υπάρχει ένα άααλλο freeway, πολύυυ μακριά, που το λένε Κηφισίας. Κι εκεί η κίνηση ορίζεται ως 1 μίλι την ώρα, μερικές φορές και μηδέν. Νικάει νομίζω.

NO COMMENTS

Leave a Reply