Authors Posts by Τάσος Παπαποστόλου

Τάσος Παπαποστόλου

188 POSTS 0 COMMENTS

img_sm.JPG

Της αρέσουν τα bagels (όπως στην πλειοψηφία των New Yorkers) και γι’ αυτό κάναμε την συνέντευξη σε ένα bagelάδικο. Αυτό το γλυκό και προσγειωμένο κορίτσι ελιναι μόνο 26 χρονών, και γράφει για τη New York Post, τη μεγαλύτερη tabloid εφημερίδα της Νέας Υόρκης. Και εκείνη (δυστυχώς) κανένας δεν την πλησίασε από το ελληνικό γραφείο τύπου της Νέας Υόρκης ή άλλους οργανισμούς ώστε να την έχουμε στις επαφές μας. Νομίζω ότι σίγουρα τέτοιους ανθρώπους τους θέλουμε κοντά μας. Δεν θα έλεγε όχι, τουλάχιστον σε μία πρόταση για φαγητό, όπως μας ομολογεί.

 

Από ποια πόλη της Ελλάδας κατάγονται οι γονείς σου;Ο μπαμπάς μου είναι από την Κεφαλονιά και η μητέρα μου από την Θεσσαλονίκη. Εγώ γεννήθηκα στο Bronx αλλά μετά ήρθαμε στην Αστόρια.

Πήγες σε ελληνικό σχολείο;Ναι στο σχολείο του Αγίου Δημητρίου. Δυστυχώς δεν ήταν καθόλου καλό. Όταν πήγα στην πρώτη λυκείου άλλαξα σχολείο και πήγα σε ένα αμερικάνικο λύκειο θηλέων. Ήμουν τελείως πίσω στα μαθήματα γιατί η προετοιμασία δεν ήταν καθόλου καλή στο σχολείο του Αγίου Δημητρίου. Επίσης ήταν πολύ βαρετά γιατί είχαμε μία ώρα την ημέρα θρησκευτικά. Απογοητεύτηκα τελείως και όταν μου είπαν ότι θα πήγαινα σε σχολείο θηλέων τρομοκρατήθηκα, αλλά ήμουν πολύ ευχαριστημένη που έφευγα από το ελληνικό σχολείο.

Τι σπουδές έχεις κάνει;Τελείωσα δημοσιογραφία και έκανα ματαπτυχιακό στο Fordham University.

 

Πως ξεκίνησες να δουλεύεις στην NY Post;Στην αρχή έκανα πρακτική και μετά έγραφα στην ιστοσελίδα της εφημερίδας. Έπειτα τους άρεσε η δουλειά μου και μου πρότειναν μόνιμη συνεργασία ως ρεπόρτερ που φυσικά αποδέχτηκα.

Ποια είναι τα δύο ρεπορτάζ που θυμάσαι από την καριέρα σου στην post;Να σου πω την αλήθεια η κάθε ημέρα μου είναι τελείως διαφορετική από την προηγούμενη και πολλές φορές δεν θυμάμαι τα ρεπορταζ που έκανα την περασμένη εβδομάδα. Άρα δεν μπορώ να σου απαντήσω.

sm.JPG

Έχεις ελληνοαμερικάνους φίλους;Όχι πολλούς, αλλά θα ήθελα να ασχοληθώ περισσότερο με την ελληνοαμερικανική κοινότητα. Πολλοί μου λένε ότι δεν μοιάζω με Ελληνίδα καθόλου και εγώ αναρωτιέμαι τι σημαίνει αυτό. Πραγματικά τι σε κάνει Ελληνίδα;

Πας συχνά στην Ελλάδα;Ναι, σχεδόν κάθε τρία χρόνια. Όταν είμαι εκεί νιώθω πολύ άνετα, δεν καταλαβαίνω ότι βρίσκομαι στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα μένει η γιαγιά μου και τα ξαδέρφια μου. Τους αγαπώ πολύ. Συνήθως μένω στη Θεσσαλονίκη την οποία θεωρώ μία υπέροχη πόλη και δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να ζήσω εκεί όμως δεν θα άντεχα την Αθήνα με τίποτα.

Ποια είναι η σχέση σου με τα Μ.Μ.Ε της Ελλάδος;Θα έλεγα πολύ μικρή. Βλέπω ελληνική τηλεόραση μόνο όταν είμαι στην Ελλάδα και καμιά φορά όταν πάω στο σπίτι των γονιών μου που έχουν ελληνικά κανάλια. Γενικά μου φαίνεται σαν την Αμερικανική, μόνο που είναι στα ελληνικά. Ελληνικές εφημερίδες δεν διαβάζω. Σπανίως μπορεί να μπω σε κάποια ιστοσελίδα ελληνικής εφημερίδας.

Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια επαγγελματικά;Θα ήθελα να ήμουν σε ένα διαφορετικό newsroom. Ίσως να έκανα αρχισυνταξία και να σταματήσω να είμαι συνέχεια στον δρόμο.

Τι θέματα γράφεις περισσότερο;Κάνω ελεύθερο και αστυνομικό ρεπορτάζ.

Έχεις καλύψει πολλά εγκλήματα;Ναι. Έχω δει αμέτρητα νεκρά σώματα και πολύ αίμα στο πάτωμα.

Πως αντιδράς σε αυτό;Τι να κάνω; Φυσικά δεν μου αρέσει και όταν πάω κοιτάω μία φορά το θύμα και μετά κοιτάω αλλού. Έχω σπαταλήσει πολλές ώρες σε δωμάτια αναμονής νοσοκομείων και έχω πάει σε πολλές κηδείες. Στεναχωριέμαι αρκετές φορές αλλά έτσι είναι η φύση της δουλειάς μου. Πολλές φορές η δουλειά μου με βάζει σε σκέψεις. Για παράδειγμα την προηγούμενη εβδομάδα πήγα σε μία κηδεία ενός στρατιώτη από το Ιράκ και μίλησα με τους γονείς και τους συγγενείς. Ήταν όλοι τόσο στωικοί και αντιμετώπιζαν την κατάσταση τόσο ψύχραιμα που τους θαύμασα αλλά και απόρησα ταυτόχρονα. Έλεγαν ότι έπεσε για την πατρίδα, αλλά έβαζα στη θέση τους τη δική μου οικογένεια αν κάτι τέτοιο είχε συμβεί σε εμένα. Οι γονείς μου θα συμπεριφέρονταν τελείως διαφορετικά σε μία παρόμοια κατάσταση.

Έχεις νιώσει ποτέ κίνδυνο στη δουλειά σου;Όχι, διότι δεν με έχουν απειλήσει, αλλά έχω δεχτεί κλήσεις από φυλακισμένους οι οποίοι μπορεί να ένιωθαν άσχημα για κάτι που έγραψα και, πίστεψε με, δεν είναι και το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί.

Σε έχουν πλησιάσει ποτέ από την Ελλάδα ή το γραφείο τύπου της Νέας Υόρκης ή στελέχη της Ελληνικής κυβέρνησης που προσπαθούν να προωθήσουν την Ελλάδα ώστε να σε καλέσουν σε κάποιο δείπνο και να σου αναπτύξουν τις θέσεις της χώρας μας;Δυστυχώς όχι, ποτέ. Σίγουρα δεν θα αρνιόμουν την πρόταση για φαγητό τουλάχιστον.

hartocollis.jpgTimes Square, ώρα 14:50. Τουρίστες παντού που ανακατεύονται με τους πολυπολιτισμικούς New Yorkers. Περπατώντας μπαίνεις στον πειρασμό να μαντεύεις ποιος είναι κάτοικος της πόλης και ποιος όχι. Στα Starbucks έχει ουρά αλλά παρόλα αυτά ο καφές δεν αργεί ιδιαίτερα. Οι περισσότεροι κρατούν και από μία εφημερίδα στα χέρια, τι άλλο, New York Times. Στο αντίκρισμα του πρωτοσέλιδου ο ενθουσιασμός αυξάνεται αφού σε λίγο θα συναντήσουμε την μοναδική ελληνοαμερικανίδα της πιο γνωστής εφημερίδας του κόσμου. Η ώρα πλησιάζει και σχεδόν τρέχοντας φτάνουμε έξω από τα καινούρια κεντρικά γραφεία των New York Times. Περνάμε τις σκαλωσιές που έχουν τοποθετηθεί στην είσοδο (ακόμα φτιάχνουν κάποια πράγματα στον ουρανοξύστη) και φτάνουμε στο λόμπι. Τηλεφωνώ στην Ανεμόνα και βλέπω μια κυρία με ένα μικρό σακίδιο στην πλάτη να μου κουνάει το χέρι. Eίναι η Ανεμόνα. Περνάμε από έλεγχο ασφάλειας και ανεβαίνουμε στην αίθουσα σύνταξης. Σε μια μεγάλη αίθουσα όλοι οι αρχισυντάκτες κάνουν σύσκεψη για την έκδοση της Κυριακής. Η Ανεμόνα έχει την καλοσύνη και μας γνωρίζει σε κάποιους από αυτούς οι οποίοι δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την εφημερίδα και το περιοδικό μας παρόλο που είναι σε σύσκεψη και τους διακόπτουμε. Πόσο παράξενο ε; Στην Ελλάδα ενδεχομένως ούτε θα δέχονταν να μιλήσουν κάποια μεγάλα κεφάλια εφημερίδων σε κάποιον που τυχαίνει να επισκέπτεται την εφημερίδα τους από μια άλλη μικρή χώρα (αναλογικά). Πάμε στην καφετέρια της εφημερίδας, ολοκαίνουρια. Η Ανεμόνα παραγγέλνει καφέ και εκπλήσσεται με το καινούριο σύστημα που χρεώνει τον καφέ στην κάρτα εργασίας της, την οποία απλώς σκανάρει στο ταμείο. Σε ένα τραπέζι κάθεται ένας κύριος με γυαλιά, τον πλησιάζουμε, και η Ανεμόνα μου λέει ότι είναι ο άντρας της που επίσης εργάζεται για τους Times. Μέχρι να φτάσουμε στο τραπέζι μας, χαιρετάει και άλλο κόσμο. Με τους περισσότερους είναι πολύ οικεία. Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο. Η δημοσιογραφία έχει σχηματίσει την Ανεμόνα των Times κάτι στο οποίο συμφώνησε και η ίδια κατά τη διάρκεια της συζήτησης μας.

Γεννήθηκες στην Αμερική;

Όχι. Οι γονείς μου είναι και οι δύο Έλληνες και έμεναν στην Ελβετία, όπου γεννήθηκα και εγώ. Μετά ήρθαμε οικογενειακώς στις Η.Π.Α ώστε να κάνουν μεταπτυχιακές σπουδές. Οι γονείς μου γύρισαν στην Ελλάδα πριν 25 χρόνια και ο πατέρας μου έγινε διευθυντής της σχολής ψυχολογίας του πανεπιστημίου της Πάτρας και ζουν ακόμα στην Αθήνα.

Αλλά εσείς δεν επιστρέψατε;

Όχι. Εγώ μεγάλωσα εδώ και έμεινα εδώ. Είμαι πραγματικά Αμερικανίδα. Οι Η.Π.Α είναι η πατρίδα μου. Μιλάω καλά ελληνικά όμως και δεν θα είχα πρόβλημα να γυρίσω κάποια στιγμή στην Ελλάδα αλλά δεν είναι εύκολο.

Κάνατε άλλα επαγγέλματα πριν ασχοληθείτε με την έντυπη δημοσιογραφία;

Η αλήθεια είναι πως όχι. Πάντα μου άρεσε να γράφω και ήθελα να βρω ένα σχετικό επάγγελμα. Όταν, μετά το λύκειο, πήγα στο Χάρβαρντ για σπουδές δημοσιογραφίας ανέλαβα αρχισυντάκτρια πολιτιστικών της εφημερίδας του πανεπιστημίου. Από τότε ξεκίνησα να γράφω για εφημερίδες. Η συγκεκριμένη εφημερίδα μπορεί να είναι φοιτητική αλλά έχει το βάρος σχεδόν μιας επαγγελματικής. Πολλές φορές δεν πήγαινα στο μάθημα γιατί έπρεπε να δουλεύω για την εφημερίδα. Άξιζε πάντως την θυσία γιατί αποκόμισα πολλές και καλές εμπειρίες.

Ποια ήταν η πρώτη δουλειά σε εφημερίδα;

Αφού τελείωσα το Χάρβαρντ, ήρθα στη Νέα Υόρκη γιατί είχα ένα θείο και μία θεία οι οποίοι με φιλοξενούσαν στην αρχή. Εγώ μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη του Κάνσας και δεν ήθελα να μείνω πάλι σε μία μικρή πόλη γι’ αυτό και ήρθα στη Νέα Υόρκη. Διάβασα μια αγγελία για μία δουλειά στη Flatbush life, μια μικρή τοπική εφημερίδα του Queens που ζητούσε προσωπικό, πήγα και με πήραν. Εκεί γνώρισα και τον άνθρωπο που σήμερα είμαστε παντρεμένοι. Ακόμα διατηρώ επαφέ

ang10.jpg

(Ανταπόκριση από μία φιλόδοξη προεκλογική συγκεντρώση – έπειτα ο terminator τον συνέθλιψε)

Συχνά πυκνά σε δημόσιους χώρους αλλά και σε προσωπικές συζητήσεις στην Καλιφόρνια ακούγεται μία φωνή ενός ιδιαίτερα αδύνατου κυρίου που πάντα τα χώνει στον Arnold. Αν φανταστούμε την σκηνή μοιάζει αστεία καθώς ο Φιλ Αγγελίδης δεν πρέπει να ζυγίζει πάνω από 75 κιλά και ο αντίπαλός του είναι θηρίο. Παρόλα αυτά πολλοί λένε ότι ο Γολιάθ πραγματικά φοβάται τον μικρόσωμο Δαυίδ καθώς θεωρείται ένας από τους ισχυρότερους αντιπάλους του. Ο δικός μας (υπό την έννοια ότι είναι Ελληνοαμερικανός) Φιλ Αγγελίδης το έχει πάρει πεισματικά και δείχνει έτοιμος να κυβερνήσει την Καλιφόρνια. Συχνά μάλιστα λέει ότι μπορεί η αναγνωρισημότητα του σημερινού κυβερνήτη να είναι υψηλή όπως οι πωλήσεις των εισιτηρίων των ταινιών που πραγματοποιούσε αλλά ο ίδιος με το φυσικό του σώμα και όχι το τεχνητό του αντιπάλου του θα τα καταφέρει. Για αυτό και τα Αμερικανικά Μ.Μ.Ε του έχουν δώσει το παρατσούκλι antiArnold. Ο κ. Arnold Schwarzenegger με το ρεπουμπλικανικό κόμμα στις προηγούμενες εκλογές κατάφερε και κέρδισε άνετα την θέση του κυβερνήτη. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά και η δημοτικότητά του δεν βρίσκεται και στα καλύτερα επίπεδα. Πριν δύο εβδομάδες η ηγεσία του δημοκρατικού κόμματος ανακοίνωσε ότι στηρίζει την υποψηφιότητα Αγγελίδη για τις επερχόμενες εκλογές που θα λάβουν χώρα το φθινόπωρο. Παρόλα αυτά ο κ. Αγγελίδης για να πάρει το τελικό χρίσμα εξελέγη και από τη βάση των δημοκρατικών της Καλιφόρνια. Οι προκριματικές εκλογές που έγιναν στις 6 Ιουνίου τον έφεραν αντιμέτωπο με τον πάμπλουτο δημοκρατικό αντίπαλό του κ. Westly. Στην Αμερική όπως και στα περισσότερα μέρη του κόσμου τα χρήματα που διαθέτει κάποιος για την προεκλογική του εκστρατεία παίζουν καθοριστικό ρόλο. Στην περίπτωση του Ελληνοαμερικανού έχουν επιστρατευθεί λυτοί και δεμένοι και προσπαθούν να συγκεντρώσουν χρήματα με σκοπό να παίξει το παιχνίδι της διαφήμισης ισάξια. Ο αντίπαλος του στις προκριματικές εκλογές όντας ιδιαίτερα εύπορος διέθεσε αρκετά εκατομμύρια δολάρια από την προσωπική του περιουσία. Ο κ. Αγγελίδης με τους συνεργάτες του περιόδευσε σε όλα τα μήκη και πλάτη της πολιτείας και οργάνωσε δεκάδες συγκεντρώσεις με σκοπό να συγκεντρώσει όσο περισσότερους οικονομικούς πόρους μπορεί. Αυτή η τακτική ακολουθείται από όλους τους υποψηφίους και τα κόμματα πριν της εκλογές. Όλα τα μεγάλα ποσά δίνονται επώνυμα και αποφεύγονται φαινόμενα αδιαφάνειας και διαφθοράς. Σε μία από αυτές τις συγκεντρώσεις (και μάλιστα VIP) βρεθήκαμε και εμείς. Έγινε στην γκαλερί Hunk στην Santa Monica, ένα προάστιο του Λος Άντζελες και στέφθηκε με επιτυχία. Σε περίπου δύο ώρες συγκεντρώθηκε το ποσό των περίπου 100.000$ που θα προστεθεί στα εκατομμύρια δολάρια που έχει συγκεντρώσει μέχρι σήμερα ο κ. Αγγελίδης. Μεταξύ των ομιλητών ήταν και ο διακεκριμένος καθηγητής του UCLA κ. Van Blum ενώ το μεγαλύτερ

smallang.jpg

ο ποσό (10.000$) δόθηκε από έναν επιτυχημένο επιχειρηματία, θερμό υποστηρικτή και φίλο του κ. Αγγελίδη, τον κ. Άρη Ανάγνο. Οι ελληνοαμερικανοί που βρίσκονταν στην εκδήλωση αποτελούσαν σχεδόν την πλειοψηφία ενώ ο πιθανόν μελλοντικός κυβερνήτης έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην ελληνική καταγωγή του. Συγκεκριμένα ο παππούς του μετανάστευσε από τα Καλάβρυτα στις Η.Π.Α των προηγούμενο αιώνα και εγκαταστάθηκε στο Sacramento της Καλιφόρνια. Ο κ. Φιλ Αγγελίδης που ενδεχομένως να είναι ένα άγνωστο πρόσωπο στην Ελλάδα έχει χρεωθεί αρκετά μεγάλες επιτυχίες κατά την διάρκεια της επαγγελματικής και πολιτικής του καριέρας. Κατ’ αρχήν είναι ο State Treasurer – υπουργός οικονομικών θα λέγαμε στα ελληνικά- της Καλιφόρνια, μία θέση που διατηρεί για αρκετά χρόνια. Η θητεία του θεωρείται ιδιαίτερα επιτυχημένη καθώς η Καλιφόρνια έχει μία από τις δέκα ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου. Το περιοδικό Forbes καθώς και τα Αμερικανικά Μ.Μ.Ε. όπως το συχνά κάνουν αναφορές και αφιερώματα στο επιτυχές έργο του, ενώ αρκετοί αναλυτές τον θεωρούν ως παράδειγμα διαφάνειας και καλής διαχείρισης του δημόσιου χρήματος. Το αστείο είναι ότι πολλοί Αμερικάνοι βλέποντας τον κ. Αγγελίδη νομίζουν και λένε πως οι Έλληνες πολιτικοί πρέπει όλοι να είναι τόσο καλοί στην διαχείριση του δημόσιων πόρων. Στην επαγγελματική του καριέρα ως ιδιοκτ

ήτης εταιρείας Real Estate κατασκεύασε μία κοινότητα-πρότυπο για πολλές άλλες που παρείχε φτηνά σπίτια στις μεσαίες και μικρές οικονομικές τάξεις. Καθ’ όλη τη διάρκεια της εκστρατείας του στο πλευρό του βρίσκεται η γυναίκα του Julie που είναι και η μεγαλύτερη υποστηρίκτριά του. Ο ίδιος είναι απόφοιτος του Harvard University και διανύει την πεντηκοστή δεκαετία της ζωής του. Είναι μόνιμος κάτοικος του Sacramento και έχει τρεις κόρες, την Megan, την Adrianna και την Christina. Σε δημοσκοπήσεις που διενεργήθηκαν πριν από περίπου 3 μήνες βρισκόταν πολύ πίσω από τον δημοκρατικό αντίπαλό του αλλά τελικά κατάφερε και τον ξεπέρασε με 5 μονάδες. Τώρα αρχίζει η μεγάλη προεκλογική μάχη με τον κ. Schwarzenegger που μόνο εύκολη δεν μπορεί να θεωρηθεί. Ο Ελληνοαμερικάνος έκανε την έκπληξη αποκλείοντας το ισχυρό Westly και με τη φόρα που έχει πάρει η δημοτικότητα του κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο να εξολοθρεύσει και τον Terminator. Αν τα καταφέρει θα είναι ο πρώτος πολιτικός που θα σπάσει την παράδοση των τελευταίων 60 χρόνων η οποία θέλει τον ήδη κυβερνήτη να κερδίζει και δεύτερη θητεία. Καλή επιτυχία!

patsmain.JPG

Και όμως, χιλιάδες μίλια μακριά από την Ελλάδα υπάρχει ο άνθρωπος που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν Κώστας Λαλιώτης και Μπάμπης Βωβός σε ένα. Το όνομα αυτού Νίκος Πατσαούρας. Είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες της Νότιας Καλιφόρνιας και αποτελεί το δεξί χέρι (κατά τους LA Times) του ανερχόμενου πολιτικού αστεριού και δημάρχου της πόλης των αγγέλων, Antonio Villaraigosa, ενώ το περιοδικό LA Weekly τον έχει στη λίστα με τους 10 πιο ισχυρούς ανθρώπους της πόλης. Έχει δύο εταιρείες, μία real estate και μία κατασκευαστική η οποία έχει κατασκευάσει από πλατείες μέχρι ουρανοξύστες στο κέντρο του Λος Άντζελες. Κάθε φορά που γίνονται εκλογές σε δημοτικό, πολιτειακό ή εθνικό επίπεδο όλοι οι υποψήφιοι προσπαθούν να έχουν με το μέρος τους τον Έλληνα ηλεκτρολόγο μηχανικό που επίσης κατάφερε να γίνει σταρ του πολιτικού παρασκηνίου και των προεκλογικών εκστρατειών. Όταν ο Δουκάκης ήταν υποψήφιος πρόεδρος των Δημοκρατικών, ο κ. Πατσαούρας ήταν υπεύθυνος του οικονομικού τομέα της καμπάνιας του στην Καλιφόρνια και κατάφερε να σπάσει κάθε ρεκόρ στην συγκέντρωση χρημάτων ξεπερνώντας ακόμα και τους Ρεπουμπλικάνους που παραδοσιακά διαθέτουν πιο πλούσια βάση ψηφοφόρων. Για τον ίδιο λόγο τον ήθελε στην ίδια θέση και ο Κλίντον αλλά ο Πατσαούρας τότε είχε άλλα σχέδια, ήθελε να γίνει δήμαρχος του Λος Άντζελες. Έτσι, αρνήθηκε τη θέση που αν τελικά είχε αποδεχθεί πιθανόν να τον είχε οδηγήσει στη θέση του υπουργού μεταφορών των Η.Π.Α. Έπειτα από την ατυχή υποψηφιότητα του για δήμαρχος, το 1993, δουλεύει ασταμάτητα για να καλυτερέψει τη ζωή των Los Angelinos, σαν μια μηχανή των συρμών του μετρό που ο ίδιος δημιούργησε στο Λος Άντζελες όταν ήταν πρόεδρος του οργανισμού μεταφορών του δήμου. Γι’ αυτό και το όνομα του έχει δοθεί σε μία εθνική οδό και μία πλατεία στην οποία μάλιστα υπάρχει και ο ανδριάντας του. Σήμερα είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του οργανισμού ύδρευσης και ενέργειας του δήμου που ο ετήσιος προϋπολογισμός του φτάνει τα 4.8 δις δολάρια και είναι υψηλότερος από οποιοδήποτε άλλο προϋπολογισμό δημοτικού οργανισμού στην Αμερική. Κάποιοι από τους προσωπικούς φίλους του, εκτός από τον δήμαρχο του Λος Άντζελες που χωρίς την βοήθεια του ισχυρού Έλληνα πολλοί λένε ότι δεν θα είχε εκλεγεί, είναι ο Μπιλ Κλίντον, ο Μαικλ Δουκάκης και η Αριάνα Χάφινγκτον. Η συνάντηση μας έγινε στο διάσημο ιδιωτικό κλαμπ Jonathan του οποίου ο κ. Πατσαούρας είναι μέλος και όπως λέγεται τα μέλη του διοικούν το Λος Άντζελες. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης μας ο στωικός κ. Πατσαούρας παραδέχτηκε ότι δεν θέλει να ασχοληθεί και πάλι με τη πολιτική γιατί, όπως λέει, έχει ικανοποιήσει το εγώ του και τώρα έχει στρέψει όλη του την προσοχή στα παιδιά και την οικογένεια του.

patshrp.JPGΠως βρεθήκατε στο Λος Άντζελες;

Μετά το πανεπιστήμιο άρχισα να ασχολούμαι με καμπάνιες πολιτειακών βουλευτών και να τους βοηθάω γιατί μπορεί να μην ήμουν στην Ελλάδα αλλά ως Έλληνας είχα το μικρόβιο της πολιτικής μέσα μου. Το 1981 ο τότε δήμαρχος με διόρισε στο διοικητικό συμβούλιο του οργανισμού μεταφορών του δήμου και έπειτα έγινα πρόεδρος για 2 χρόνια. Τότε ήταν που η κυβέρνηση δέχτηκε το αίτημα μας και μας έδωσε χρήματα ώστε να κατασκευάσουμε την πρώτη γραμμή μετρό της πόλης. Πολλοί δεν ήθελαν να γίνει, το θεωρούσαν άχρηστο, αλλά σήμερα εδώ είμαστε και βλέπεις πόσο χρήσιμο είναι. Τότε κάθε δύο εβδομάδες ήμουν στην Ουάσινγκτον και προσπαθούσα να πείσω μέλη της κυβέρνησης και του κογκρέσου να εγκρίνουν το αίτημα μας ώστε να χρηματοδοτήσουν το μετρό.

Πώς γνωρίσατε τον σημερινό δήμαρχο Antonio Villaraigosa;

Υπήρξαμε και οι δύο μέλη του διοικητικού συμβουλίου του οργανισμού μεταφορών. Εκεί γνωριστήκαμε, νομίζω είκοσι χρόνια πριν. Αμέσως γίναμε πολύ καλοί φίλοι γιατί κατάγεται από το Μεξικό όπως και η γυναίκα μου και υπήρχαν πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ μας. Εγώ μιλάω και ισπανικά όπως και εκείνος για παράδειγμα. Από τότε τον βοήθησα σε κάθε πολιτική μάχη που έδωσε και βέβαια τον υποστήριξα και στην τελευταία πολιτική μάχη, για τον δήμο. Όμως, βασικά μας δένει μία αδερφική φιλία χρόνων που δεν εξαρτάται από την πολιτική.


Οπότε εκείνος σας τοποθέτησε και στο διοικητικό συμβούλιο του οργανισμού ύδρευσης και ενέργειας;

Ναι. Εγώ δεν ήθελα άλλες θέσεις, ικανοποίησα το εγώ μου αρκετά, αλλά ο δήμαρχος με κάλεσε και με παρακάλεσε να μπω στο διοικητικό συμβούλιο του οργανισμού γιατί ήθελε να έχει κάποιον άνθρωπο που εμπιστεύεται. Μεταξύ μας υπάρχει τεράστια εμπιστοσύνη και από της δύο πλευρές σε όλα τα επίπεδα, γι’ αυτό και αποδέχτηκα την θέση.

Έχει γραφτεί αρκετές φορές ότι θα μπορούσε να γίνει κυβερνήτης της πολιτείας ή ακόμα να του δοθεί και θέση στην Ουάσινγκτον. Εσείς τι μέλλον πιστεύεται ότι έχει.

Είναι ίσως ο δημοφιλέστερος Λατίνος πολιτικός σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Καταλαβαίνετε ότι αυτό το γεγονός ανοίγει πόρτες για πολλές θέσεις στο μέλλον.

pats-clinton.JPG

Θελήσατε ποτέ να ασχοληθείτε με την ελληνική πολιτική σκηνή;

Θέλω να είμαι ειλικρινής. Γιατί να με χρειάζονται εμένα στην Ελλάδα; Εγώ έφυγα πριν πολλά χρόνια και πλέον δεν ξέρω τα προβλήματα που υπάρχουν. Επίσης δεν ανήκω σε κάποια πολιτική οικογένεια ώστε να είμαι αναγνωρίσιμος ή να έχω κάποια πολιτική κληρονομιά. Έφυγα πριν από πολλά χρόνια και έμεινα εδώ, γι’ αυτό ασχολήθηκα και με την πολιτική εδώ.

Πως άλλαξε η ζωή σας όταν ήρθατε εδώ;

Ριζικά. Εγώ γεννήθηκα στο Βοτανικό και πέρασα πολύ δύσκολα χρόνια σαν παιδί που όπως λέω με έκαναν streetsmart. Το σπίτι μας ήταν πάρα πολύ μικρό, ένα δωματιάκι και για αρκετά χρόνια δεν είχαμε νερό. Θυμάμαι κουβαλούσαμε νερό με τενεκέδες. Εδώ έκανα μια οικογένεια που αγαπάω ιδιαίτερα και τα παιδιά μου σπούδασαν σε δύο από τα καλύτερα πανεπιστήμια. Ο γιος μου, ο Αλέξανδρος. στο Yale και η κόρη μου, η Τάνια, στο Berkeley. Ποιος θα το φανταζόταν αυτό για κάποιον φτωχό από το Βοτανικό. Όταν θέλω να χαλαρώσω ανεβαίνω στην ταράτσα του σπιτιού μου, βάζω ελληνική μουσική, πίνω λίγο μεταξά και ανάβω ένα πούρο αλλά κοιτάω ψηλά και ευχαριστώ τον Θεό για εδώ που είμαι σήμερα. Τώρα πια δεν θέλω κάτι άλλο, παρά να είναι καλά και ευτυχισμένα τα παιδιά μου.

Είχατε προβλήματα που ασχοληθήκατε με τα πολιτικά ως μετανάστης;

Όχι. Ποτέ δεν έκρυψα βέβαια ότι γεννήθηκα σε μια άλλη χώρα και εξάλλου έχω και ελληνική προφορά όταν μιλάω αγγλικά αλλά έγινα ένα με την πόλη πολύ γρήγορα. Έχω εγκλιματιστεί αλλά παραμένω Έλληνας. Να φανταστείς όταν βγαίνω έξω και υπάρχει ελληνική μουσική θα σηκωθώ να χορέψω ζεϊμπέκικο. Έχω χορέψει ζεϊμπέκικο και στο Beverly Hilton όταν με τίμησαν παρουσία του Κλίντον. Κάποιοι μου έλεγαν μα πως χόρεψες ζεϊμπέκικο σε ένα black tie event; Δεν με νοιάζει, όταν είμαι χαρούμενος και υπάρχει μουσική θα χορέψω. Και στο φινάλε γιατί θα έπρεπε να μην χορέψω, επειδή είμαι φίλος του Δουκάκη ή του Κλίντον ή του δήμαρχου; Γιατί θα έπρεπε να ντρέπομαι να χορέψω, είμαι Έλληνας και χορεύω ζεϊμπέκικο. Τα παραπονεμένα λόγια είναι το αγαπημένο μου.

Πως γνωριστήκατε με τον Κλίντον;

Όταν ο Δουκάκης ήταν υποψήφιος πρόεδρος είχα οργανώσει ένα δείπνο με 1000 καλεσμένους με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την προεκλογική εκστρατεία μας. Ο Δουκάκης με καλεί και μου λέει, Νίκο τελικά δεν θα μπορέσω να έρθω. Του λέω μα αυτό δεν γίνεται έχουμε 1000 καλεσμένους η οποίοι πλήρωσαν από 1000$ ο καθένας για να σε ακούσουν. Μου λέει δεν γίνεται με τίποτα αλλά ο κυβερνήτης του Arkansas κ. Κλίντον θα με αντικαταστήσει. Μετά από 10 λεπτά με καλεί ο Κλίντον και μου λέει Νικ, θα αντικαταστήσω τον Δουκάκη και σε παρακαλώ βρες μου ένα δωμάτιο και ένα 16,5 μπλε πουκάμισο για να φορέσω στην ομιλία μου. Ήρθε και ήταν πολύ μεγάλη επιτυχία. Ήταν σαν ένα ροκ σταρ στη σκηνή. Όλοι τον αγάπησαν και τότε, μάλιστα, είπα στη γυναίκα πως αυτός μια μέρα θα γίνει πρόεδρος, και ήμουν σωστός.

patshr.JPG

Έχετε κρατήσει επαφή;

Βέβαια. Μια εβδομάδα μετά από αυτό το γεγονός με πήρε τηλέφωνο για να με ρωτήσει πως πήγαινε η εκστρατεία μας. Έπειτα με καλούσε κάθε μήνα και όποτε ερχόταν στο Λος Άντζελες με έπαιρνε τηλέφωνο και θυμάμαι πάντα πηγαίναμε για φαγητό στο Polo lounge του Beverly Hilton. Ο άνθρωπος είναι πανέξυπνος, είδε ότι είχα κάποια δυναμική στην Καλιφόρνια και αφού είχε στο μυαλό του την προεδρία είδε ότι θα μπορούσα να προσφέρω. Όταν τελικά ήταν υποψήφιος ήρθε στο Λος Άντζελες και βγήκαμε για φαγητό. Τότε μου λέει, Νικ έχω σκοπό να θέσω υποψηφιότητα και θέλω να αναλάβεις την εκστρατεία μου στην Καλιφόρνια. Εγώ τότε του απάντησα ότι δυστυχώς δεν μπορώ γιατί ετοιμαζόμουν να διεκδικήσω τον δήμο του Λος Άντζελες και δεν μπορώ να κάνω δύο πράγματα ταυτόχρονα. Εκτίμησε πάρα πολύ την ειλικρίνεια μου και από τότε γίναμε πιο στενοί φίλοι. Αν είχα πει ναι, πιθανόν να είχα γίνει υπουργός μεταφορών. Δυο χρόνια πριν φύγει από το Λευκό Οίκο με κάλεσε και στο State Dinner που έκανε για να τιμήσει τον τότε Έλληνα πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Στεφανόπουλο.

Τι θα χαρακτηρίζατε ως το καλύτερο σημείο της καριέρας σας;

Ότι κατάφερα να πείσω την κυβέρνηση να υποστηρίξει οικονομικά το μεγαλόπνοο σχέδιο της κατασκευής του μετρό στο Λος Άντζελες που τελικά έγινε πραγματικότητα και εξυπηρετεί εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες καθημερινά. Γιατί κάθε φορά που μπαίνω στο μετρό, ο κόσμος μπορεί να μην ξέρει ποιος είμαι, αλλά εγώ ακούω τον θόρυβο της μηχανής και λέω στον εαυτό μου Νικ τα κατάφερες. Όλα τα υπόλοιπα, συνεντεύξεις και αφιερώματα στα Μ.Μ.Ε. και τιμές που μου έχουν γίνει ο κόσμος τα βλέπει και τα ξεχνάει γρήγορα αλλά όταν κοιτάω πίσω μου και ρωτάω τον εαυτό μου τι άφησα σε αυτό τον κόσμο, η απάντηση είναι ότι εκτός από τα δυο υπέροχα παιδιά που έχω, έδωσα μάχη για κάτι που οι πολίτες αυτής της πόλης θα απολαμβάνουν για πάρα πολλά χρόνια ακόμα. Ο θεός δίνει σε όλους μας μια ευκαιρία για να μεγαλουργήσουμε, η ερώτηση είναι αν βλέπουμε εκείνη τη στιγμή και αν έχουμε τη διάθεση να δουλέψουμε σκληρά ώστε να πραγματοποιήσουμε το στόχο μας. Εγώ πιστεύω ότι αυτή ήταν η ευκαιρία που μου δόθηκε ώστε να αφήσω κάτι πίσω μου και τότε ως νέος μηχανικός την άρπαξα και την έκανα πραγματικότητα.

tsakopoulosfamilyphotosmal.JPG

Ο Κ. ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΣΑΚΟΠΟΥΛΟΣ απολαμβάνει σήμερα τη μεγάλη του οικο-γένεια και ιδιαίτερα τα εγγόνια του. Ηρθε στην Αμερική πριν από περίπουμισόν αιώνα και είδε για πρώτη φορά το Αγαλμα της Ελευθερίας από το Ελις Αϊ-λαντ. Οι δυσκολίες στον νέο τόπο πολλές, αλλά για τον 15χρονο τότε Αγγελοόλα ξεπεράστηκαν με την αφοσίωσή του στην εργασία. Το να δουλεύει σκλη-ρά το είχε μάθει από μικρός πριν φύγει από το αγροτικό χωριό της Πελοπον-νήσου, τις Ρίζες. Το όνομά του πια στη Βόρεια Καλιφόρνια το ξέρουν και οι πέ-τρες. Οι περισσότερες, άλλωστε, βρίσκονται στις ιδιόκτητες εκτάσεις του! Οόμιλος ΑΚΤ που δραστηριοποιείται στο real estate είναι ο μεγαλύτερος του Σα-κραμέντο. Σε κάποια διάλεξη στο πολιτειακό πανεπιστήμιο της πόλης έναςκαθηγητής τόνισε ότι «οι νέες μητροπολιτικές περιοχές είναι αυτές όπου ηΑΚΤ κατασκευάζει νέα σπίτια». Ο όμιλος ΑΚΤ που ιδρύθηκε από τον ίδιο τονκ. Τσακόπουλο σήμερα διοικείται από τα παιδιά του, Ελένη και Κυριάκο, αλ-λά και τον γαμπρό του κ. Μάρκο Κουναλάκη. Ο Κυριάκος είναι πρόεδρος τηςΑΚΤ Communities και η αδερφή του Ελένη πρόεδρος της AΚΤ Development.Οι δωρεές της οικογένειας προς κάθε είδους μη κερδοσκοπική εταιρεία, κοινω-φελή ιδρύματα, εκκλησίες και πανεπιστήμια ανέρχονται σε πολλά εκατομμύ-ρια δολάρια. Πιο γνωστή, αυτή που έγινε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ γιατη δημιουργία της έδρας ελληνικών σπουδών «Κωνσταντίνος Μητσοτάκης».Τα εγκαίνια έγιναν παρουσία σύσσωμης της οικογένειας Μητσοτάκη τον προη-γούμενο χρόνο. Επίσης στενή είναι και η σχέση του κ. Τσακόπουλου με τον υπο-ψήφιο κυβερνήτη της Καλιφόρνια κ. Φιλ Αγγελίδη. Θέλοντας να μάθουμε περισ-σότερα για τις δραστηριότητες και τα μέλη της οικογένειας μιλήσαμε με τονσύζυγο της κυρίας Ελένης Τσακοπούλου, τον γνωστό εκδότη, δημοσιογράφοκαι αντιπρόεδρο της ΑΚΤ Development κ. Μάρκο Κουναλάκη. Το περιοδικόπου εκδίδει ονομάζεται «Washington Monthly» και είναι ένα από τα εγκυρό-τερα πολιτικά περιοδικά των ΗΠΑ. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μας μίλησεγια το πλούσιο σε εμπειρίες παρελθόν του, τις σχέσεις της οικογένειας Μη-τσοτάκη με την οικογένειά του αλλά και την πολιτική κατάσταση των ΗΠΑ.

ΚΑΙ Ο ΓΑΜΠΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΣ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗΣ ΜΙΛΑΕΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ

Πού γεννηθήκατε και πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;

Γεννήθηκα στο Σαν Φρανσίσκο, σε μια συνοικία όπου οι περισσότεροι κάτοικοιήταν ισπανόφωνοι. Δεν υπήρχε μεγάλη κοινότητα Ελλήνων. Θυμάμαι ότι προ-σπαθούσα να βοηθήσω την οικογένειά μου όπως μπορούσα. Οι γονείς μου ήξε-ραν αγγλικά, αλλά δεν ήταν η μητρική τους γλώσσα και εγώ είχα τον ρόλο να τους ενη-μερώνω και να αποκωδικοποιώ την αμερικανική πραγματικότητα. Ηταν καιρόςπολλών γεγονότων και μεγάλων, επαναστατικών αλλαγών για όλο τον κόσμο. Αςπούμε ότι ήταν το πρώτο μάθημα δημοσιογραφίας που έκανα.

Ως δημοσιογράφος σε ποια ΜΜΕ έχετε εργαστεί;

Ξεκίνησα ως ανταποκριτής της «Newsweek». Επειτα ήμουν απεσταλμένος τουNBC στη Μόσχα. Κάλυψα την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης. Επίσης έχω δουλέ-ψει στους «Los Angeles Times», στη «Wall Street Journal», στην «International Herald Tribune» και σε άλλα μέσα.

Εχετε σκεφθεί ποτέ να ασχοληθείτε ενεργά με την πολιτική;

Οχι, αλλά αυτό που θα ήθελα να κάνω και το κάνω τα τελευταία 30 χρόνια είναι ναασκώ κριτική. Οντας δημοσιογράφος έχεις τη δύναμη να ελέγχεις την εξουσία. Αυτότο έχει καταλάβει καλά η σημερινή πολιτική εξουσία και προσπαθεί να μειώσειτη δύναμη των ΜΜΕ. Οπως επίσης προσπαθεί να μειώσει τη δύναμη της νομο-θετικής εξουσίας. Σκοπός μου είναι να συνεχίσω να συνεισφέρω στην ενδυνά-μωση της δημοσιογραφίας και της ελεγκτικής της δύναμης.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε και με τον κατασκευαστικό τομέα;

Πάντα είμαι δημοσιογράφος και αυτήείναι η δουλειά μου. Από εκεί και πέρα, να σου πω την αλήθεια, μετά τον γάμο μου δουλεύω για τη γυναίκα μου (γέλια). Η Ελένη είναι μια καταπληκτική επιχειρηματίας αλλά και υπέροχη σύζυγος. Θέλοντας να συμβάλω και εγώ στην ανάπτυξη του ομίλου, ανέλαβα αντιπρόεδρος. Ο ελεύθερος χρόνος μουείναι μηδαμινός!

Ποια είναι η κοινωνική θέση των Ελληνοαμερικανών στην Καλιφόρνια;

Αριθμητικά δεν είμαστε πολλοί, αν μας συγκρίνεις με ανθρώπους που προέρχο-νται από άλλες χώρες όπως το Μεξικό και η Ρωσία. Ομως ξέρουμε να δουλεύ-ουμε σκληρά, και αυτό σε συνδυασμό με το ότι έχουμε υιοθετήσει πολλά στοι-χεία από την αμερικανική κουλτούρα, όπως και αυτή από εμάς, μας δίνει μιαιδιαίτερη ισχύ. Πολλοί Ελληνοαμερικανοί έχουν ιδρύσει μεγάλες επιχειρήσειςκαι αρκετοί ασχολούνται με την πολιτική, όπως π.χ. ο κ. Φιλ Αγγελίδης, που εί-ναι ο υπουργός Οικονομικών της πολιτείας και υποψήφιος κυβερνήτης.

Εχετε ασχοληθεί ποτέ με επιχειρήσεις στην Ελλάδα;

Οχι. Εχουμε αρκετές επιχειρήσεις εδώ και δεν σκοπεύουμε να ασχοληθούμε στηνΕλλάδα με κάτι ανάλογο. Μας το έχουν ζητήσει αρκετές φορές, αλλά δεν ενδια-φερόμαστε. Είναι δύσκολο εγχείρημα.

Σας είχε προταθεί ποτέ να ασχοληθείτε με την Ολυμπιακή;

Μία φορά μού τηλεφώνησε ο κ. Αλεξάκης. Μιλήσαμε αρκετή ώρα, τον συμβού-λεψα και του είπα τη γνώμη μου. Ποτέ όμως δεν συζητήσαμε σοβαρά τα μέλητης οικογένειας το ενδεχόμενο να αναμιχθούμε σε αυτή την ιστορία. Εγώ πιστεύωπως το καλύτερο θα ήταν να βρεθεί μια λύση σε συνεργασία με την Ε.Ε.

Ποιες είναι οι σχέσεις της οικογένειάς σας με την οικογένεια Μητσοτάκη;

Ο πατέρας μου και τα αδέρφια του πολέμησαν μαζί με τον κ. Μητσοτάκη ενα-ντίον των ναζί. Κατάγονται από το ίδιο χωριό της Κρήτης. Υστερα, ακόμα καιόταν οι γονείς μου ήρθαν στην Αμερική κρατήσαμε επαφή με τον κ. Κώστα Μη-τσοτάκη. Επίσης η γυναίκα μου σπούδασε μαζί με τον Κυριάκο Μητσοτάκηστο Στάνφορντ και κατά τη διάρκεια του πανεπιστημίου πέρασαν πολύ χρόνο μα-ζί. Ο κ. Αγγελος Τσακόπουλος γνωρίστηκε με τον πρώην πρωθυπουργό λίγα χρό-νια πριν αναλάβει τα ηνία της χώρας και έγιναν καλοί φίλοι. Η κ. Ντόρα Μπακο-γιάννη επίσης έδωσε και το κλειδί της πόλης των Αθηνών στον πεθερό μου.Οπότε όλα αυτά τα γεγονότα μάς έχουν δέσει ως οικογένειες και έχουμε άριστεςσχέσεις. Αν θα ήθελες να σου πω ποιοι από τις δύο οικογένειες έχουν πιο καλέςσχέσεις θα μπορούσα να πω ότι εγώ με την Ντόρα έχουμε πιο στενή σχέση, μιαςκαι έχουμε την ίδια αίσθηση του χιούμορ. Ο Κυριάκος και η Ελένη πάντα ήτανφίλοι λόγω τού ότι σπούδασαν μαζί, και ο πατέρας μου με τον Αγγελο και τον κ.Κωνσταντίνο πάντα σχηματίζουν πηγαδάκι κατά τις συναντήσεις μας.

Ποιος είχε την ιδέα για την έδρα Μητσοτάκη στο Στάνφορντ;

Η ιδέα ήταν της γυναίκας μου και του πεθερού μου. Σκέφτηκαν ότι αυτό θα ήτανπολύ καλό για την Ελλάδα και επίσης θα τιμούσε τους αγώνες του κ. Μητσοτάκηκατά τη διάρκεια όλης της πολιτικής του πορείας για δημοκρατία και δικαιοσύνη.Οπότε η Ελένη βρήκε τον καλύτερο καθηγητή, τον οποίο πείσαμε να φύγει απότο Πανεπιστήμιο Πρίνστον και να έρθει στην Καλιφόρνια, και το εγχείρημα ευο-δώθηκε. Μάλιστα αυτή η έδρα από την ίδρυσή της αποτέλεσε μία από τις δημο-φιλέστερες στο πανεπιστήμιο.

daphne2.JPG

Το να προσπαθείς να γίνεις σκηνοθέτης στο Hollywood, ακούγεται από μόνο του δύσκολο. Το να είσαι επίσης γυναίκα σε αυτόν το ανδροκρατούμενο χώρο είναι ένας ακόμα δύσκολος σκόπελος που πρέπει να ξεπεράσεις. Η Δάφνη όμως που ξεκίνησε από την Κρήτη ώστε να καταφέρει αυτό το δύσκολο εγχείρημα δείχνει με την παρουσία της ότι σε αυτό το μεγάλο και χαώδες καζάνι του κινηματογράφου όλα είναι πιθανά. Στα 26 της κουβάλησε ένα ολόκληρο συνεργείο από την Αμερική στην Κρήτη και αντικατέστησε τον όρο catering με τις σπεσιαλιτέ του θείου της και το τοπικό καφενείο του χωριού Αβδού . Το αποτέλεσμα ήταν η ταινία Paperboat στην οποία η Κρητικοπούλα ‘πάντρεψε’ τα Αμερικανικά στάνταρ παραγωγής με την ελληνική παράδοση και πήρε το α’ βραβείο γυναίκας σκηνοθέτη από την Ένωση Σκηνοθετών Αμερικής. Από μικρή ηλικία και όντας ακόμα παιδάκι σκηνοθετούσε παραστάσεις στο σχολείο της, έπειτα σπούδασε Μ.Μ.Ε στο Αμερικανικό κολέγιο Αθηνών ενώ παράλληλα δούλευε και σε ελληνικές παραγωγές. Τελειώνοντας και έχοντας πλέον ανακοινώσει στον εαυτό της (όπως συνηθίζει να λέει) ότι θέλει να ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία επαγγελματικά κάνει αιτήσεις σε διάφορα Αμερικανικά πανεπιστήμια για να κάνει μεταπτυχιακό στον κινηματογράφο. Το New York University την απορρίπτει αλλά λαμβάνει μια θετική επιστολή από το University of Southern California που έχει ένα από τα καλύτερα προγράμματα κινηματογράφου στον κόσμο. Φεύγει από την Ελλάδα χωρίς καν να έχει συνειδητοποιήσει το μέγεθος της επιτυχίας της και προσγειώνεται ανώμαλα στην πόλη των Αγγέλων. Έτσι ξεκινά η ιστορία ( που ακόμα γράφεται) της 26χρονης σήμερα Δάφνης που λόγω του μικρού budget, δεν δίστασε να μετατρέψει δυο χωριά της Κρήτης σε συνεργεία παραγωγής, ώστε να κάνει την πρώτη της ταινία. Όπως μας περιγράφει στη συνέντευξη που κάναμε μαζί της – και μας παρακάλεσε να δημοσιεύσουμε όσο λιγότερες φωτογραφίες μπορούμε- το paperboat πήρε και άλλα βραβεία, η ίδια σκηνοθέτησε ταινίες μέχρι και στο Ομάν (όπου της έκαναν και πρόταση γάμου) και σήμερα δουλεύει σε μία από τις πιο γνωστές εταιρείες παραγωγής ταινιών υπό την επίβλεψη του παραγωγού των πειρατών της Καραϊβικής και του Dejavu, Jerry Bruckheimer.

Που γεννήθηκες;

Στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσα στην Κρήτη. Ουσιαστικά με το που γεννήθηκα μεταφερθήκαμε στην Κρήτη, λόγω της καταγωγής του πατέρα μου. Τελείωσα το σχολείο στο Ηράκλειο και εκεί απέκτησα την πρώτη μου επαφή με τη σκηνοθεσία. Στο λύκειο πάντα προσπαθούσα να πείσω τους καθηγητές να κάνουμε περισσότερες θεατρικές παραστάσεις, εκεί σκηνοθέτησα για πρώτη μου φορά μία θεατρική παράσταση.

Τότε ήξερες ότι ήθελες να γίνεις σκηνοθέτης;

Στα 16 μου ανακοίνωσα στον εαυτό μου ότι θα ήθελα να ασχοληθώ με την σκηνοθεσία αλλά βέβαια δεν τόλμησα να το ανακοινώσω σε κανέναν άλλον. Από τότε και μετά προσπαθούσα να γνωρίσω ανθρώπους που να ασχολούνται με τη σκηνοθεσία. Τελικά κατάφερα και έπεισα μια καθηγήτρια και κάναμε μια θεατρική παράσταση την οποία σκηνοθέτησα εγώ. Βέβαια οι δικοί μου ανησυχούσαν επειδή ασχολούμουν με κάτι που χρειαζόταν ιδιαίτερο χρόνο και δεν ήξεραν αν θα τα κατάφερνα.

Τι θυμάσαι περισσότερο από τις παραστάσεις που διοργάνωνες όταν ήσουν μικρή;

Μια φορά είχα οργανώσει μια παράσταση την ημέρα των γενεθλίων της μητέρας μου που ουσιαστικά ήταν το δώρο έκπληξη που της προσέφερα. Θυμάμαι άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και χωρίς να ξέρει τίποτα βρήκε ένα μικρό θέατρο στημένο στο σπίτι.

Που σπούδασες;

Το πρώτο μου πτυχίο το πήρα από το αμερικανικό κολέγιο Αθηνών. Πριν αποφασίσω να πάω σε αυτό είχα δώσει και πανελλήνιες αλλά χωρίς ιδιαίτερο πάθος. Εκεί σπούδασα επικοινωνία και παράλληλα έπαιρνα διάφορα μαθήματα κινηματογράφου, υποκριτικής και διαφήμισης.

Με τον κινηματογράφο πότε ασχολήθηκες;

Όταν ήμουν στο κολέγιο μία καθηγήτρια μου με συνέστησε στον σκηνοθέτη ‘Άγγελο Φραντζή και κανονίσαμε να δουλέψω ως βοηθός παραγωγής σε μια ταινία μικρού μήκους. Εκεί απλώς η δουλειά μου ήταν να προσέχω τους πάντες, να έχω έτοιμους τους καφέδες και να κουβαλάω νερό. Παρόλα αυτά ήμουν πλέον σίγουρη ότι θέλω να ασχοληθώ με τον κινηματογράφο. Την πρώτη φορά που πας σε γυρίσματα ξέρεις ότι αν αυτό είναι για εσένα θα το νιώσεις αμέσως και έτσι συνέβη και με εμένα. Έπειτα δούλεψα σαν βοηθός σκηνοθέτη σε μια άλλη ταινία μικρού μήκους και πριν φύγω για την Αμερική είχα δουλέψει και στην ταινία ο Βασιλιάς του Νίκου Γραμματικού.

Η Αμερική πως προέκυψε;

Κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους στο κολέγιο ήξερα ότι θέλω να φύγω στο εξωτερικό για να κάνω μεταπτυχιακό στον κινηματογράφο. Στην Αμερική υπάρχουν

περισσότερες ευκαιρίες στο συγκεκριμένο τομέα. Προσπαθούσα να επιλέξω την πόλη κα το πανεπιστήμιο. Έκανα δυο τρεις αιτήσεις και με δέχτηκε το USC. Εν τω μεταξύ εγώ δεν ήθελα να έρθω στο Λος Άντζελες και για αυτό όταν το NYU με απέρριψε είχα στενοχωρηθεί πολύ. Βασικά δεν ήξερα ότι το USC ήταν καλύτερο, και σαν κουλτούρα, αυτή της νέας Υόρκης μου φαινόταν πιο κοντά. Το αστείο ήταν ότι την αίτηση στο NYU την έκανα με τη βοήθεια των καθηγητών μου που μου είχαν πει ακριβώς τι έπρεπε να γράψω και πώς να παρουσιάσω τον εαυτό μου. Την αίτηση στο USC την έκανα τελείως μόνη μου καθώς όπως σου είπα δεν ήθελα να πάω και πολύ.

daphne9.jpg

Πως ήταν η πρώτη σου ημέρα στο USC.

Ήταν μεγάλο σοκ γενικά, γιατί εγώ δεν είχα ξαναέρθει ποτέ στην Αμερική. Εν τω μεταξύ την πρώτη ημέρα έκαναν μια εισαγωγική διάλεξη ειδικά για τους 50 καινούριους φοιτητές που ήταν στον πρώτο χρόνο του μεταπτυχιακού τους. Εγώ ήμουν μία από τους συνολικά δύο μη αμερικανούς φοιτητές του προγράμματος και τότε δεν ήξερα και τέλεια αγγλικά. Θυμάμαι μας έδωσαν να κάνουμε 7 εργασίες σε δυο ημέρες και εγώ δεν είχα βρει ούτε καν σπίτι και αυτοκίνητο. Εκείνοι θεωρούσαν ότι όλοι ήξεραν την τεράστια πόλη του Λος Άντζελες κάτι το οποίο δεν ίσχυε στην περίπτωση μου. Εγώ για να κάνω εκείνες της εργασίες θυμάμαι κουβαλούσα τα φώτα και τις κάμερες με το λεωφορείο, αφού δεν είχα αυτοκίνητο και αρκετές φορές έπρεπε να περάσω από πολύ επικίνδυνες περιοχές. Στο τέλος της διάλεξης ο καθηγητής μας λέει καλώς ήρθατε στη σχολή κινηματογράφου του Hollywood. Πιο Hollywood, εγώ μόλις το άκουσα έβαλα τα γέλια, δεν είχα ιδέα ακόμα πόσο καλό ήταν το πανεπιστήμιο αλλά άκουγα τους άλλους και έβλεπα πόσο περήφανοι ήταν οι άλλοι φοιτητές. Ακόμα και τώρα δεν πρόκειται να λέω ότι είμαι κάτι παραπάνω από τους υπόλοιπους επειδή πήγα στο USC όπως κάνουν άλλοι.

Είναι ένα από τα καλύτερα και ακριβότερα πανεπιστήμια, έχει υπέροχους καθηγητές και σου δίνεται η δυνατότητα να κάνεις πάρα πολλά πράγματα αλλά αν είσαι καλός σε όποιο πανεπιστήμιο και να πας θα τα καταφέρεις. Πάντως υπάρχει και τεράστιος ανταγωνισμός μεταξύ των φοιτητών.

Πού ήταν το πρώτο σου σπίτι;

Ήταν κοντά στο πανεπιστήμιο και έμενα με άλλα 8 άτομα. Είχε πολύ γέλιο γιατί όλοι προερχόμασταν από διαφορετικές χώρες. Μάλιστα και μια ταινία μικρού μήκους που είχα κάνει για το πανεπιστήμιο είχε ως θέμα της τη συμβίωση με πολλούς συγκατοίκους και βασιζόταν στις εμπειρίες που είχα από αυτό το σπίτι. Είχαμε τρία ψυγεία, ένας συγκάτοικος μου από την Αριζόνα κάλυπτε με αλουμινόχαρτο τα παράθυρα, μια Γαλλίδα δεν μπορούσε να καταλάβει πώς να φάει μακαρόνια και όταν ήρθε και με επισκέφτηκε ο μπαμπάς μου (ο οποίος κοιμόταν σε ένα στρώμα στο δωμάτιο μου) έβαζε τον Κινέζο να μας μαγειρέψει ρύζι και τον ρωτούσε πόσες φορές την ημέρα τρώει ρύζι. Ακόμα, δύο υπέρβαρες Αμερικανίδες που έκαναν όλη την ημέρα γυμναστική αλλά η εικόνα τους δεν άλλαζε και εγώ αναγκαζόμουν να τους κάνω τον ψυχολόγο, γενικά έζησα καταστάσεις για πάρα πολλά γέλια σ’ αυτό το σπίτι.

Το Paperboat πως προέκυψε;

Τον τελευταίο εξάμηνο του master πρέπει να κάνουμε μια ταινία μικρού μήκους, με την καθοδήγηση και αποδοχή από τους καθηγητές μας, που αποτελεί την πτυχιακή μας εργασία. Εγώ είχα γράψει το paperboat για ένα άλλο μάθημα. Η ιστορία έχει να κάνει με

μια νεαρή δημοσιογράφο που γυρνώντας στην Κρήτη,

από τη Νέα Υόρκη όπου διαμένει μόνιμα, για την κηδεία της γιαγιάς της έρχεται αντιμέτωπη με το δίλημμα της καριέρας στην Αμερική ή της παραμονής της στο χωριό συντροφιά με τον παιδικό ερωτά της. Αυτή την ιστορία λοιπόν εγώ ήθελα να την κάνω ταινία μικρού μήκους. Υπάρχουν δύο επιλογές, η μία είναι να κάνεις μία ταινία που έχεις τα δικαιώματα εσύ αλλά δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον εξοπλισμό του πανεπιστήμιου και άλλη να κάνεις μία ταινία χρησιμοποιώντας τον εξοπλισμό του πανεπιστημίου αλλά σε αυτή την περίπτωση τα δικαιώματα θα τα έχει το πανεπιστήμιο. Εγώ έδωσα στους καθηγητές μου το σενάριο του Paperboat, το συζητήσαμε και αποφάσισα ότι τελικά θα έκανα αυτή την ταινία μόνη μου καθώς τα γυρίσματα θα έπρεπε να γίνουν στην Ελλάδα και ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσα να μεταφέρω τον εξοπλισμό. Γι’ αυτό δεν είχα και ιδιαίτερη οικονομική βοήθεια από το πανεπιστήμιο. Επειδή η παραγωγή ήθελα να γίνει με Αμερικανικά στάνταρ, όπως είχα μάθει και στο πανεπιστήμιο, αποφάσισα να πάρω το στοιχειώδες συνεργείο από εδώ και να πάμε στην Ελλάδα. Πήρα τον διευθυντή φωτογραφίας, τον ηχολήπτη, τον gaffer και μία παραγωγό.

Πως τους έπεισες να πάνε στην Ελλάδα;

Κατ’ αρχήν πρέπει να ξέρεις ότι κανένας στην ταινία δεν πληρώθηκε, οπότε δεν ήρθαν λόγω χρημάτων. Πιστεύω ότι τους άρεσε η ιδέα. Μάλιστα η Ερικα Καλλας, που είναι

η παραγωγός της ταινίας μαζί και με εμένα, είναι 3ης γενιάς Ελληνοαμερικανίδα και πήγαινε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Επίσης όλοι ήμασταν φοιτητές στο USC και

βοηθάμε ο ένας τον άλλον.

Από την Ελλάδα είχες βοήθεια;

Βέβαια, η Γιολάντα Μαρκοπούλου, σκηνοθέτης που είναι και ξαδέρφη μου, ο Βαγγέλης Μουρίκης και η Ρένα Κυπριώτη που είναι ηθοποιός, είχαν ξεκινήσει casting 2 μήνες πριν πάω εγώ στην Ελλάδα και μου έστελναν τις κασέτες με όσους πήγαιναν στην οντισιόν να τις δω. Από τους ενενήντα ηθοποιούς διάλεξα μόνο την Αλεξάνδρα Αϊδίνη και είχα ήδη μιλήσει με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη που ήταν στο Λος Άντζελες και είχαμε συμφωνήσει για να κάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Έπειτα βρήκαμε και τη Γιώτα Φέστα και τον Κώστα Τριανταφυλλόπουλο. Έτσι τέλη Ιουνίου του 2005 ξεκινήσαμε τα γυρίσματα. Ήταν εξαιρετικά τιμητικό για εμένα που όλοι αυτοί οι άνθρωποι δέχτηκαν να δουλέψουν για την ταινία χωρίς να πληρωθούν.

Που φιλοξένησες τους Αμερικάνους;

Στην Αθήνα μέναμε όλοι στο σπίτι της ξαδέρφης μου. Ξυπνούσαμε κάθε πρωί και ξαμολιόμασταν στην Αθήνα να βρούμε χρηματοδότη για τα έξοδα της ταινίας. Κάθε μέρα στέλναμε γράμματα και κάναμε ραντεβού. Γενικά τρέχαμε σαν τρελοί για να βρούμε χρήματα.

Πόσο εύκολο ήταν αυτό;

Ήταν δύσκολο γιατί και εγώ δεν είμαι καλή σε αυτόν τον τομέα. Επίσης είχα στείλει γράμματα και σε Αμερικανικές εταιρείες και εύπορους Ελληνοαμερικανούς αλλά δεν είχαμε καμία τύχη, οπότε έπρεπε να βρεθούν όλοι οι πόροι στην Ελλάδα. Ευτυχώς βρήκα το ουίσκι Dewar’s και άλλους οικογενειακούς φίλους από την Κρήτη όπως το κατάστημα Περβολαράκη και τα κρασιά Λυραράκη. Αρκετά χρήματα έδωσαν και μέλη της οικογένειας μου.

Πόσο κόστισε η ταινία;

Περίπου 35.000$

Στα γυρίσματα πως περάσατε;

Στην Κρήτη όλη πέρασαν υπέροχα. Όσοι ήταν από την Αθήνα έμεναν στο σπίτι μου στο Ηράκλειο και οι υπόλοιποι στο εξοχικό μου στον Καρτερό όπου κάναμε τα γυρίσματα.

Εννοείται πως όλοι οι φίλοι μου από την Κρήτη είχαν επιστρατευθεί ως βοηθοί παραγωγής. Τα υπόλοιπα γυρίσματα έγιναν στο Αβδού όπου και εκεί όλο το χωριό μας βοήθησε πάρα πολύ. Όλοι οι κομπάρσοι αλλά και το γαϊδουράκι που χρειάστηκε για μία σκηνή είναι από αυτό χωρίο. Χρέη catering είχε αναλάβει το καφενείο της πλατείας του χωριού, η Ροδάνθη, αλλά και για όλες τις προηγούμενες ημέρες τα φαγητά μας τα ετοίμαζε η οικογένεια μου και ο θείος μου που ακόμα με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει τι θα γίνει, θα κάνουμε καμιά άλλη ταινία; Έχω καινούριες σπεσιαλιτέ. Μετά τα γυρίσματα κάθε βράδυ καθόμασταν στην παραλία μέχρι το πρωί με άφθονο ουίσκι που μας είχε στείλει η Dewars, κρασιά από τον Λυραράκη και ρακί και την άλλη μέρα ξυπνούσαμε το απόγευμα και ξεκινούσαμε γυρίσματα.

Μετά το Paperboat τι έκανες;

Με κάλεσαν και πήγα να σκηνοθετήσω κάποια κομμάτια μιας μεγάλης παραγωγής για το σουλτάνο του Ομάν που ετοίμαζε ένα σόου όπου θα παρουσίαζε της ομορφιές της πατρίδας του. Εκεί πήγα γιατί την παραγωγή την έκανε μία ελληνική εταιρεία που ανήκει σε έναν φίλο μου και μου πρότεινε τη δουλειά. Έμεινα περίπου ένα μήνα.

Πως πέρασες;

Ωραία. Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία Ταξιδέψαμε με 3 τζιπ σχεδόν σε όλη τη χώρα διασχίζοντας μεγάλες εκτάσεις ερήμου. Όταν ήμασταν στην πρωτεύουσα μέναμε σε ένα υπερπολυτελές ξενοδοχείο και γενικά είχαμε ό,τι θέλαμε αφού ήμασταν προσκεκλημένοι του Σουλτάνου. Στο βόρειο κομμάτι της χώρας βέβαια ο όρος ξενοδοχείο δεν είναι και ιδιαίτερα γνωστός. Η υπόλοιπη ομάδα αποτελούνταν από έναν Ινδό, διευθυντή φωτογραφίας στο Bollywood, 4 βοηθούς Ινδούς και όλοι οι υπόλοιποι από το Ομάν. Υπήρχαν βέβαια προβλήματα επικοινωνίας και μεγάλες διαφορές στην κουλτούρα που δε φαίνονται αν δεν δουλέψεις σε μία ομάδα. Οι μισοί δεν μιλούσαν αγγλικά και οι άλλοι μιλούσαν πολύ σπαστά. Εννοείται ότι κάθε μέρα στις 12 και στις 5 σταματούσαμε τα γυρίσματα γιατί η μισή ομάδα έπρεπε να προσευχηθεί. Ο τρόπος δουλειάς είναι τελείως διαφορετικός αλλά έκανα πολύ καλές φιλίες και με μερικούς ανθρώπους μιλάω ακόμα.

Σκέφτηκες να μείνεις εκεί αν έβρισκες δουλειά;

Όχι. Τι θα γίνει όπου πηγαίνω θα μένω μόνιμα. Κάθε λιμάνι και καημός… Θα πάω πάλι όμως. Αυτός είναι και ο στόχος μου να κάνω ταινίες και να ταξιδεύω. Πάντως ένας από τους οδηγούς μας, που ήταν ήδη παντρεμένος και είχε και τρία παιδιά, μου πρότεινε να γίνω η δεύτερη γυναίκα του και να μείνω μόνιμα στο Ομάν. Δηλαδή θα είχα και έτοιμα παιδιά.

Το Paperboat τι βραβεία πήρε;

Πήραμε το βραβείο καλύτερης φωτογραφίας στο διεθνές φεστιβάλ της Hermosa.

Μετά στο Shortfilmfest του Λος Άντζελες πήραμε το α’ βραβείο καλύτερης γυναίκας σκηνοθέτη και στο Connecticut το βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους. Στο Hatch fest στη Μοντάνα ήμασταν στους φιναλιστ και ήταν πολύ ωραία εμπειρία γιατί στους δέκα επικρατέστερους, μας έστειλαν ένα τζετ και μας παρέλαβε. Τον Νοέμβρη η ένωση σκηνοθετών Αμερικής μας απένειμαν και το α’ βραβείο για γυναίκα σκηνοθέτη που συνοδεύονταν και από ένα χρηματικό ποσό. Από αυτό συγκινήθηκα και χάρηκα πάρα πολύ γιατί είναι ένα βραβείο πολύ μεγάλου κύρους.

Τι δεν σου αρέσει στο Λος Άντζελες;

Δεν μου αρέσει ότι αρκετοί άνθρωποι σε γνωρίζουν μόνο για να σε έχουν υπόψη τους όταν σε χρειαστούν. Οι περισσότεροι που έρχονται εδώ είναι ηθοποιοί ή γενικά καλλιτέχνες που προσπαθούν να γίνουν σταρ. Δεν είναι βέβαια μεμπτό, ο καθένας κάνει ότι θέλει, απλά εμένα δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου. Υπάρχει αυτή η νοοτροπία ότι όποιον γνωρίζεις πρέπει να τον θυμάσαι γιατί αυτός μπορεί να σε βοηθήσει όταν τον χρειαστείς, άρα όταν τον γνωρίζεις πρέπει να δεις για ποιο λόγο μπορεί να τον χρειαστείς,

και σκέφτομαι που πήγαν τα βασικά κοινωνικά στοιχεία. Εγώ γνωρίζω έναν άνθρωπο για να γίνουμε φίλοι και να κάνουμε παρέα, και αυτό, εδώ σπανίζει σαν ενδεχόμενο. Μια φίλη μου για παράδειγμα όταν βγαίνουμε έχει ένα μπλοκάκι μαζί της και γράφει όλους όσους γνωρίζει και πού μπορεί να της χρησιμεύσουν στο μέλλον. Εγώ δεν μπορώ να ζήσω έτσι.

Που δουλεύεις τώρα;

Τώρα δουλεύω στην εταιρεία Jerry Bruckheimer Films που έκανε τους Πειρατές της Καραϊβικής και το Dejavu. Έχω την τύχη να δουλεύω μαζί με τον Tony Scott και τον Jerry Bruckheimer. Ουσιαστικά εκεί μαθαίνω πως γίνονται οι μεγαλύτερες ταινίες του Hollywood. Παράλληλα ετοιμάζω και ένα σενάριο για μια ταινία μεγάλου μήκους με τη φίλη μου Μελένια Γιαννούση, η οποία μένει στην Ελλάδα. Αρκετές φορές βέβαια μένει πίσω λόγω του τρελού ωραρίου μου. Έχει πλάκα πάντως γιατί γράφουμε το σενάριο μέσω υπερατλαντικών τηλεφωνικών συνομιλιών.

mar595.JPG

Στη γη της επαγγελίας του θεάματος πολλοί διάσημοι Έλληνες ‘σταρ’ κάνουν την εμφάνιση τους κατά καιρούς. Όλοι προσπαθούν να προωθήσουν τον εαυτό τους, να κάνουν τις κατάλληλες γνωριμίες και να ξεκινήσουν αυτό που λέμε διεθνή καριέρα. Μια κοπέλα 23 χρονών, από μικρή ‘σταρ’ στην γειτονιά της, τότε που ανέβαζε αυτοσχέδιες παραστάσεις στη Βουλιαγμένη, ήρθε έπαιξε το παιχνίδι πιο τίμια και από ότι φαίνεται ρίζωσε στο Hollywood. Μέχρι τώρα έχει πάρει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανεξάρτητη παραγωγή Fear και δύο δεύτερους ρόλους στις ταινίες Blow και Games. Το βιογραφικό της περιλαμβάνει ακόμα πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους σε

Θεατρικά εργα όπως είναι το ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ που παίχτηκε στο θέατρο Μεριλιν Μονρόε του Λος Αντζελες. Το 23άχρονο παιδί ζιζάνιο, που ποτέ δεν μπορεί να κάτσει σε μία καρέκλα για περισσότερο από μισή ώρα και ακούει στο όνομα Μαρλέν Σαϊτη μοιράζεται μαζί μας την μέχρι τώρα ζωή της, πριν απογειώσει την καριέρα της στους ουρανούς της πόλης των αγγέλων και πάρουν τα μυαλά της αέρα.

Από ποια περιοχή της Ελλάδας είσαι και πως σου δημιουργήθηκε η ιδέα να γίνεις ηθοποιός?

Το σπίτι μου είναι στη Βουλιαγμένη. Εκεί έμενα και όλα μου τα χρόνια πριν φύγω στο εξωτερικό. Από πολύ μικρή οργάνωνα μικρά σκετς κάθε καλοκαίρι. Μαζευόμασταν όλα τα παιδιά της γειτονιάς και η αδερφή μου και ανεβάζαμε μικρές θεατρικές παραστάσεις. Θυμάμαι ήμασταν ιδιαίτερα οργανωμένοι αφού φτιάχναμε και προσκλήσεις και τις στέλναμε σε γνωστούς και φίλους. Αυτή η ερασιτεχνική εμπειρία ήταν και η πρώτη μου επαφή με το θέατρο. Μου άρεσε η αδρεναλίνη και η ένταση από μικρή. Με εξίταρε η ιδέα ότι δημιουργείς κάτι που διασκεδάζει τον κόσμο και του προσφέρει ευτυχία. Μετά ασχολήθηκα και με τον αθλητισμό πάλι λόγω αδρεναλίνης. Ήμουν σπρίντερ στα 80 και 100 μέτρα. Αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα. Όποτε φώναζαν το όνομα μου από τα μεγάφωνα κατά τη διάρκεια κάποιου αγώνα αγχωνόμουν, έβαζα τα κλάματα και δεν έπαιρνα ποτέ μέρος τελικά στους αγώνες. Σχολείο πήγα όλα τα χρόνια στο κολλέγιο Αθηνών. Εκεί στην πρώτη λυκείου έπρεπε να επιλέξω εάν ενδιαφέρομαι να δώσω πανελλήνιες (ήταν η χρονιά που άλλαξε το σύστημα) ή να ακολοθήσω το International Baccalaureate. Εγώ επέλεξα το δεύτερο. Ένας από τους λόγους ήταν ότι στο πρόγραμμα υπήρχε μάθημα θεάτρου. Βέβαια όταν δήλωσα ποια μαθήματα ήθελα να πάρω μου είπαν ότι το συγκεκριμένο μάθημα δεν διδάσκεται γιατί δεν υπάρχει ενδιαφέρον από τους μαθητές. Μου είπαν εάν ενδιαφέρεσαι βρες πέντε παιδιά και θα το επανεντάξουμε στο πρόγραμμα. Εγώ έτρεξα πρώτα στη δίδυμη αδερφή μου, την έπεισα με τα χίλια ζόρια βρήκαμε και άλλες τρεις φίλες μας και έτσι επανεντάξαμε το θέατρο στο πρόγραμμα. Τότε ήταν και η πρώτη πιο σοβαρή επαφή με το θέατρο. Μάλιστα κάναμε και μία περιοδεία με τον Γιώργο Ρεμούνδο στην Έλλάδα. Έτσι αποφάσισα ότι θέλω να σπουδάσω θέατρο και να γίνω ηθοποιός.

Ποιο ήταν το όνειρό σου τότε; Είχες πρότυπα;

Το όνειρό μου ήταν να γίνω ηθοποιός. Να μπορώ μέσα από χαρακτήρες να ανοίγω την καρδιά μου. Δεν είχα πρότυπα ούτε ήθελα να γίνω σαν κάποιον ή κάποια άλλη. Ακόμα και τώρα αν με ρωτήσεις ποιον θαυμάζεις θα σου πω κανέναν. Εγώ, όπως και ο καθένας έχω κάτι το ιδιαίτερο να δώσω. Και μου αρέσει να παίζω, είναι τόσο απλό, μου αρέσει το παιχνίδι. Μου αρέσει να αισθάνομαι ότι είμαι παρούσα σε αυτό που κάνω και δίνω όλο μου το είναι σε αυτό το ταξίδι που λέγεται υποκριτική.

Πως ήταν το κλίμα στο κολλέγιο;

Υπάρχουν κλίκες όπως και σε όλα τα σχολεία. Το ιδιαίτερο με εμένα ήταν ότι στο κολλέγιο ήταν καθηγητής και ο πατέρας μου. Μάλιστα τον είχα και σε ένα μάθημα.

Πως ένιωθες έχοντας καθηγητή τον μπαμπά σου;

Κανονικά δεν επιτρεπόταν να τον έχω αλλά πήρα το μάθημα του σαν επιλογή. Δίδασκε οικονομικά και μία ημέρα με βρίσκει μαζί με την δίδυμη αδερφή μου και μας λέει μία από τις δύο σας θα πάρει το μάθημα μου. Αποφάσισα να το κάνω εγώ. Θυμάμαι ότι στην τάξη υπήρχαν αγόρια που με ενδιέφεραν και ο μπαμπάς μου θέλοντας να με κάνει ρεζίλι μπροστά σε όλους μου ζητούσε να του λύσω δύσκολα προβλήματα μαθηματικών. Και εγω δεν ήξερα βέβαια τη να πω, κοκκίνιζα. Επίσης μου ήταν δύσκολο να τα έχω με κάποιο παιδί στο σχολείο γιατί ο μπαμπάς μου ήταν συνέχεια εκεί. Μια φορά με έπιασε ένας άλλος καθηγητής και μου είχε πει ότι θα τα πεί όλα στον πατέρα μου. Ευτυχώς δεν δημιουργήθηκε πρόβλημα γιατί όταν μας έπιασε απλά ο φίλος μου, μου κρατούσε το χέρι.

marh.JPGΕσύ σε ποια κλίκα του σχολείου ανήκες;

Είμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος και ήμουν παντού. Έκανα με όλους παρέα και έπαιζα σε όλα τα ταμπλό. Περισσότερο έκανα παρέα με τα παιδιά της κλίκας που συμμετείχαν στα κοινά, οργάνωναν τις εκδηλώσεις και δεν ήταν σιωπηλοί σαν κάποιους άλλους.

Περιέγραψέ μου τις παρέες του κολλεγίου;

Μία παρέα ήταν οι μοναχικοί τύποι, μία άλλη αυτοί που ασχολούνταν με τα κοινά και συμμετείχαν σε δραστηριότητες και επίσης υπήρχαν και οι σνομπ αυτοί που κοιτούσαν όλους τους άλλους αφ’ υψηλού. Εγώ τα είχα με όλους καλά.

Ποιοι στην έσπαγαν περισσότερο;

Αυτοί που δεν μιλούσαν, όχι μου την έσπαγαν απλά με στενοχωρούσαν. Θυμάμαι την τελευταία χρονιά ήμουν υπεύθυνη για τον θησαυρό ( το βιβλίο που περιείχε όλα τα βιογραφικά των μαθητών της τελευταίας τάξης) και κάποια παιδιά δεν μου έδιναν το βιογραφικό τους και μου έλεγαν εγώ δεν θέλω να γράψω τίποτα. Και εγώ στεναχωριόμουν, έλεγα γιατί αυτοί δεν θέλουν να γράψουν τίποτα.

Ήσουν καλή μαθήτρια;

Του 16 αλλά διάβαζα πολύ.

Ποια παιδιά γνωστών αθηναϊκών οικογενειών ήταν συμμαθητές σου;

Υπήρχαν αρκετοι. Στην τάξη μου ήταν ο Πάρης Κασιδώκωστας, ο Κωνσταντίνος Κόκκαλης, ο γιος του υπουργού κ. Λιάπη και ο Κωνσταντίνος Δάβαρης ενώ μία τάξη μεγαλύτερη ήταν η Χρυσή Βαρδινογιάννη.

Έκανες παρέα μαζί τους; Σήμερα έχεις σχέσεις;

Ναι. Με όλους έκανα παρέα. Τώρα πια έχουμε χαθεί αλλά άμα βρεθούμε μιλάμε.

Κολλητή σου πια ήταν;

Η Μυρτώ Αναστασοπούλου και είναι ακόμα.

Ένιωσες ποτέ μειονεκτικά απέναντι στα άλλα παιδιά του κολλεγίου;

Όχι. Ειλικρινά ποτέ γιατί κάθε μέρα που ξυπνούσα είχα πολλές επιλογές. Και κοίτα το αποτέλεσμα. Πήγα σε ένα πολύ καλό σχολείο, μετά φοίτησα στην Αγγλία στο Πανεπιστήμιο Lancaster και σήμερα ζω στο Hollywood στο καλύτερο περιβάλλον για την εξέλιξη της δουλειάς μου. Νομίζω ότι είναι εγωιστικό αυτό που σου λέω βέβαια γιατί ποτέ δεν σκέφτηκα αυτός ο πατέρας μου και γενικά όλη η οικογένεια μου πως τα κατάφεραν να μου δώσουν τόσο καλά εφόδια και να με βοηθήσουν να φτάσω εδώ που είμαι; Αυτό αν θες είναι κάτι που δεν το έχω σκεφτεί και το έχω θεωρήσει δεδομένο και δεν είναι καλό.

Για σκέψου το τώρα λοιπόν… (γέλια)

Ε, και αυτός πέρασε τον δικό του Γολγοθά, και αυτός είχε ένα δικό του πατέρα ο οποίος μόχθησε για να καταφέρει όσα κατάφερε. Πιστεύω ότι είναι μία φυσιολογική συνέχεια. Να σου πω την αλήθεια όμως εγώ είμαι στις Η.Π.Α. και μπορώ και δουλεύω λόγω του παππού μου. Εκείνος ήρθε στην Αμερική όταν ήταν 8 χρονών και έμεινε για όλη του τη ζωή στην Αμερική οπότε πήρε την Αμερικανκή υπηκοότητα. Έτσι και ο μπαμπάς μου πήρε την υπηκοότητα και όταν εγώ με την αδερφή μου γεννηθήκαμε στην Ελλάδα μας δήλωσε στην Αμερικάνική πρεσβεία. Και έτσι και εγώ έχω Αμερικάνικο διαβατήριο και υπηκοότητα. Βεβαια πολλές φορές με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει: « ήταν λάθος μου να σε δηλώσω Αμερικανίδα υπήκοο», επειδή είμαι μακριά από την οικογένεια μου. Επίσης μου είχε πει, «παιδάκι μου ευχή και κατάρα να μην μείνεις στην Αμερική». Η αλήθεια όμως είναι πως το Αμερικάνικο διαβατήριο είναι ένα κλειδί που μου έχει ανοίξει πάρα πολλές πόρτες. Δηλαδή μου έχει δώσει μια ηρεμία γιατί άλλοι τρέχουν συνεχώς σε πρεσβείες και δημόσιους οργανισμούς για να πάρουν άδεια εργασίας ή βίζα. Εγώ έχω γλιτώσει όλη αυτή την γραφειοκρατία. Στο Λος Αντζελες πολλοί δεν είναι Αμερικάνοι και προσπαθούν να βρουν λύσεις για να μείνουν εδώ. Άλλοι σκέφτονται ακόμα και να παντρευτούν, δεν μπορείς να φανταστείς τι περνάει από το μυαλό τους. Στην αρχή πολλοί με ρωτούσαν τι βίζα έχεις και τους απαντούσα, τι βίζα, δεν έχω.

marh2.JPGΓιατί πήγες για σπουδές στην Αγγλία;

Εγώ να σου πω δεν ήθελα. Ήθελα να πάω κατευθείαν σε δραματική σχολή αλλά οι δικοί μου, μου είπαν πρώτα θα πάρεις ένα πτυχίο και μετά κάνε ό, τι θέλεις. Οπότε πήγα στο πανεπιστήμιο Lancaster στην Αγγλία και αποφοίτησα από τη σχολή θεατρικών σπουδών.

Εκεί πραγματικά άνοιξαν οι ορίζοντες μου, αλλά όταν ήρθα στην Αμερική συνειδητοποίησα ότι η Αγγλία ήταν μία φούσκα από την άποψη ότι όλα ήταν βατά και ιδιαίτερα οργανωμένα. Επίσης συμμετείχα και σε μία θεατρική ομάδα με την οποία είχαμε ανεβάσει μία παράσταση και πήραμε μέρος στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου.

Ποιο ήταν το ποιο τρελό πράγμα που είχες κάνει κατά την διάρκεια των σπουδών σου στην Αγγλία;

Πήρα το τρένο μόνη μου στις τέσσερις τα χαράματα για να πάω να δω το αγόρι μου στο Μάντσεστερ. Βέβαια ακούγεται απλό αλλά δεν είναι. Γιατί αυτή την ώρα στα τρένα στην Αγγλία μπορείς να βρεις από μεθυσμένους μέχρι εγκληματίες. Και ήταν στον πρώτο μήνα που είχα πάει, σχεδόν δεν ήξερα που πήγαινα. Επίσης συνάντησα μία κοπέλα που ταξίδευε για τον ίδιο σκοπό, είχε τσακωθεί και αυτή με τον φίλο της. Αυτό ήταν το απίστευτο. Τελικά έφτασα στο δωμάτιο της εστίας που έμενε και μου είπε: Καλά τι κάνεις εσύ εδώ; Του απαντώ μην χαίρεσαι και τόσο πολύ που με βλέπεις, είδα αυτό που ήθελα να δώ και έφυγα αμέσως. Στις 9 το πρωί εν τω μεταξύ είχα πρόβες για μία παράσταση. Τώρα αν το διαβάσει αυτό βέβαια που σου λέω θα με κατακρεουργήσει. (γέλια)

Στην Αμερική πως βρέθηκες;

Μόλις πήρα το πτυχίο μου γύρισα στην Ελλάδα μίλησα με τους γονείς μου και τους είπα ότι ήθελα να φύγω και να πάω σε δραματική σχολή στην Αμερική. Στην αρχή πήρα τη βαλίτσα μου και πήγα στην Νέα Υόρκη και χτύπαγα πόρτες. Πήγαινα από σχολή σε σχολή. Εκεί στο πανεπιστήμιο New School ένας σκηνοθέτης με συμβούλευσε να πάω στο Λος Άντζελες. Όπότε την άλλη μέρα πήρα το αεροπλάνο και πήγα στο Λος Άντζελες και έκανα την ίδια δουλειά. Κάποια στιγμή μπαίνοντας στην σχολή Lee Strasberg

ένιωσα ότι εδώ ανήκω και εδώ θέλω να φοιτήσω. Από αυτή τη σχολή έχουν αποφοιτήσει ο Robert De Niro, ο John Travolta, ο Al Pacino, ο Dustin Hoffman και πολλοί άλλοι που είχαν δάσκαλο τον ίδιο τον Lee Strasberg. Έκανα τις απαραίτητες αιτήσεις με έκαναν

δεκτή και ήρθα.

Πως ήταν η ζωή σου τον πρώτο καιρό;

Στη σχολή ήταν πολύ ωραία αλλά η ζωή ήταν δύσκολη. Δεν ήξερα κανέναν και τους πρώτους τρεις μήνες δεν είχα αυτοκίνητο. Το να ζεις στο Λος Άντζελες, που οι αποστάσεις είναι τεράστιες, χωρίς αυτοκίνητο είναι πραγματικά τραγικό.

Όταν τελείωσες τη σχολή γιατί δεν γύρισες στην Ελλάδα;

Ο σκοπός μου αυτός ήταν, να πάω στο εξωτερικό να σπουδάσω, να πάρω όσες εμπειρίες μπορώ και μετά να επιστρέψω και να δείξω όλα αυτά που έμαθα στη χώρα μου. Βέβαια τελείωσα την σχολή πήρα το πτυχίο της method actress αλλά είμαι ακόμα εδώ. Γιατί βλέπω ότι εδώ υπάρχουν πολλές ευκαιρίες. Μπορείς να καταφέρεις πολλά πράγματα με το δικό σου ταλέντο. Χρειάζονται και οι γνωριμίες αλλά το ταλέντο και τα προτερήματα του καθενός είναι τα πρώτα πράγματα που μετράνε. Εδώ αν σε δει κάποιος σκηνοθέτης και πιστεύει ότι είσαι καλός θα σου προτείνει να δουλέψεις μαζί του είτε έχεις γνωριμίες είτε όχι. Στην Ελλάδα δεν θα μπορούσα να κάνω όσα πράγματα έχω κάνει εδώ.

Επαγγελματικά πως τα κατάφερες;

Ξεκίνησα από τις εφημερίδες, όπως όλοι. Έπαιρνα όλες τις εφημερίδες που δημοσιεύουν τις οντισιόν και πήγαινα παντού. Έτρεχα σε ότι φιλμ υπήρχε και σε όλες τις ανεξάρτητες παραγωγές. Ύστερα βρήκα και μία μάνατζερ μου έκανε ένα real (ένα portfolio με την δουλειά μου) και σιγά σιγά ξεκίνησα να δουλεύω. Δεν περίμενα να χτυπήσει το τηλέφωνο γιατί δεν θα χτυπούσε ποτέ. Συν Αθηνά και χείρα κίνει. Στην αρχή έκανα αρκετές διαφημίσεις και σπικαζ. Μία διαφήμιση που έκανα ήταν για την εκκλησία της Σαϊεντολογίας. Εγώ βέβαια δεν ήξερα τι ήταν και απλά μου τηλεφώνησαν και είπα ναι. Κάναμε το γύρισμα και μετά από μία εβδομάδα με ξαναπήραν τηλέφωνο και με κάλεσαν στα γραφείατους. Νόμιζα ότι θα με ήθελαν για κάποια δουλειά και πήγα. Ουσιαστικά αυτά δεν ήταν γραφεία αλλά ένας τεράστιος ιδιόκτητος λόφος με ένα κάστρο. Τέλος

πάντων μόλις έφτασα εκεί άρχισαν να μου κάνουν κύρηγμα για να με προσηλιτήσουν. Εγώ τους λέω ότι είμαι χριστιανή ορθόδοξη και δεν ενδιαφέρομαι να γίνω μέλος τους. Εκείνοι απάντησαν τι δεν τους πειράζει αυτό και δεν χρειάζεται να αλλάξω θρήσκευμα και εξίσου θα ήταν πολύ χρήσιμο για την καριέρα μου να γίνω μέλος τους καθώς υπάρχουν και διάφοροι σταρς που είναι μέλη τους και θα μπορούσαν να με φέρουν σε επαφή μαζί τους. Δεν θυμάμαι τι δικαιολογία είπα και έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα.

Ποια ήταν η πρώτη σου δουλεία που σου έδωσε ιδιαίτερη χαρά;

Ένας πολύ μικρός ρόλος που πήρα σε μία ταινία που λεγόταν After the Sunset και δούλεψα με τον Πιρς Μπροσναν και τη Σάλμα Χάγιεκ. Σήμερα βέβαια καταλαβαίνω ότι δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερο αλλά για εμένα τότε το να είμαι σε μία τόσο μεγάλη παραγωγή και να δω πως δουλεύουν αυτοί οι άνθρωποι ήταν πολλή καλή εμπειρία. Ύστερα έπαιξα σε μία παράσταση στην οποία ήρθε και με είδε η Σαλυ Κερκλαντ. Μία ηθοποιός που έχει πάρει δύο Όσκαρ και μία χρυσή σφαίρα και μου πρότεινε να με μανατζάρει. Αυτή ήταν η πρώτη καλή μάνατζερ που είχα.

Σου έχει συμβεί κανένα παράξενο περιστατικό με κάποιους διάσημους από το Χολιγουντ;

Αρκετά. Ένα βράδυ καθόμουν με μία φίλη μου, την Άσλευ, και μιλούσαμε. Μου λέει θέλω να γνωρίσω τον Hugh Grant, μου αρέσει πολύ. Την άλλη ημέρα το πρωί ήταν να πάμε μαζί στο κομμωτήριο αλλά εγώ είχα δουλειά και πήγε μόνη της. Έπειτα με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει τι της συνέβη στο κομμωτήριο. Περίμενε την σειρά της και κοιτούσε μια φωτογραφία μιας γυμνής κοπέλας σε ένα περιοδικό. Ξαφνικά κάποιος της λέει: Α, σου αρέσει το γυμνό; Εκείνη δεν έχει δει ποιος είναι και πριν γυρίσει έχει κατακοκκινίσει. Μόλις γυρνάει το κεφάλι της βλέπει τον Hugh Grant. Την πιάνει πανικός και δεν ξέρει τι να πει. Του λέει είδα προχθές το Love Actually και μου άρεσε πολύ το χορευτικό σου. Εκείνος ξεκινάει να της δείχνει το χορευτικό και όλοι στο κομμωτήριο ξεκίνησαν να της πηγαίνουν πορτοκαλάδες, φαγητό ότι μπορείς να φανταστείς γιατί άρχισαν να αναρωτιούνται ποια είναι αυτή που μιλάει τόση ώρα με τον Hugh Grant; Μετά αυτός της λέει ότι έχει υπέροχα πράσινα μάτια και της ζητάει το τηλέφωνο της για να βγουν το βράδυ. Από τον πανικό της του δίνει τον αριθμό του σπιτιού της. Νομίζει πως δεν θα την πάρει ποτέ τηλέφωνο αλλά μου λέει τουλάχιστον ότι η ευχή μου έγινε πραγματικότητα. Το απόγευμα ήταν στο σπίτι μου και την παίρνει η μαμά της τηλέφωνο και της λέει ότι κάποιος έπαιρνε στο σπίτι τους τηλέφωνο και της έκανε πλάκα γιατί έλεγε ότι ήταν ο Hugh Grant. Η μαμά της του απάντησε ότι δεν είναι ο Hugh Grant αλλά και ακόμα αν ήταν έπρεπε να ντρεπόταν να τηλεφωνεί ζητώντας από την 19χρονη κόρη της να βγουν σε ραντεβού. Μία άλλη φορά ήμουν στο σπίτι ενός Αμερικανού φίλου μου που παλιά τα είχε με την Paris Hilton. Ε, κάποια στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο του και ήταν η Paris η οποία δεν ήταν στα καλύτερά της. Εκείνος την προσκάλεσε στο σπίτι, ήρθε, ήπιε αρκετό αλκοόλ φάγαμε και έφυγε. Ένα άλλο περιστατικό συνέβη στο θέατρο της σχολής Strasberg όταν μία συνάδελφος μου με κάλεσε να πάω να δω την παράστασή της. Μου τηλεφώνησε σχεδόν τελευταία στιγμή και δεν είχα με ποιον να πάω. Τελικά πήγα μόνη μου και όταν έφτασα η παράσταση είχε αρχίσει και το θέατρο ήταν γεμάτο. Μου βρήκαν μία θέση που ήταν δίπλα σε ένα γερό και λέω μα τι τύχη και αυτή θα περάσω δύο ώρες δίπλα στον γέρο. Όπως κάθομαι κατά λάθος ακουμπάω το χέρι μου στο μπράτσο της θέσης του. Λέω συγγνώμη και εκείνος με πολλή ευγένεια μου απαντά ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Όπως τον κοιτάω συνειδητοποιώ ότι αυτός ο γέρος ήταν ο Al Pacino. Πώς να έβλεπα το έργο δίπλα του. Στο τέλος της παράστασης μιλήσαμε και για το έργο. Μία άλλη διάσημη κοπέλα που έχω γνωρίσει και έχουμε βγει και κάποιες φορές σε κλαμπ μαζί λόγω μιας κοινής μας φίλης είναι η Scarlet Johansson.

Πολλή καλή κοπέλα και καθόλου δήθεν.

marh3.JPG

Προτιμάς τους Έλληνες άντρες;

Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είναι μπαλωμένο. Αυτό θα σου πω. Είναι δύσκολο να κάνεις μία σχέση και να επικοινωνείς σε μία γλώσσα που όσο και καλά να την ξέρεις ποτέ δεν θα είναι σαν την μητρική σου. Αλλά και στο θέμα της εμφάνισης προτιμώ τους Έλληνες.

Οι περισσότεροι φίλοι σου τι εθνικότητας είναι;

Έχω φίλους από πολλές χώρες αλλά πιο πολύ κάνω παρέα με Λατίνους. Έχουν πολλά κοινά με εμάς. Αν πιστεύεις ότι οι Έλληνες είναι έξω καρδιά το ίδιο είναι και οι Λατίνοι;

Με την προφορά έχεις πρόβλημα;

Όχι. Υπάρχουν και πολλοί σκηνοθέτες που προτιμούν ηθοποιούς με διαφορετικά accents.

Πως επηρεάζεσαι από μία αρνητική απάντηση σε κάποια οντισιόν;

Δεν σκέφτομαι ότι δεν τους άρεσε η Μαρλέν, αλλά σκέφτομαι ότι ίσως να ήθελαν κάτι που εγώ δεν το είχα, κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Γενικά δεν το βάζω κάτω. Έχω αυτοπεποίθηση γιατί αν δεν πιστεύω εγώ στον εαυτό μου πως θα πιστέψει σε εμένα ένας σκηνοθέτης;

Η ζήλεια μεταξύ ηθοποιών υπάρχει και στην Αμερική και αν ναι σε ποιο βαθμό;

Και βέβαια υπάρχει. Σε τεράστιο βαθμό. Ο χώρος μας είναι καθαρά ανταγωνιστικός σε όλο τον κόσμο. Δηλαδή θα πω σε κάποιον πάω να κάνω μια ακρόαση για κάποιο ρόλο και θα πάει εκείνος να μου πάρει το ρόλο. Βέβαια εγώ αυτό δεν το θεωρώ παράλογο στον χώρο μας, αλλά κάποιοι το βλέπουν αλλιώς.

Έχεις Έλληνες φίλους ηθοποιούς;

Δεν έχω φίλους ηθοποιούς στην Ελλάδα εκτός από έναν, τον Γιώργο Καραμίχο,

με τον οποίο κάνουμε πολλή παρέα και μου περιγράφει πως είναι τα πράγματα εκεί. Εδώ βέβαια έχω συναντήσει κατά καιρούς αρκετούς όπως π.χ. τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, τον Κώστα Σόμμερ και τον Νίκο Παππά που είχαν έρθει με σκοπό να κάνουν διεθνή καριέρα.

Στην Έλλάδα έχεις δουλέψει ποτέ;

Όχι. Και δεν με ξέρει κανένας. Αν ρωτήσεις ποια είναι η Μαρλεν Σαίτη ακόμα και άνθρωποι του χώρου θα σου πουν ποια είναι αυτή; Τον προηγούμενο μήνα μόνο έκανα ένα υπερατλαντικό ταξίδι και ήρθα στην Αθήνα για μία και μοναδική ημέρα ώστε να κάνω ένα δοκιμαστικό για ένα πολύ επιτυχημένο σίριαλ ενός μεγάλου καναλιού που θα συνεχιστεί. Μου άρεσε πολύ το κλίμα και το συγκεκριμένο καστ αλλά δεν μπορώ να πω περισσότερα καθώς τίποτα ακόμα δεν είναι σίγουρο.

Θα ήθελες να μείνεις για πάντα εδώ;

Όχι βέβαια. Το μεγάλο μου όνειρο είναι να είμαι και εδώ και στην Ελλάδα. Να κάνω καριέρα και στις δύο χώρες.

Ποια ήταν η τελευταία σου δουλειά και ποιες θα είναι οι επόμενες;

Αυτό τον καιρό έχω δώσει πιο πολλή έμφαση στο θέατρο. Μόλις πριν λίγες ημέρες τελείωσαν οι παραστάσεις του έργου η φαλακρή τραγουδίστρια του Ιονέσκο. Ανήκει στην κατηγορία του θεάτρου του παραλόγου και εγώ είχα τον ρόλο

της φαλακρής τραγουδίστριας. Πήγε πάρα πολύ καλά και μάλιστα την άλλη εβδομάδα όλο το καστ θα δώσουμε συνεντεύξεις για ένα αφιέρωμα που θα μας κάνει το CNN. Σκηνοθέτης είναι ο Χοσε Μαλμπίνι, ένας Αργεντινός και παραγωγή κάνει ο David Strasberg, ο γιος του Lee Strasberg. Σε λίγο καιρό ξεκινάω παραστάσεις για το Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ και για το καλοκαίρι μου έχει γίνει κάποια πρόταση για να παίξω στην Τόσκα. Βέβαια για το τελευταίο δεν έχω απαντήσει ακόμα γιατί αν πω ναι δεν θα έχω πολύ χρόνο να έρθω στην Ελλάδα. Οπότε δεν ξέρω ακόμα.

Εδώ με τη Χίλαρι

Πολλοί λένε ότι ο Μάικλ Γιάναρης είναι γεννημένος πολιτικός. Άλλοι μιλούν για ένα πρόσωπο ερωτευμένο με την πολιτική που μπορεί να φτάσει – και θα κάνει τα πάντα για να τα καταφέρει – σε πολύ ψηλά αξιώματα. Στην Αστόρια της Νέας Υόρκης τον αναφέρουν με το μικρό του όνομα και η ομογένεια έχει εναποθέσει πολλές ελπίδες αλλά και χρήματα στον πολιτικό του αγώνα. Η πρώτη του επαφή με την πολιτική έγινε 17 χρόνια πριν. Τότε φοιτητής ακόμα, έσπευσε να καταταχτεί στην στρατιά εθελοντών ομογενών που βοήθησε τον Μάικλ Δουκάκις στην προεκλογική του εκστρατεία όταν ήταν υποψήφιος πρόεδρος των Η.Π.Α. Ο κ. Δουκάκης δυστυχώς έχασε, όμως ο κ. Γιάναρης δεν σταμάτησε να ασχολείται με την πολιτική. Έπειτα δούλεψε στο γραφείο του ομοσπονδιακού βουλευτή κ. Μάντον. Το ίδιο χρονικό διάστημα έγινε δεκτός ως υποψήφιος διδάκτωρ στη νομική σχολή του Χάρβαρντ. Μετά την αποφοίτηση του εργάστηκε για τον πανίσχυρο, τότε, κυβερνήτη της Νέας Υόρκης κ. Κόμο. Το 2000 σε ηλικία 30 ετών ήταν ο πρώτος ομογενής στην ιστορία που εκλέχθηκε στο κοινοβουλίου της Νέας Υόρκης. Σήμερα, συνεχίζει να έχει πολιτικά όνειρα και δεν τα κρύβει. Οι Νιου Υορκ Τάιμς έχουν γράψει σε ολοσέλιδο άρθρο ότι ο μαθητής του Μάικλ Δουκάκις έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ σε συγκέντρωση χρημάτων για την προεκλογική του εκστρατεία. Αν και ενημερώνεται συνεχώς για τα ελληνικά πολιτικά δρώμενα, αποφεύγει να απαντά σε σχετικές ερωτήσεις γιατί ξέρει πως αν δυσαρεστηθούν οι ομογενείς, που ορισμένες φορές φανατίζονται με τα ελληνικά κόμματα, αυτό θα του κοστίσει πολιτικά. Τον βρήκαμε και εμείς στο γραφείο του ανάμεσα σε δεκάδες ψηφοφόρους που είχαν πάει εκεί για να τον συναντήσουν. Πώς αποφασίσατε, πριν από οχτώ χρόνια, να θέσετε υποψηφιότητα για μία θέση που δεν είχε καταλάβει ποτέ ομογενής πολιτικός; Τότε ο πολιτικός που κατείχε την θέση στην περιφέρεια μου ανακοίνωσε πως δεν θα θέσει ξανά υποψηφιότητα και αμέσως σκέφτηκα πως η Ελληνική κοινότητα εδώ πρέπει να έχει έναν αντιπρόσωπο ομογενή. Εγώ είχα ασχοληθεί χρόνια με την πολιτική και είχα την πείρα, παρόλο που ήμουν μόνο 30 χρονών, να κάνω το βήμα και το έκανα. Μίλησα με αρκετούς πολιτικούς παράγοντες, εκείνοι είδαν ότι θα μπορούσα να τα καταφέρω και με υποστήριξαν. Πάντως το να σε υποστηρίζει το κόμμα είναι σημαντικό αλλά χωρίς την αγάπη των ψηφοφόρων δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Ποια είναι η σχέση σας με την πολιτική σκηνή της Ελλάδος και με τους Έλληνες πολιτικούς; Εγώ πάντα προσέχω να μην ανακατεύομαι ούτε από την μία πλευρά ούτε από την άλλη. Σαν πολιτικός έχω επισκεφθεί επίσημα την Ελληνική βουλή και την Κύπριακή αρκετές φορές. Την τελευταία φορά είχα πάει μαζί με τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο της βουλής της Νέας Υόρκης και είχαμε αρκετές συναντήσεις με κορυφαία στελέχη των κυβερνήσεων και των δύο χωρών. Κάθε χρόνο έχω συναντήσεις με πολιτικούς της Ελλάδας και προσπαθώ να ενημερώνομαι για τα προβλήματα και τα θέματα που τους απασχολούν. Μία από της ευθύνες μου είναι να κάνω γνωστά και στους υπόλοιπους συναδέλφους μου που δεν έχουν σχέση με αυτές της χώρες τα προβλήματα τους. Από εκεί και πέρα και εγώ βοηθάω όπου μπορώ, είτε κλείνοντας ραντεβού για Έλληνες πολιτικούς, είτε μιλώντας με τις διπλωματικές αρχές της Νέας Υόρκης που έχουμε πολύ καλές σχέσεις. Γενικά υπάρχει ένα κλίμα συνεργασίας με το οποίο βοηθάμε ο ένας τον άλλο.

Αν θέλουν να επηρεάσουν οι Η.Π.Α. μία κατάσταση στην Ελλάδα πιστεύω ότι πρώτα θα μιλήσουν με την Ε.Ε. και μετά με την ελληνική κυβέρνηση.

Σε ομοσπονδιακό επίπεδο πόσο νομίζετε ότι επηρεάζουν οι Έλληνο-αμερικανοί πολιτικοί τις σχέσεις μεταξύ Ελλάδος και Αμερικής; Οι ομογενείς πολιτικοί παίζουν μεγάλο ρόλο και πιστεύω ότι βοηθούν για τις καλές σχέσεις Ελλάδος- Αμερικής και πολλές φορές πιέζουν με σκοπό να βοηθήσουν την πατρίδα των προγόνων τους να πετύχει αυτό που θέλει. Τελευταία φορά που ασκήθηκαν μεγάλες πιέσεις στην κυβέρνηση της Αμερικής από ομογενείς ήταν τότε με το δημοψήφισμα της Κύπρου. Εκείνο το διάστημα η κυβέρνηση ασκούσε φοβερές πιέσεις σε όλα τα επίπεδα για να δεχτούν το σχέδιο Ανάν οι Ελληνοκύπριοι. Εμείς κάναμε παρεμβάσεις και πετύχαμε να αφήσουν τον λαό της Κύπρου να αποφασίσει μόνος του αυτό που θέλει και ψήφισε ανεπηρέαστα όχι. Επίσης πιέσαμε και μετά να μην γίνει καμία κίνηση εναντίον των Ελληνοκυπρίων από την Αμερικανική κυβέρνηση. Όμως αυτό που πρέπει να σας πω και είναι και το σωστό, είναι πως η πρώτη σκέψη τους είναι για την Αμερική αφού πρώτα από όλα είναι αντιπρόσωποι της κυβέρνησης της Αμερικής. Πάντως στις τελευταίες εκλογές έχουν μειωθεί οι ομογενείς πολιτικοί σε ομοσπονδιακό επίπεδο και γι’ αυτό κι εμείς που είμαστε η επόμενη γενιά προσπαθούμε να πάρουμε μεγάλες θέσεις. Πως κρίνετε εσείς τις σχέσης Ελλάδος- Αμερικής αυτό το χρονικό διάστημα; Δεν μου αρέσει πάρω θέση πάνω σε αυτό γιατί πολλοί θα πουν ότι στηρίζω το ένα η το άλλο κόμμα στην Ελλάδα. Κάτι το οποίο δεν συμβαίνει. Νομίζω όμως πως η Αμερική βλέπει την Ελλάδα σαν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνήθως συζητά με την Ευρωπαϊκή Ένωση τα θέματα που αφορούν και στην Ελλάδα. Κάθε μέρα όλο και περισσότερο υπάρχει η αίσθηση εδώ ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα κράτος με 25 πολιτείες, υπάρχει η αίσθηση ότι η Ευρώπη έχει μία φωνή. Οπότε πιο σημαντικές για την Ελλάδα είναι οι σχέσεις μεταξύ Ε.Ε. και Η.Π.Α από της σχέσεις που έχει η ίδια με την Αμερικανική κυβέρνηση. Αν θέλουν να επηρεάσουν οι Η.Π.Α. μία κατάσταση στην Ελλάδα πιστεύω ότι πρώτα θα μιλήσουν με την Ε.Ε. και μετά με την ελληνική κυβέρνηση.