Authors Posts by Αλέξανδρος Λεονταρίτης

Αλέξανδρος Λεονταρίτης

18 POSTS 0 COMMENTS

Μετά την πετυχημένη πορεία που είχε στην Ελλάδα και την Τουρκία, η Κατερίνα Μουτσάτσου συνεχίζει τα τελευταία τέσσερα χρόνια τη δουλειά της στο Λος Άντζελες όπου πλέον διαμένει μόνιμα. Η γνωστή ηθοποιός μας μίλησε αποκλειστικά για ένα σημαντικό θέμα που την ενόχλησε αλλά και την εξέπληξε. Μας αποκάλυψε τις λεπτομέρειες για την κλοπή ιδέας της για ένα μεγάλο πρότζεκτ (το Athens International Open-Air Film Festival AIO-AFF) που θα γινότανε στην Αθήνα, στο οποίο συμμετείχε η ίδια, όχι μόνο στο δημιουργικό κομμάτι, αλλά και ως υπεύθυνη συντονισμού μιάς ομάδας ελλήνων από Ελλάδα και Εξωτερικό.

Πως ξεκίνησε η ιστορία με το πρότζεκτ του Athens International Open-Air Film Festival;
Τρία χρόνια πριν ξεκίνησε μία ιδωτική πρωτοβουλία από νέους Έλλήνες που ζούν στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Αρχική ιδέα ήτανε να μεταμορφώνεται η Αθήνα σε “μικρές Κάννες” κάθε καλοκαίρι με φόντο τα θερινά σινεμά, δηλαδή να έρχονται διασημότητες απ όλο τον κόσμο από τον χώρο της 7ης τέχνης και όχι μόνο, και να γίνεται η Αθήνα το κέντρο του κόσμου χάρη στην τεράστια αυτή πολιτιστική γιορτή. Μέσα από την προσέλευση προσωπικοτήτων, μια τέτοια υψηλών προδιαγραφών και μεγάλου βεληνεκούς διοργάνωση, έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα να αποκτήσει η Ελλάδα, πιο ποιοτικό και οικονομικά πιο εύρωστο τουρισμό, αλλά και να παράγει η ίδια πολιτισμό μέσω μιας τέτοιας διοργάνωσης. Τα θερινά σινεμά είναι γνωστά στους Αθηναίους. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος στη χώρα μας, που το καλοκαίρι να μην επιλέγει να δει ταινίες σε θερινά σινεμά. Είναι μέσα στην κουλτούρα μας, στον τρόπο ζωής μας σαν Έλληνες. Όταν το σκεφτήκαμε, αυτό που μας άρεσε περισσότερο ήταν το γεγονός οτι στην έκταση του, το φαινόμενο αυτό ήταν μοναδικό στον κόσμο. Η Αθήνα έχει δεκάδες θερινά σινεμά! Η ιδέα ήταν τόσο απλή! Στρωθήκαμε αμέσως στη δουλειά.

Τι έγινε στη συνέχεια;
Είμαστε 8 άτομα που δουλεύουμε πάνω σ’αυτό τα τελευταία 3 χρόνια σε Ελλάδα, Αμερική και Ιταλία, και σ’αυτούς προστίθενται εξωτερικοί συνεργάτες, επενδυτές και υποστηρικτές σε διεθνές επίπεδο. Κάναμε μία επιχειρηματική μελέτη η οποία πήρε περίπου 8 μήνες για να ολοκληρωθεί, και κόστισε σημαντικά κονδύλια. Η μελέτη αυτή παρουσίαζε με κάθε λεπτομέρια όλες τις πτυχές -πολιτιστικές, κοινωνικές, οικονομικές- αυτού του πρότζεκτ. Άνθρωποι καταξιωμένοι παγκόσμια όπως ο Jean Roy (president of FIPRESCI, International Federation Of Film Critics) ή ο Stratton Leopold (διακεκριμένος παραγωγός στο Hollywood, πρώην Vice-President στην Paramount) και πολλοί άλλοι, προσφέρθηκαν να βοηθήσουν και ήταν -και είναι- στη διάθεση μας κάθε στιγμή. Στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού υπήρξε η θετική ανταπόκριση της Άντζελας Γκερέκου η οποία ζήτησε να προχωρήσουμε. Δυστυχώς μετά από λίγο καιρό έφυγε από το πόστο της. Τον τελευταίο χρόνο στο Υπουργείο Πολιστισμού μας είχε ζητηθεί να περιμένουμε. Δεν ξέραμε τι γινότανε, και οι προσπάθειες μας επικοινωνίας με το Υπουργείο γινόντουσαν όλοένα και πιο δύσκολες. Όλο αυτό το διάστημα ετοίμαζαν την κλεψίτυπη διοργάνωση την οποία ανέθεσαν σε τρίτους και φρόντισαν ο ΟΠΑΠ να δώσει την “ευγενική χορηγεία του”: Το καλοκαίρι που μας πέρασε το Υπουργείο Πολιτισμού έθεσε υπό την αίγιδα του, εντάσσοντας το στο πρόγραμμα του “Athens Every Week” το αποκαλούμενο “1ο Athens Open Air Film Festival”.

Σκεφτήκατε να αναλάβετε να το κάνετε μόνοι σας χωρίς τη συμβολή του κράτους;
Ένα φεστιβάλ τέτοιου βεληνεκούς δεν γίνεται χωρίς εμπλοκή του κράτους. Οι Κάννες και το Βερολίνο για παράδειγμα είναι αποκλειστικά χρηματοδοτούμενες από τα κράτη τους. Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, όλα τα Κινηματογραφικά Φεστιβάλ είναι κατά 40% τουλάχιστόν, χρηματοδοτούμενα από κρατικούς φορείς. Παρόλ’αυτά λόγω της κατάστασης της Ελλάδας τον τελευταίο χρόνο καταφέραμε να εξασφαλίσουμε από τους επενδυτές μας όλη την απαιτούμενη χρηματοδότηση. Και έγινε αυτό που έγινε. Μία κλεψίτυπη, υποβαθμισμένη διοργάνωση… Πρέπει να έγινε εσκεμμένα μ’αυτόν τον τρόπο, για να μην το πάρει χαμπάρι σχεδόν κανείς. Η απάντηση του Υπουργείου στις πρώτες μας αντιδράσης ήταν: Δεν σας εμποδίζει τίποτα να κάνετε και το ¨δικό σας”. Ναι λέω. Θα γίνουνε δύο φεστιβάλ με το ίδιο όνομα και την ίδια περίοδο! “Ποιό δικό μας και ποιό δικό σας!” ήθελα να πω. Το δικό τους από μας το αντιγράψανε. Είμαστε Έλληνες που φύγαμε από τη χώρα μας και έχουμε την όρεξη, και το know-how να προσφέρουμε. Το αποδείξαμε με τη δουλειά μας, τις σχέσεις μας και τα χρόνια που αφιερώσαμε σ’ αυτό το πρότζεκτ. Δεν μασάμε. Δεν κατάλαβα. Ποιοι είναι αυτοί στο Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας, όποιοι κι αν είναι αυτοί, που καπηλεύονται δουλειά και κόπους άλλων; Ο καθένας τους χρίζει έρευνας για το πως βρίσκεται στο εκάστοτε πόστο που βρίσκεται. Όλοι εμείς, λειτουργούμε για τη χώρα μας με ατελείωτο μεράκι, αγάπη και εντιμότητα. Το Υπουργείο απαξίωσε να μας απαντήσει σε προτάση διευθέτησης του θέματος μετά από δύο συναντήσεις. Οπότε αναγκαστικά, ακολουθούμε τη νομική οδό, κι ας πάρει όσο χρόνο θέλει. Αν στο μεταξύ, γίνει κάποια κίνηση από το Υπουργείο Πολιτισμού για λύση, βλέπουμε. Αλλιώς, προχωράμε ακάθεκτοι. Μία τέτοια πράξη είναι τελείως ανήθικη. Δεν θεωρώ ότι διαφέρει η κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας από οποιαδήποτε άλλη κλοπή. Εξακολουθεί να παραμένει μία κλοπή. Είναι πολύ σοβαρό αυτό το θέμα και θα πρέπει να στιγματιστούν όλοι όσοι είναι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε.

Πιστεύεις ίσως ότι είναι μία γενικότερη κατάσταση που έχει σχέση με την κρίση και τις ατασθαλείες που συμβαίνουνε σήμερα;
Όχι. Δεν το νομίζω . Πιστεύω ότι αυτές είναι οι τελευταίες εξάρσεις του παλιού συστήματος το οποίο αυτή τη στιγμή μας έχει φτάσει εδώ που μας έχει φτάσει. Θεωρώ ότι είναι οι τελευταίες αναλαμπές. Όπως θεωρώ επίσης ότι εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε την ευκαιρία να πολεμήσουμε και να άλλαξουμε αυτό το φριχτό και σάπιο σύστημα. Και θα το κάνουμε. Είναι πια θέμα του εισαγγελέα για το ότι έχει συμβεί και όποιος έχει εμπλακεί σε αυτήν την ιστορία θα κληθεί να δώσει απαντήσεις.

Τα τελευταία χρόνια μένεις στο Λος Άντζελες. Σε ποια πράγματα πιστεύεις ότι σε έχει βοηθήσει να εξελιχθείς επαγγελματικά αλλά και σαν καλλιτέχχνης;
Το Λος Άντζελες βοήθησε πάρα πολύ. Σε φέρνει αντιμέτωπο με τέτοιες δυσκολίες που πρέπει να στρωθείς και να δεις τι θα κάνεις για να βγάλεις το κεφάλι σου έξω από το νερό. Εγώ πάντα ήξερα ότι για να βγάζω το κεφάλι μου έξω από το νερό, πρέπει να ταξιδεύω, να σπουδάζω, να μαθαίνω, να εξελίσσομαι. Έτσι πήγα στο UCLA για περίπου ένα χρόνο και έκανα μαθήματα παραγωγής και σκηνοθεσίας. Εκεί ήδα ότι ένα μεγάλο μέρος από αυτά που μάθαινα τα ήξετα ήδη κατά κάποιον τρόπο. Το πανεπιστήμιο βοήθησε στο να συστηματοποιήσω και να εμπεδώσω αυτά που χρόνια είχα μάθει στην πράξη παρατηρώντας ένα πλατώ. Δεν μπορώ να πω όμως οτι η πρώτη μου ταινία (Loverly) σχετίζεται με αυτή τη σπουδή. Φαίνεται πως μάζευα διαρκώς πράγματα όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι που βρήκα διέξοδο έκφρασης. Μετά από αυτήν την εμπειρία της ταινίας αυτής, της οποίας το κόστος παραγωγής είναι σχετικά χαμηλό -ενώ το αποτέλεσμα της δείχνει πανάκριβο- αποφάσισα να συνεχίσω με τέτοιου είδους και τέτοιου ύφους ταινίες, μικρού αλλά και μεγάλου μήκους. Η γενιάς καινούργιων δημουργών, σκηνοθετών, ηθοποιών, παραγωγών κλπ. είναι τυχερή. Μπορεί πια κανείς, με την τεχνολογία που υπάρχει, να πάρει τα πράγματα στα χέρια του!

Πως σχολιάζεις την κατάσταση για όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα με την κρίση; Πως τα βλέπεις από τη μεριά σου και από αυτά που ακούγονται για την Ελλάδα όταν είσαι στο Λος Άντζελες;
Η Ελλάδα έχει αυτή την εποχή ίσως την πιο αρνητική δημοσιότητα που είχε ποτέ στην ιστορία της. Χτυπιέται από παντού. Από το Μάη του 2010, δεν υπάρχει μέρα που να μην είναι στην πρώτη γραμμή, αρνητικά. Όσοι Έλληνες είμαστε στο εξωτερικό βρισκόμαστε είτε το θέλουμε είτε όχι να εκπροσωπούμε τη χώρα μας καθημερινά. Όλοι μας. Ό,τι και αν κάνουμε. Αλλιώς μιλάς για τη χώρα σου μπροστά σε ξένους όμως, και αλλιώς με ανθρώπους στην ίδια σου τη χώρα. Προς τα έξω, κρατάμε την περηφάνια μας, τη θέση μας, είμαστε και θα είμαστε πάντα περήφανοι που είμαστε Έλληνες. Μεταξύ μας όμως, θα πρέπει να παραδεχόμαστε τα κακώς κείμενα, και να προχωράμε σε πράξεις καλές για τη χώρα, και για το μέλλον της. Οι βολεψηματίες, τα ρουσφέτια, το πελατειακό κράτος, οι άχρηστοι και οι τυχάρπαστοι μας έφεραν εδώ που μας έφεραν. Η εμπειρία μας με το φεστιβάλ είναι μια μικρογραφία του πως λειτουργούν τα πράγματα ακόμα και σε επίπεδο πολιτισμού. Όπου, αν μη τι άλλο… Τι μας έχει μείνει; Ούτε ο Πολιτισμός; Σοκαριστικό.. Αλλά το βλέπουμε σαν μία ευκαιρία να παλέψουμε για να αλλάξουν τα πράγματα.

Μίλησε μας για την ταινία μικρού μήκους την οποία πρόσφατα σκηνοθέτησες στο Λος Άντζελες
Το “Loverly” ήτανε μία πρώτη μου απόπειρα ολοκληρωμένης έκφρασης… Eμπεριείχε όλα τα στοιχεία… από τη συγγραφή του σεναρίου, τη σκηνοθεσία, την παραγωγή, την ηθοποιία, μέχρι και το art direction ανέλαβα. Η Romanesque Films ξεκίνησε με σκοπό την παραγωγή ταινιών micro-budget. Μετά το επιτυχημένο εγχείρημα του “Loverly”, η εταιρεία θα πραγματοποιήσει δύο ταινίες μεγάλου μήκους μέσα στον επόμενο χρόνο με στόχο κυρίως την Αμερικάνικη αγορά. Ανυπομονώ για την επόμενη ταινία.


Είναι ο άνθρωπος πίσω από την επιτυχία του Περσέα, μίας παράστασης με στοιχεία multimedia που έκανε πρεμιέρα στο Strub Theatre στο Λος Άντζελες τον Ιούνιο. Εκτός από το να είναι καλλιτεχνική διευθύντρια στον οργανισμό IthakArts, η Ελένη Καφετζή έχει αποδείξει το ταλέντο της εδώ και αρκετό καιρό έχοντας δημιουργήσει μία πετυχημένη πορεία σαν θεατρική σκηνοθέτης. Η Ελένη μαζί με άλλους ταλαντούχους έλληνες όπως το Δημήτρη Βογιατζή και το Γιάννη Μαρκουλάκη κατάφερε να ενθουσιάσει και να κρατήσει αναμμένο το ενδιαφέρον τον θεατών που είδαν την παράσταση. Η Ελένη μας μίλησε για το ταξίδι του Περσέα και για τη δουλειά της που περιλαμβάνουν πολύ ενδιαφέροντα ανερχόμενα projects.

Μιλήστε μας για την δουλειά σας
Το επίκεντρο της δουλειάς μου είναι οι interdisciplinary performances, δηλαδή παραστάσεις που επιδιώκουν το πάντρεμα μεταξύ ερμηνευτικών και εικαστικών τεχνών. Διερευνώ την ένσωμάτωση διαφορετικών ειδών, πιο συγκεκριμένα, πειραματίζομαι με το συνδυασμό θεάτρου, μουσικής, κίνησης, χορού, βίντεο και άλλων μέσων. Με ενδιαφέρουν οι εκφράσεις που προκύπτουν κατά τη διάρκεια αυτοσχεδιασμών, διαμέσου συλλογικών και διαπολιτισμικών προσεγγίσεων. Μου αρέσει να δημιουργώ μουσικά και εικαστικά τοπία και έλκομαι από μορφές όπως το σωματικό και εικαστικό θέατρο, το performαnce art, το live art και το devised performance. Επηρεασμένη από το αρχαίο ελληνικό δράμα, το μουσικό θέατρο και το χοροθέατρο, διερευνώ τη χρήση της μουσικής και της κίνησης ως δραματουργική έκφραση. Έτσι μουσικά, οπτικά και δραματικά στοιχεία διαπλέκονται έντονα. Το ανθρώπινο σώμα γίνεται όχημα έκφρασης, αλλά και μέσο για τη δημιουργία εικόνων, ήχων και εννοιών. Αποδεχόμενη το απροσδόκητο στη ζωντανή παράσταση, εφόσον ο καλλιτέχνης είναι ευάλωτος, δεκτικός και γυμνά εκτεθειμένος, ενδιαφέρομαι για την ανταλλαγή ενέργειας, την αλληλεπίδραση και το βιωματικό διάλογο που συμβαίνει, αυτοστιγμής, μεταξύ καλλιτεχνών και κοινού. Η δουλειά μου περιστρέφεται γύρω από την αφύπνηση των αισθήσεων. Προτιμώ τις μη ρεαλιστικές, αφηρημένες και συμβολικές μορφές, μέσω των οποίων μπορώ να δημιουργήσω πολυ-αισθητηριακές, εμπειρίες κάθαρσης και για το κοινό και τους καλλιτέχνες συνάμα.

Πείτε μας πώς ξεκίνησε η παράσταση Περσέας;
Ο Περσέας -μια διαδραστική παράσταση πολυμέσων που συνδυάζει θέατρο, μουσική, χορό, ποίηση, τσίρκο και animation- αποτελεί μέρος μιας σειράς διεπιστημονικών έργων βασισμένων στην μυθολογία, που αναπτύσσουμε με την συνεργάτη μου, καθ. Άννα Krajewska-Wieczorek. Μας ελκύει η συμβολική διάσταση των αρχαίων μύθων και μας εντυπωσιάζει το βάθος και η σοφία τους. Ενδιαφερόμασταν να τους προσεγγίσουμε διαμέσου πολλαπλών εκφράσεων της τέχνης. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς μας, διαπιστώσαμε εκ νέου ότι η μυθολογία αποτελεί μεγάλη πηγή έμπνευσης, με άφθονη φαντασία, και πολυεπίπεδες ιστορίες που θέτουν φιλοσοφικά ερωτήματα, ενώ παράλληλα θίγουν οικουμενικά θέματα. Ο αλληγορικός χαρακτήρας του μύθου του Περσέα με γοήτευσε. Η ιστορία προσφερόταν για την δημιουργία ένος ονειρικού κόσμου -ενός παραμυθιού για όλες τις ηλικίες- δοσμένου με μαγικό αλλά και ταυτόχρονα μινιμαλιστικό ύφος, μέσα από μια οπτικοακουστική εμπειρία. Θέματα όπως το να αντιμετωπίζει και να ξεπερνά κανείς τους φόβους του, να παλεύει με τις προσωπικές του «μέδουσες», το ταξίδι της αυτο-ανακάλυψης, η αναζήτηση της αλήθειας, της αγάπης και της εσωτερικής ισορροπίας, ήταν μερικές από τις έννοιες που ήθελα να διερευνήσω μέσα από αυτό το έργο.

Ποιες οι προκλήσεις που αντιμετωπίσατε ως σκηνοθέτης και συγγραφέας ζωντανεύοντας αυτό το έργο;
Ο μύθος του Περσέα περιέχει πολλή δράση, ταξίδια και περιπέτειες, καθώς και πολλαπλές παράλληλες ιστοριες. Το ταξίδι της ζωής, μεταφορικά, και οι συμβολισμοί που μπορούσε να ανιχνεύσει κανείς στο μύθο, μας ενδιέφεραν ιδιαίτερα. Mαζί με την συνεργάτη μου, δραματουργό Άννα-Krajewska Wieczorek, που συν τοις άλλοις, μετέφρασε το αρχαίο ελληνικό κείμενο, προβληματιστήκαμε σχετικά με το πώς να επικεντρώσουμε την προσοχή σε συγκεκριμένα στοιχεία στο πλαίσιο του μύθου, ενώ η αφήγηση να παραμείνει, με σεβασμό, στην ιστορία. Μετά το γράψιμο του σεναρίου, ξεκινήσαμε μια διαδικασία επεξεργασίας και αφαίρεσης. Κίνηση, μουσική, χορός, ρυθμός, χρώματα και animation, ήταν σημαντικά μέρη του έργου και αντιμετωπίστηκαν ως δραματουργικά εργαλεία για να εκφράσουν ιδέες και έννοιες. Η επεξεργασία του κειμένου και της ποίησης αποτέλεσε σημαντικό μέρος της εργασίας μας. Επιπλέον, το συγκεκριμένο έργο είναι, τεχνικά, πολύ απαιτητικό, επειδή εμπλέκονται πολλαπλές προβολές, από διάφορες κατευθύνσεις, ενώ οι καλλιτέχνες αλληλεπιδρούν με το animation, την ζωντανή μουσική και τα ηχητικά εφέ. Ήταν μια πρόκληση να το υποστηρίξουμε, τεχνικά, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τους υπόλοιπους Έλληνες της ομάδας;
Ήταν μεγάλη μου χαρά και τιμή μου να συνεργαστώ με όλους τους παράγωντες της παράστασης, Έλληνες και ξένους. Οι συνεργάτες της IthakArts αποτελούν μία εξαιρετική ομάδα ιδιαίτερα προικισμένων καλλιτεχνών, οι οποίοι είναι όλοι αναγνωρισμένοι στον τομεα τους. Στον καλλιτεχνικό Οργανισμό, IthakArts, προσεγγίζουμε τη διαδικασία της δημιουργίας, σαν ένα ταξίδι. Η ανταλλαγή ιδεών και η συνεργασία από τα αρχικά στάδια εώς και το τελικό αποτέλεσμα, ήταν πολύτιμη εμπειρία. Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους παράγωντες του Περσέα για την καταπληκτική δουλειά και το εξαίρετο έργο τους. Ξεκινώντας με το ιδρυτικό μέλος της IthakArts, την δραματουργό, συγγραφέα, μεταφράστια, παραγωγό, Anna Krajewska-Wieczorek, μια διεθνώς γνωστή θεατρολόγο και ερευνήτρια του αρχαίου Eλληνικού δράματος. Τους εμπνευσμένους μουσικούς Ιωάννη Μαρκουλάκη και Emir Isilay, για τη σύνθεση και εκτέλεση της κατανυκτικής μουσικής, του sound design και του θαυμάσιου μουσικού τοπίου που δημιούργησαν. Την βραβευμένη animator, Masha Vasilkovsky, για τη δημιουργία των φαντασμαγορικών animation. Τον Δημήτρη Βογιαντζή, άριστο στον τομέα του, για το σχεδιασμό του δυναμικού φωτισμού και των εντυπωσιακών χρωμάτων της παράστασης. Την διακεκριμένη μακιγιέζ Sherilyn Stetz, για το καταπληκτικό μακιγιάζ. Την ζωγράφο Σμαράγδα Καφετζή, για τα υπέροχα κοστούμια. Την ντιζάινερ Μελισσάνθη Salibla για τον άψογο σχεδιασμό των media arts. Τον βοηθό σκηνοθέτη Levan Matcharashvili, για την αφοσίωση και τη δουλειά του. Τον Technical Director, Alex Cohen και το υπόλοιπο τεχνικό πλήρωμα του θεάτρου Strub, Jason Sheppard, John Garofalo and Ivy Flores, για τη σκληρή δουλειά τους. Θα ήθελα επίσης να αναφέρω την θαυμάσια συνεργάτη μας, την εικαστικό Αλεξία Δημητριάδη, η οποία σχεδίασε το λογότυπο του οργανισμού μας. Τέλος, τους αξιόλογους ερμηνευτές, οι οποίοι ενσάρκωσαν το πνεύμα του μύθου του Περσέα, Τιμόθεο Γερακούλη, Julien Heron, Χρυσή Κριτσωτάκη, Emmalinda McLean, Gabriela Villagra και Μαριάννα Βουγά.

Πόσο σημαντικό πιστεύετε ότι είναι να παρουσιάζονται θεατρικές παραστάσεις στο Χόλυγουντ βασισμένες στην Ελληνική μυθολογία;
Η Ελληνική, καθώς και η παγκόσμια μυθολογία έχει περάσει την δοκιμασία του χρόνου. Οι μύθοι αποτελούν ένα ζωντανό κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και συνεχίζουν να μας συναρπάζουν και να μας γοητεύουν. Αυτές οι αρχαίες ιστορίες είναι διαχρονικές και επίκαιρες, εκφράζοντας οικουμενικές αλήθειες. Αντιπροσωπεύουν το κοινό υποσυνείδητο και τις αξίες ενός πολιτισμού, με βαθιά νοήματα και σοφία, κληρονομημένα σε μας, από γενιά σε γενιά. Μέσα από τους συμβολισμούς, την αλληγορία και τις μεταφορές τους, μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τον πολιτισμό και τους εαυτούς μας, καθώς και να βρούμε τρόπους έκφρασης και επικοινωνίας. Το Hollywood, μέσα από τις ταινίες του, επισκέπτεται συχνά την ελληνική μυθολογία. Συνδέοντας παράδοση και ιστορία με σύγχρονες προοπτικές, οι μύθοι αποτελούν ιδανικό έδαφος για να τεθούν σύγχρονα ζητήματα και να προβληθούν ανθρωπιστικά ιδεώδη. Μέσα από την κοινή συγκίνηση και καθαρτική εμπειρία που το ζωντανό θέατρο μπορεί να προσφέρει, είναι εξίσου αποτελεσματικοί και ταυτόχρονα διεγείρουν τις αισθήσεις και τη φαντασία. Η αναβίωση της μυθολογίας διαμεσου του θεάρου μπορεί να έχει ευεργετικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Μπορεί να εκφράσει σημερινά ζητήματα, και παράλληλα μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε πράγματα για τους εαυτούς μας, την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας.

Ποια ήταν η αντίδραση των θεατών, αφού είδαν την παράσταση;
Η ανταπόκριση του κοινού ήταν πολύ θερμή και ενθουσιώδης. Πολλοί άνθρωποι εξεπλάγησαν ευχάριστα, διότι έχοντας μία προκατειλημμένη ιδέα για το ύφος, περίμεναν να δουν μια κλασσική θεατρική παράσταση. Βιώνοντας όλα τα διαφορετικά στοιχεία του έργου, κάποιοι το αποκάλεσαν performance art, άλλοι το χαρακτήρισαν μουσικό δράμα… Το γενικό σχόλιο και συμπέρασμα που ακούσαμε ξανά και ξανά, είναι ότι ήταν μοναδικό και πρωτότυπο. Επίσης ακούσαμε από πολλούς ότι η εμπειρία της παράστασης ήταν πλήρης και είχε διαλογιστικό χαρακτήρα. Μου αρέσει να εκπλήσσω τους ανθρώπους και να τους παίρνω μαζί μου σ’ ένα ταξίδι προς το απροσδόκητο, οπότε τα παραπάνω σχόλια τα εκλαμβάνω πολύ θετικά!

Ποιά είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Συνεχίζουμε τις παραστάσεις του Περσέα στο Λος Άντζελες, και προγραμματίζουμε περιοδεία σε Βόρεια Αμερική και Ευρώπη. Ετοιμάζουμε επίσης και άλλα εξίσου ενδιαφέροντα projects. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα μας: www.ithakarts.com

Έχουμε ακούσει τη μουσική του σε γνωστές χολυγουντιανές ταινίες όπως το Spiderman 3 και το Swordfish. Ο Κώστας Χρηστίδης ξεκίνησε το ταξίδι του από τη χώρα μας σε νεαρή ηλικία για να κάνει τις σπουδές του στο εξωτερικό και παράλληλα να κυνηγήσει το αμερικάνικο όνειρο. Κάποιοι προσπαθούν και αποτυγχάνουν. Κάποιοι άλλοι τα καταφέρνουν. Ο Κώστας ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Μέσα σε διάστημα λίγων χρόνων, κατάφερε με το ταλέντο του και την ισχυρή του θέληση, να κερδίσει τη θέση του επάξια στη μουσική βιομηχανία του Λος Άντζελες συνθέτοντας μουσική και δουλεύοντας παράλληλα ως ενορχηστρωτής στα soundtrack γνωστών χολιγουντιανών ταινιών.
Δεν είναι τυχαίο που το 2006 βραβεύτηκε η μουσική του με κρατικό βραβείο ποιότητας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης για την ταινία Eduart της Αγγελικής Αντωνίου. Σύντομα θα ακούσουμε στις κινηματογραφικές αίθουσες, τη μουσική που έγραψε για το ντοκιμαντέρ που μιλάει για τη ζωή του θρυλικού Stan Lee.
«Είναι μια πολύ μεγάλη πρόκληση το να δουλεύεις στο ντοκιμαντέρ για τη ζωή ενός θρύλου, εν ζωή. Για όσους δεν ξέρουν, είναι ο «πατέρας» και δημιουργός του Spiderman, Hulk, Fantastic Four, X-Men, Iron Manκαι πάρα πολλών άλλων χαρακτήρων των κόμικς. Είναι το ίνδαλμα για τους εκατομμύρια φανατικούς του είδους. Είχα την ευκαιρία να δουλέψω με ορχήστρα 92 ατόμων και εξηντα-μελές χορωδία. Ήτανε τρομερή στιγμή όταν ο ίδιος ήρθε στο στούντιο που ηχογραφούσαμε και φανερά εκστασιασμένος από το αποτέλεσμα, ανέβηκε στο πόντιουμ και ευχαρίστησε τους πάντες. Ελπίζω να ζήσω και άλλες τέτοιες στιγμές στην καριέρα μου. Η παραγωγή αυτού του ντοκιμαντέρ έγινε από την 1821 pictures, μια ελληνική εταιρεία παραγωγής με βάση το Λος Άντζελες, την οποία ηγούνται ο Πάρης Κασιδόκωστας και ο Τερρυ Ντούγκας. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που συνεργάστηκα με Έλληνες και είμαι σίγουρος ότι αυτό θα το βλέπετε όλο και πιο συχνά να συμβαίνει εδώ στο LA».
Ο Κώστας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ξεκινώντας τις σπουδές του στο Μακεδονικό Ωδείο και μαθητεύοντας δίπλα στο γνωστό μαέτρο Νικόλαο Αστρινίδη. Μετά τις σπουδές που έκανε στην Αγγλία στο πιάνο και τη σύνθεση, αποφάσισε να περάσει τον Ατλαντικό … για να βρεθεί στον Ειρηνικό Ωκεανό.
«Τελειώνοντας τις σπουδές μου στην Αγγλία και ξέροντας τι θέλω να κάνω, το Λος Άντζελες ήταν η καλύτερη δυνατή επιλογή. Σπούδασα για ένα χρόνο στο USC, κάνοντας εξειδίκευση στην κινηματογραφική μουσική, όπου ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες του LA, ο Christopher Young με διάλεξε για βοηθό του και ξαφνικά βρέθηκα από πολύ νωρίς να δουλεύω σε μεγάλες παραγωγές. Έτσι είχα την τύχη να μάθω γρήγορα την δουλειά, εκ των έσω, σε όλο της το δημιουργικό φάσμα. Από τις αρχικές συζητήσεις με τους παράγωγους μέχρι την τελική μίξη της μουσικής πριν βγει η ταινία στις αίθουσες. Φανταστείτε πως είναι για ένα παιδί 24 χρονών να βρίσκεται ξαφνικά στα στούντιο της SONY, WB, PARAMOUNT, να δουλεύει με τις καλύτερες ορχήστρες και να συνεργάζεται με παγκοσμίου εμβέλειας σκηνοθέτες όπως τονBarry Levinson, Lasse Halstrom, Norman Jewison, και Sam Raimi».
Πολλοί μπορούν να διερωτώνται πως είναι άραγε να δουλεύει κάποιος για το soundtrack μία mainstream χολιγουντιανής ταινίας. Ο Κώστας μας έλυσε την απορία.
«Όταν μιλάμε για μια ταινία ενός μεγάλου στούντιο, όπως το Spiderman 3, το Hurricane ή ακόμα και το Sweet Nonember, πρέπει να ξέρετε ότι για την μουσική δουλεύει μια μεγάλη ομάδα συντελεστών. Και αναφέρω ενδεικτικά τον σκηνοθέτη, τον παράγωγο, τον μοντέρ, τον music editor, τον music supervisor, τους ενορχηστρωτές, τους ηχολήπτες, μέχρι και τους ανθρώπους που επένδυσαν χρήματα. Για να μην μιλήσουμε για τους μουσικούς και την ορχήστρα που μπορεί να φτάνουν σε μια υπερπαραγωγή και τα εκατόν είκοσι άτομα. Εξυπακούεται λοιπόν ότι ο προϋπολογισμός για τη μουσική είναι τεράστιος και αυτομάτως κάνει τον σκηνοθέτη πολύ πιο αγχωμένο και προσεκτικό στις επιλογές του. Όπως επίσης προκύπτουν και ζητήματα «πολιτικής». Πολλές φορές ξοδεύεται περισσότερος χρόνος σε διαπραγματεύσεις και συζητήσεις πάρα στην ίδια την διαδικασία σύνθεσης της μουσικής. Πρέπει να ξεσκονίσεις το πτυχίο της “διπλωματίας”, ώστε να καταφέρεις να ικανοποιήσεις πολλές διαφορετικές επιθυμίες που προέρχονται από πολύ σημαντικούς συντελεστές της ταινίας, τον σκηνοθέτη, τον παραγωγό/ους, τους επενδυτές και άλλους ανθρώπους. Ισχύει λοιπόν η παροιμία «οπού λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει». Βέβαια πάντα ξημερώνει την ήμερα της παράδοσης, είτε το θέλεις είτε όχι».
Εκτός από τη μουσική που έγραψε για το ντοκιμαντέρ του Stan Lee, ο Κώστας μας μίλησε για τις δουλειές που πρόσφατα ολοκλήρωσε καθώς μας αποκάλυψε επίσης και τα μελλοντικά του σχέδια που περιλαμβάνουν και την Ελλάδα.
«Μόλις ολοκλήρωσα την παραγωγή και έκδοση του σάουντρακ μου από την ταινία PERKINS’ 14, ενός θρίλερ για το οποίο δούλεψα πέρσι. Επίσης πριν από λίγο καιρό έγραψα μουσική μαζί με τον ChristopherYoung για την πρώτη ταινία που γυρίστηκε και έγινε παραγωγή στο Αφγανιστάν μετά από 30 χρόνια. Το «Black Tulip”. Είχαμε την ευκαιρία να δουλέψουμε με την Natalie Cole η οποία εκτέλεσε το τραγούδι της ταινίας. Πολύ σύντομα θα ξεκινήσω την μουσική για μια ελληνική ταινία και προετοιμάζω κάποια κομμάτια για μια συναυλία κινηματογραφικής μουσικής που θα γίνει και αυτή στην Ελλάδα. Επίσης αρχίσαμε τις συζητήσεις με τον Νάσο Βάκαλη τον βραβευμένο με ΕΜΜΥ σκηνοθέτη Animation για μία νέα συναρπαστική παραγωγή που θα πραγματοποιηθεί μέσα στους επόμενους 18 μήνες.

Παρόλο που έχει υποδυθεί αβανταδόρικους ρόλους όπως αυτόν του σεκιουριτά, του αστυνομικού ή του σωματοφύλακα στην τελευταία ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα» που βγήκε πρόσφατα στις αίθουσες, ο Αβραάμ στην πραγματικότητα είναι ένα πολύ καλό παιδί, ήρεμος χαρακτήρας και με ευγενικά χαρακτηριστικά, που έχει έντονο πάθος και αγάπη για την ασχολία του με την υποκριτική. Γεγονός που τον έχει κάνει να ξεχωρίσει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα και να κερδίσει την εμπιστοσύνη αρκετών σκηνοθετών που τον έχουν προτιμήσει να παίξει στις ταινίες τους. Ο νεαρός ηθοποιός ο οποίος όπως μας αποκάλυψε σκέφτεται σύντομα να κυνηγήσει την τύχη του και για καριέρα στο εξωτερικό, ενώ θέλει να δοκιμάσει να πάει για κάποιο διάστημα και στην Αμερική, μας μίλησε για τη δουλειά του, την υποδοχή που είχε από το διεθνές κοινό στο London Greek Film Festival καθώς μας κατέθεσε και την άποψη του για το πως θα μπορούσαν να βελτιωθούν τα πράγματα στον καλλιτεχνικό χώρο την περίοδο της κρίσης.
Με αφορμή τη βράβευση της ταινίας που έγινε στο Λονδίνο στην οποία έπαιξε ο Αβραάμ, συνεχίστηκε η συζήτηση μέσα σε ένα κλίμα αισιοδοξίας για την ανταπόκριση και την αποδοχή που υπήρχε για τον ελληνικό κινηματογράφο από το αγγλικό κοινό:
«Υπήρχε μία πάρα πολύ καλή ανταπόκριση από το ξένο κοινό. Ο κόσμος Θέλει πολύ να δει την προσέγγιση του σκηνοθέτη, τα σενάρια και την ελληνική κουλτούρα. Ακόμα και πράγματα που τα θεωρούμε εμείς λίγο παράξενα και διαφοροποιημένα, αυτοί δείχνουνε ενδιαφέρον. Και αυτό είναι που εμένα μου κάνει εντύπωση. Το σινεμά και το θέατρο το προσεγγίζουνε διερευνητικά και ερευνητικά. Δεν το κάνουνε μόνο για να κρίνουνε. Μπορεί, σου λένε, να υπάρχει κάτι το οποίο εμείς να μην το έχουμε σκεφτεί και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το Budget. Υπήρχανε μεγάλες παραγωγές επίσης από το London Film School of Art καθώς και ομογενειακές παραγωγές. Όλες τις αντιμετωπίζανε με τη δέουσα σοβαρότητα και όλες είχανε κριτική. Αυτό για εμένα μέτρησε πολύ και πιστεύω ότι είναι κάτι που με κάνει καλύτερο ηθοποιό»
Ο Αβραάμ εκτός από το ρόλο του «Στο Βάθος Κήπος», είχε και μία μικρή συμμετοχή στις 180 Μοίρες ενώ στη συνέχεια ακολούθησε «Ο Θάνατος που ονειρεύτηκα» όπου εκεί έπαιξε το ρόλο ενός τραγικού πατέρα. O τελευταίος του ρόλος ήταν στην ταινία «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα» όπου υποδύθηκε τον σωματοφύλακα ενός πολύ πλούσιου άνδρα ο οποίος πάει να γίνει λυκειάρχης στο σχολείο στο οποίο λυκειάρχης έιναι ο ελληνοαμερικάνος Κώστας Βουτσάς.

Αβραάμ Παπαδόπουλος - Νάσος Παππάς

«Είχα την τύχη και ευχαριστώ πάρα πολύ όσους με εμπιστεύτηκαν να ερμηνεύσω αρκετούς ρόλους. Το ρόλο του σωματοφύλακα, του ασφαλίτη, του αστυνομικού.. Αλλά ήτανε και διαφορετικοί ρόλοι όπως στο θάνατο που ονειρεύτηκα όπου εκεί έκανα έναν τραγικό πατέρα, ο οποίος ήταν ένας τελείως διαφορετικός ρόλος. Εκεί νομίζω ότι ο ηθοποιός μπορεί και ανοίγει την ψυχή του. Βάζει μέσα το χαρακτήρα, μεταμορφώνεται και εκεί δημιουργεί. Πριν από ένα μήνα περίπου, τελειώσαμε τα γυρίσματα στην νέα ταινία του Δημήτρη Βόρρη. Πρόκειται για μία αμερικάνικη παραγωγή και εκεί ο ρόλος μου ήταν να κάνω τον ιδιοκτήτη ενός θεάτρου. Νομίζω ότι ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία για μένα. Πέρασα υπέροχα στα γυρίσματα και είχαμε μία πολύ καλή ομάδα» μας είπε επίσης ο νεαρός ηθοποιός για το ρόλο του και την εμπειρία που είχε από τα γυρίσματα της νέα ταινία του Δημήτρη Βόρρη η οποία έχει εμπνευστεί από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Στην ταινία παίζουνε επίσης πολλοί άλλοι ηθοποιοί μεταξύ των οποίων η Λουκία Λαιμού και ο Νάσος Παππάς.
«Είναι ένα γεγονός που απασχολεί ακόμα τον κόσμο διεθνώς. Ο σκηνοθέτης το αντιμετώπισε με μεγάλο σεβασμό και το έδειξε με τέτοιο τρόπο ώστε να θυμίσει το γεγονός και να διδάξει χωρίς να αγγίξει θέματα που ίσως να πονούσαν περισσότερο. Χαίρομαι που γίνονται αναφορές στην ταινία και παρουσιάζονται κάποια πράγματα που παραπέμπουν στο συγκεκριμένο περιστατικό. Ο σκηνοθέτης δεν το έκανε για να πουλήσει περισσότερο η ταινία. Το έκανε για να τιμήσει τη μνήμη του χαμένου Αλέξη και για να διδάξει. Ήταν μία εξαιρετική παραγωγή. Ο ρόλος που υποδύθηκα στην ταινία ήταν τελείως διαφορετικός από οποιοδήποτε άλλο ρόλο έχω κάνει ποτέ».
Όσον αφορά τις δυσκολίες που υπάρχουν στον καλλιτεχνικό χώρο αλλά και για την οικονομική κρίση, ο Αβραάμ μας έδωσε τη δική του άποψη:
«Ξέρω ότι η Ελλάδα έχει λίγα πράγματα που μπορεί να εξάγει. Δυστυχώς αυτό από μόνο του, δείχνει ότι δεν εκμεταλλευόμαστε κάποια πράγματα. Η Ελλάδα έχει τον τουρισμό της και τον πολιτισμό της. Είχε, έχει και θα έχει πάντα το θέατρο. Όπως θα έχει και τον ελληνικό κινηματογράφο ο οποίος θα συνεχίσει να ενδιαφέρει και το εξωτερικό. Δυστυχώς κανένας υπουργός πολιτισμού δεν έχει βοηθήσει αρκετά ώστε να ξεπεραστούν κάποια προβλήματα. Με εξαίρεση λίγων ανθρώπων βέβαια όπως τη Μελίνα Μερκούρη η οποία έδειξε το σεβασμό, τη γνώση και τη βοήθεια της, οι κυβερνήσεις δεν έχουν καταφέρει να στηρίξουν αυτές τις μεμονωμένες προσπάθειες που γίνονται. Πρέπει ο κόσμος να καταλάβει ότι εάν στηρίξουμε τον ελληνικό πολιτισμό και την κουλτούρα μας, θα έχουμε κέρδος. Πιστεύω ότι θα μπορούσαν να δημιουργηθούν παραγωγές θεατρικές και κινηματογραφικές που να αλλάξουν τη γνώμη του κόσμου παγκοσμίως αλλά και να φέρουνε συνάλλαγμα που θα δημιουργήσει άλλες ισορροπίες. Πιστεύω ότι η τέχνη μας αναμορφώνει και μας κάνει καλύτερους».
Αναφερόμενος στις δυσκολίες που υπάρχουν αλλά και σε πιθανές λύσεις για το πως θα μπορούσαν να καλυτερέψουν κάποια πράγματα, μας μίλησε ο Αβραάμ, ο οποίος διατηρεί την αισιοδοξία του και συνεχίζει να προσπαθεί και να καταφέρνει πράγματα στον τομέα του. Πρόσφατα ολοκλήρωσε το σπηκάζ σπηκάζ που έκανε για την ταινία του Χάρη Περσίδη. Πρόκειται για την πρώτη ελληνική ταινία 3D Animation που έχει γυριστεί στη χώρα μας.

Η Playgirl 2010 Ανδρεανή Τσάφου, είναι μία από τις ελληνίδες που επιλέχτηκε για να μπει στο αμερικάνικο περιοδικό Playboy. Συγκεκριμένα στο τεύχος του Μαρτίου δημοσιεύτηκε φωτογραφία της στο κομμάτι “Girls of the Mediterranean” μαζί με φωτογραφία άλλων δύο ελληνίδων Top Models. Της περσινής Playmate Κάτιας Δέδε και της Ρίας Αντωνίου. Όπως μας αποκάλυψε και η ίδια η Ανδρεανή, ήταν κάτι που δεν το περίμενε ενώ ήταν μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι την επέλεξαν μέσα από ένα μεγάλο αριθμό υποψήφιων μοντέλων. «Έχω μεγάλους στόχους γενικά αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν το περίμενα. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη για το γεγονός που μπήκε φωτογραφία μου στο γνωστό αμερικάνικο περιοδικό». Μάλιστα, η Ανδρεανή μίλησε την περασμένη Πέμπτη ζωντανά και στο ραδιοφωνικό σταθμό του ξένου περιοδικού Playboy κερδίζοντας με επιτυχία το ενδιαφέρον των Αμερικανών ακροατών που άκουγαν εκείνη την ώρα την εκπομπή. «Ήταν πολύ ξαφνικό αυτό που συνέβη. Είδανε από το αμερικάνικο Playboy την πρόσφατη φωτογράφηση που είχα κάνει για το ελληνικό τεύχος μέσα από μία ανταλλαγή πληροφοριών που γίνεται μεταξύ των δύο γραφείων του περιοδικού. Ουσιαστικά δημοσιεύτηκε ξανά φωτογραφία μου που είχε βγει στο ελληνικό Playboy». Από ότι φαίνεται η μελαχροινή καλλονή έχει ξεκινήσει δυναμικά τη διεθνή της καριέρα στο μόντελινγκ με πολλά ταξίδια στο εξωτερικό και συμμετοχή σε επιδείξεις μόδας και φωτογραφήσεις. Πρόσφατα μάλιστα ήταν η πρώτη Ελληνίδα που συμμετείχε στο Fashion Week της Τουρκίας που έγινε τον Αύγουστο στην Κωνσταντινούπολη καθώς στη συνέχεια είχε πάει και στο Μιλάνο για δουλειά. Τέλος, εκτός από τη φωτογράφηση της που δημοσιεύτηκε για το ξένο περιοδικό Playboy, της στείλανε και ανοιχτή πρόσκληση να πάει και στην Αμερική, πράγμα το οποίο το σκέφτεται σοβαρά να το κάνει όπως μας είπε και η ίδια.

Από την τάξη του έχουνε περάσει μερικοί από τους μεγαλύτερους σταρ του χόλιγουντ  συμπεριλαμβανομένου του Ρέη Λιότα, της Ντάριλ Χάνα  και πολλών άλλων . Έχει σκηνοθετήσει επίσης γνωστά ονόματα όπως τον Ντον Τζόνσον, τον Ρόμπερτ Βάγκνερ και τη Στέφανι Πάουελς. Έχοντας έδρα το Λος Άντζελες, ο γνωστός Έλληνας καθηγητής υποκριτικής και σκηνοθέτης Χάρης Μαστροτζώρτζ (όπου βγαίνει από το όνομα Θεοχάρης) σε μία αποκλειστική συνέντευξη που έδωσε στο Greek Hollywood Reporter, μας αποκάλυψε ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας για έναν ηθοποιό, γιατί η βιομηχανία του Χόλιγουντ θα συνεχίσει να παραμένει δυνατή, καθώς και το λόγο που θα ξαναδούλευε στην Ελλάδα. Πρόκειται για έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων με πολλές γνώσεις και ταλέντο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ήταν και από τους πρώτους καθηγητές που δίδαξαν υποκριτική τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Μεταξύ των σημερινών μαθητών του ο Αλέξης Γεωργούλης και η Κατερίνα Μουτσάτσου.

Πείτε μας μερικά λόγια για το σεμινάριο υποκριτικής που κάνετε.

Το σεμινάριο ξεκίνησε το 1959. Άρχισα να διδάσκω όμως από το 1956 στο American Academy of Dramatic Arts στη Νέα Υόρκη. Ήμουνα στο προσωπικό της ακαδημίας για περίπου 20 χρόνια. Στην πορεία ανέλαβα το μεταπτυχιακό τμήμα ενός πανεπιστημίου στη Βοστώνη, στο Brandeis University για δύο χρόνια και μετά γύρισα στη Νέα Υόρκη. Πήγα στο Λος Άντζελες το 1974 όπου έκανα για αρκετό διάστημα σκηνοθεσία σε τηλεοπτικά σόου μέχρι τη δεκαετία του 80. Παράλληλα ξεκίνησα το σεμινάριο το 1974 στη Νέα Υόρκη όπου παρέδιδα μαθήματα υποκριτικής. Είχα το δικό μου θέατρο για 13 χρόνια και μετά αποφάσισα να μετακινηθώ σε έναν πιο βολικό χώρο στην περιοχή του Χόλυγουντ.

Ποια είναι τα στοιχεία που δημιουγούν έναν καλό ηθοποιό;

Να συμπεριφέρεται σαν παιδί, να είναι αθώος για τη δουλειά που πρόκειται να αναλάβει, να έχει καλή φαντασία, να είναι ευάλωτος και να έχει την ικανότητα να συγκεντρώνεται καθώς επίσης να έχει και μεγάλη πειθαρχία. Παράλληλα με τη δουλειά που κάνει στο εργαστήριο, να μπορεί να κάνει και σημαντική δουλειά στο σπίτι. Η προετοιμασία και η άσκηση που θα κάνει μόνος του στο σπίτι, είναι στοιχεία που μπορούν να οδηγήσουν κάποιον στο να γίνει καλός ηθοποιός. Οι καλύτεροι ηθοποιοί ως γνωστών είναι και αυτοί που δουλεύουνε περισσότερο σκληρά από τους υπόλοιπους.

Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιο μυστικό επιτυχίας για έναν ηθοποιό που θέλει να πετύχει στο χόλυγουντ και βρίσκεται στο σημείο που ξεκινάει την καριέρα του;

Για πολλά χρόνια μου κάνουν αυτή την ερώτηση. Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας; Ποιος είναι ο κοινός συντελεστής που υπήρχε στους ηθοποιούς που ξεχωρίσανε από τους υπόλοιπους και καταφέρανε να γίνουνε γνωστοί; Χωρίς αμφισβήτηση, είναι αυτοί που δουλέψανε πιο σκληρά από τους υπόλοιπους. Πολλοί νομίζουνε ότι είναι εύκολο γιατί βλέπουνε όλους τους ηθοποιούς από τα περιοδικά που είναι γνωστοί και νομίζουν ότι μπορούν να γίνουν εύκολα και οι ίδιοι γνωστοί. Είναι ένα πολύ ωραίο επάγγελμα που παρουσιάζει ταυτόχρονα πολλές και μεγάλες πρόκλησεις.

Ποιοι είναι μερικοί από τους ανθρώπους τους οποίους εκτιμάτε με τους οποίους έχετε δουλέψει σαν σκηνοθέτης σε ταινία μαζί τους;

Η σκηνοθεσία ήταν κάτι το τελείως διαφορετικό. Δουλεύοντας με τη Λυν Ρέντγκρεηβ, ήταν κάτι υπέροχο. Ήταν πανέξυπνη σε αυτό που έκανε. Επίσης έχω δουλέψει με τον Ντον Τζόνσον. Ήταν πολύ διασκεδαστική η εμπειρία του να δουλέψω μαζί του. Δούλεψα επίσης με τον Ρόμπερτ Βάγκνερ και τη Στέφανι Πάουελς. Με αυτούς συνεργάστηκα περισσότερο την περίοδο που έκανα τηλεόραση. Επίσης δούλεψα σαν καθηγητής υποκριτικής με τον Τζιμόν Χονσού. Δούλεψα για αρκετό καιρό μαζί του και πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ καλός ηθοποιός. Όπως πολύ καλή ήταν και η Μέλανι Γκρίφιθ και η Ντάρυλ Χάνα με τις οποίες συνεργάστηκα. Ήμουν ο πρώτος καθηγητής υποκριτικής του Ρόμπερτ Ρέντφορντ στην Αμερικάνικη Ακαδημία το 1958. Αυτός πραγματικά δούλεψε πάρα μα πάρα πολύ σκληρά για να καταφέρει αυτά που έχει κάνει.

Μιλήστε μας για τη σχέση σας με την Ελλάδα.

Γεννήθηκα στο Πίτσμπουργκ στην Πενσυλβάνια. Οι γονείς μου γεννήθηκαν στην Ικαρία. Την επισκεφτήκαμε μαζί το 1972 σε ταξίδι που κάναμε τότε στην Ελλάδα. Δούλεψα με τη Φίνος Φιλμς επίσης την ίδια χρονιά. Ήταν μία περίεργη εμπειρία για τη Φίνος Φιλμς και για εμένα. Έγραψα ένα σενάριο που μεταφέρθηκε μετά στα ελληνικά. Μιλάω ελληνικά και καταλαβαίνω καλά αν και όχι τόσο καλά όσο συνήθιζα στο παρελθόν. Όταν πέθανε η μητέρα μου, σταμάτησα να μιλάω ελληνικά. Δεν πήγα ποτέ σε ελληνικό σχολείο. Έχω δύο μεγαλύτερες αδερφές που πήγαν σε ελληνικό σχολείο όμως.  Η ταινία τα πήγε καλά, αλλά στη συνέχεια δυστυχώς δεν πήρα το screen credit για αυτή τη δουλειά. Ήταν μία υπέροχη εμπειρία το να δουλεύω στην Ελλάδα. Θα μου άρεσε πολύ αν μου ξαναδινόταν η ευκαιρία να το κάνω. Δεν ξέχασα ποτέ την ελληνική μου κληρονομιά. Επίσης έχω και σήμερα ταλαντούχους έλληνες μαθητές όπως την Κατερίνα Μουτσάτσου και τον Αλέξη Γεωργούλη.

Ποια πράγματα σας άρεσαν περισσότερο από την Ελλάδα;

Μου αρέσανε πολύ οι άνθρωποι. Είχαμε μία μεγάλη ελληνική κοινότητα στο Πήτσμπουργκ εκεί που μεγάλωσα. Υπήρχε η ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Νικόλα στην οποία βαπτίστηκα. Μου αρέσει να είμαι στην Ελλάδα και να δουλεύω με έλληνες. Το συνεργείο με το οποίο είχα συνεργαστεί, ήταν πολύ καλό. Είχα περάσει πολύ ωραία αλλά δυστηχώς δεν τελείωσε καλά αυτή η εμπειρία. Η ταινία πέτυχε αλλά δεν λειτούργησε για μένα εκείνη η συνεργασία. Ίσως ήταν πολύ νωρίς τότε αυτό που συνέβη. Λατρεύω επίσης την ιστορία που σε κάνει και νιώθεις πολύ γεμάτος. Επίσης στα μαθήματα μου, χρησιμοποιώ πολύ την Ποιητική του Αριστοτέλη.

H Katie ή αλλιώς Κυριακή Chonacas είναι η ιδανική περίπτωση ενός πολυτάλαντου ανθρώπου. Είναι ηθοποιός, τραγουδίστρια, μοντέλο και μαραθωνοδρόμος. Επίσης έχει αναπτύξει και φιλανθρωπική δραστηριότητα βοηθώντας στην εύρεση πόρων που δόθηκαν σε παιδιά με ειδικές ανάγκες. Την έχουμε δει σε μικρούς ρόλους στο σινεμά δίπλα στο Νίκολας Κέητζ στο Bad Lieutenant και επίσης δίπλα στον Πατσίνο και τον Ντε Νίρο στο Righteous Kills. Η Κυριακή μας μίλησε για την παιδική της ηλικία, τις προκλήσεις που έχει αντιμετωπίσει μέχρι στιγμής και επίσης για το πόσο περήφανη είναι για την ελληνική κληρονομιά της.

Πες μας μερικά πράγματα για την παιδική σου ηλικία και που μεγάλωσες.
Πραγματικά εκτιμώ την παιδική μου ηλικία και το που μεγάλωσα περισσότερο ίσως από ποτέ και νιώθω ότι αυτό με βοήθησε να βγω έξω στον κόσμο και να ακολουθήσω τα όνειρα μου και να καταλάβω την πραγματική ουσία πίσω από όλα αυτά. Μεγάλωσα σε μία μικρή προαστιακή πόλη στη Livonia στο Michigan. Ήμουν το κορίτσι που πάντα ήθελε να διασκεδάζει την οικογένεια της και τους φίλους της. Το να κάνω τους ανθρώπους να γελάνε και να βλέπω τη θετική ενέργεια που μπορούσα να δημιουργήσω ανυψώνοντας το πνεύμα τους, πραγματικά με βοήθησε να συνδεθώ με τον εσωτερικό εαυτό μου. Με βοήθησε να συνειδητοποιήσω τι ήμουν προορισμένη να κάνω με τη ζωή μου. Ο πατέρας μου στ’ αλήθεια καταλάβαινε την προσωπικότητα μου και με ενέπνεε στο πως να έχω μία σωστή δομή στη ζωή μου. Ήταν ένας δρομέας που έτρεχε από χώρα σε χώρα ο οποίος μετέφερε τη γνώση του στη δικιά μου ζωή μέσα από το δικό μου τρέξιμο. Αφού ξεκίνησα να κάνω πράγματα στην καριέρα μου, συνειδητοποίησα ότι ήταν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ένας εκπαιδευτής για τη ζωή μου (life coatch). Η μητέρα μου, μου έμαθε την ουσία της ομορφιάς και της δημιουργίας. Είναι η επιτομή της ομορφιάς και της κομψότητας. Με έχει βοηθήσει στο να γίνω δημιουργική, βοηθώντας με να καταλάβω ότι δεν έχει σημασία πόσο όμορφη ή ταλαντούχα είσαι. Είναι κάτι που έρχεται από το εσωτερικό και όχι από το εξωτερικό. Η γιαγιά μου είναι η καλύτερη μου φίλη. Είναι πάντα εκεί για μένα χωρίς όρους και μου έχει μάθει τη σημαντικότητα της ελληνικής μου κληρονομιάς. Η οικογένεια ήταν πάντα σημαντική για αυτήν και καθώς μεγαλώνω σαν άνθρωπος, η κατανόηση για αυτές τις επηροές που έχω πάρει, παίζουνε μεγάλη σημασία στην καθημερινή μου ζωή. Φαίνεται ότι όσο πιο πολλά πράγματα βιώνω στη ζωή μου, έρχομαι όλο και πιο κοντά στην καταγωγή μου η οποία όλο και γίνεται πιο σημαντική. Η οικογένεια μου είναι η βάση μου. Και όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα στη ζωή, πάντα ξέρω ότι έχω κάποιον και ότι μπορώ να στραφώ προς τα εκεί.

Ποιες ήταν οι προκλήσεις που είχες να αντιμετωπίσεις μέχρι στιγμής;
Η ζωή για όλους είναι μία πρόκληση. Βλέπω την καριέρα μου όπως βλέπω και τη ζωή μου. Κάθε στιγμή είναι ένα σκαλοπάτι που πατάς για να ανέβεις πιο ψηλά. Με κάθε επιτυχία έρχονται όλο και περισσότερες προκλήσεις. Στο ξεκίνημα της καριέρας μου, μου είπαν ότι ήμουν πολύ κοντή για να δουλέψω ως μοντέλο. Σαν παιδί με δίδαξαν ότι κανείς δεν μπορεί να σε σταματήσει παρά μόνο ο εαυτός σου. Έτσι πάντα μου άρεσε μία καλή πρόκληση. Για κάθε ενενήντα εννέα απορρίψεις, ένα μόνο «ναι» μπορεί να κάνει τα πάντα να αξίζουνε την προσπάθεια. Αυτό που έχω βρει πιο προκλητικό δεν είναι η καλλιτεχνική πλευρά που υπάρχει στη δουλειά. Οι καλλιτέχνες έχουν αυτή τη φυσική αύρα όταν πρόκειται για δημιουργία. Η πιο δύσκολη πρόκληση που έχω αντιμετωπίσει μέχρι στιγμής, είναι να βρίσκω τη σωστή ομάδα ανθρώπων για να συνεργάζομαι σε αυτή τη δουλειά. Ούτωσι άλλως πρόκειται για τη show business. Μία ομάδα όπως και μία οικογένεια, υπάρχει για να σε προσγειώσει και να σε απογειώσει την ίδια στιγμή. Είναι πολύ σημαντικό να λειτουργείς στην καριέρα σου όπως θέλεις να λειτουργείς και στη ζωή σου. Δουλεύω καθημερινά και προσπαθώ να παίρνω τις πιο θετικές επιρροές μέσα από την ομάδα με την οποία συνεργάζομαι και με κάθε πρόκληση που υπάρχει στην καριέρα μου, να ξέρω ότι αυτή η ομάδα που έχω δημιουργήσει, θα βρίσκεται δίπλα μου σε κάθε βήμα της πορείας μου.

Έχεις καταφέρει με επιτυχία να συνδυάσεις πολλά διαφορετικά πράγματα. Πως τα καταφέρνεις;
Τα πάντα συνδέονται στη ζωή. Εσύ, εγώ, ο αέρας που αναπνέουμε. Τα πάντα. Αυτό επίσης ισχύει και για τη διασκέδαση. Η υποκριτική, το τραγούδι και ο χορός πάνε χέρι χέρι. Πολλές φορές οι επαγγελματικές μου συναντήσεις καθορίζουν όλες τις πλευρές της δουλειάς. Έκανα μία ταινία πριν από μερικά χρόνια. Ο σεναριογράφος και οι παραγωγοί της ταινίας γίνανε στην πορεία φίλοι μου. Ένα χρόνο αργότερα δουλεύανε και οι δύο σε ένα καινούργιο τηλεοπτικό δίκτυο κοινωνικής δικαιοσύνης που λεγόταν Halogen TV. Μου έδωσαν ρόλο σε ένα τηλεοπτικό σόου πέρυσι τον Ιούλιο με τον οποίο πήγα στη Βραζιλία. Είχε τον τίτλο «noble exchange». Θα παιχτεί αυτόν το Μάιο στην Αμερική. Έχω μάθει ότι είναι πολύ καλό για έναν καλλιτέχνη να είναι ικανός να χρησιμοποιεί πολλές διαφορετικές ετικέτες. Ασχολούμαι ακόμα και με την τέχνη του 3D το οποίο θα προβληθεί και σύντομα μέσα από το website μου. Επίσης, το να βρίσκω το «δικό μου χρόνο» είναι κάτι που με κάνει να χαίρομαι περισσότερο λόγω της καταγωγής μου, που έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο όταν ήμουνα παιδί. Το πρόγραμμα και η έννοια της δομής στην καθημερινή ζωή παίζει μεγάλο ρόλο στο πως διαχειρίζεσαι το χρόνο σου. Και σαν καλλιτέχνης, ο χρόνος μπορεί να είναι ο χειρότερος εχθρός σου και να σε χαντακώσει ή μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος θαυμαστής σου και να σε παρακινήσει να κάνεις περισσότερα πράγματα.

Πως ήταν να δουλεύεις με γνωστούς ηθοποιούς όπως τον Νίκολας Κέητζ και τον Αλ Πατσίνο;
Ουάου! ‘Χωρίς λέξεις». Ο Τόμας Κουκ, ένας άνθρωπος σκέτη πηγή έμπνευσης, έβαλε αυτές τις λέξεις στο μυαλό μου μία μέρα. Μου είπε: «Katie, όταν έχεις αυτές τις στιγμές στη ζωή σου όπου τίποτα από αυτά που θα πεις δεν μπορεί να περιγράψει το συναίσθημα που παίρνεις, θυμήσου το πραγματικό μύνημα της λέξης «Wow». Ήταν πραγματικά υπέροχο όταν ο σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτζογκ με φώναξε εμένα προσωπικά και με κάλεσε να δουλέψω στο Bad Lieutenant δίπλα στο Νίκολας Κέητζ. Μετά από ένα μήνα αναμονής, πήρα την πτήση στη Νέα Ορλεάνη για να γυρίσω την ταινία. Κάθε φορά στο σετ, σου δίνει μία νέα αλήθεια στη ζωή καθώς και καινούργιες εμπειρίες και σχέσεις με άλλους ανθρώπους. Είμαι πολύ ευγνώμων να μπορώ να πω ότι έχω γνωρίσει ανθρώπους που επηρέασαν τη ζωή μου σε ένα μεγάλο βαθμό και ότι τώρα έχω την ικανότητα να πάρω τα κομμάτια του χαρακτήρα τους που με άγγιξαν και με επηρέασαν με το δικό μου τρόπο. Ο Αλ Πατσίνο και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο πραγματικά με έκαναν να νιώσω ότι βρισκόμουν ανάμεσα στη δικιά μου οικογένεια και τους φίλους μου. Ολόκληρη η ζωή μου με οδήγησε σε αυτό το σημείο και ήμουνα έτοιμη με ανοιχτά τα χέρια. Ο επαγγελματισμός και η θετική ενέργεια στο σετ ήταν κάτι πάρα πολύ αναζωογονητικό παρόλο που κράτησε λίγο. Ήταν οπωσδήποτε μία μνημειώδης στιγμή για μένα.

Πως αποφάσισες να γίνεις επαγγελματίας δρομέας;
Ο πατέρας μου, ο Παναγιώτης Ευθύμιος Κονάκας, με έβαλε στο τριπ του τρεξίματος από όταν ακόμα πήγαινα στο δημοτικό. Ήταν το εργαλείο που χρησιμοποίησε για να με μάθει πράγματα για τη ζωή μέσα από το τρέξιμο. Έτρεχα όταν πήγαινα στο κολέγιο και κέρδισα επίσης μέσα από αυτό και μία υποτροφία για δύο χρόνια. Κάποια στιγμή ήμουνα η πιο γρήγορη δρομέας στο Μίτσιγκαν και είχα τη θέση επίσης και ως η έκτη πιο γρήγορη δρομέας σε ολόκληρη την Αμερική. Κάποια στιγμή με ιντρίγκαρε ο χώρος του μόντελινγκ. Άρχισα να συμμετέχω σε διαγωνισμούς ομορφιάς. Αφότου κέρδισα έναν διαγωνισμό, έγινα μέλος του ιδρύματος www.teamintraining.org και στη συνέχεια μπόρεσα να μαζέψω 4500 δολάρια από φιλανθρωπίες και τα δώρισα σε παιδιά που έπασχαν από λευχαιμία και είχαν λέμφωμα. Αυτό με οδήγησε στη συνέχια να τρέξω σε μαραθώνιο στην Αλάσκα το οποίο ήταν μία πολύ αναζωογονητική εμπειρία. Είμαι πολύ χαρούμενη που ήμουνα μέρος ενός πράγματος που είχε πιθανότητες να αλλάξει τη ζωή ενός ανθρώπου προς το καλύτερο.

Τι σημαίνει για σένα η φιλανθρωπική σου ενασχόληση με τα παιδιά;
Για μένα σημαίνει τα πάντα. Μόλις σε ηλικία 17 χρονών θυμάμαι να κάθομαι μπροστά από την τηλεόραση όταν παίχτηκε ένα διαφημιστικό που αφορούσε τον οργανισμό Children International. Σήκωσα τότε το ακουστικό και τους πήρα τηλέφωνο. Ο οργανισμός αυτός στη συνέχεια μου έστειλε ένα kit για να ξεκινήσω να βοηθάω τα παιδιά. Από τότε έχω βοηθήσει στο να χρηματοδοτηθούν 7 παιδιά μέσα από το πρόγραμμα στις Φιλιπίνες, τη Δομίνικη Δημοκρατία και τη Χιλή. Στο μέλλον σχεδιάζω να ξεκινήσω τον δικό μου οργανισμό βοηθείας για παιδιά. Για αυτό μείνετε συντονισμένοι. Αγαπώ τη ζωή πάρα πολύ και νιώθω ότι είναι πολύ σημαντικό να βοηθάμε και εμείς για να ανταποδίδεται αυτή η ευλογία που μας έχει δωθεί.

Ποια είναι η σχέση σου με την Ελλάδα;
Η οικογένεια μου έχει μοναστήρι κοντά στη Σαλαμίνα. Ο παππούς μου Ευθύμης, γεννήθηκε στο Γαλαξίδι. Ο παππούς του παππού μου, ο Παναγιώτης Κονάκας έχει ένα μνημείο αφιερωμένο στο όνομα του μαζί με άλλους ήρωες πολέμου στα Βουνόχωρα στο Γαλαξίδι. Η γιαγιά μου η Κούλα την οποία επίσης θεωρώ μία από τις καλύτερες μου φίλες, γεννήθηκε στο Μάρμαρο στη Χίο. Η αδερφή της, η θεία Γερόντισα, αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή της στην Εκκλησία. Το όνομα της ήταν Ευαγγελία πριν γίνει καλόγρια και στη συνέχεια το όνομα που της δώσανε ήταν Μοναχή Χρυσοβαλάντου. Για περίπου πάνω από 40 χρόνια, άνθρωποι πήγαιναν στην Αγία Ειρήνη για να επισκεφτούν την οικογενειακή εκκλησία και να δούνε την Αδερφή Γερόντισα. Αφιέρωσε τη ζωή της στο Θεό και στο να βοηθάει άλλους ανθρώπους. Πέθανε λιγότερο πριν από ένα χρόνο και αυτό ήταν πολύ δύσκολο για την οικογένεια μου, ειδικά για τη γιαγιά μου που μετανάστευσε στην Αμερική πριν από πολλά χρόνια με τον παππού μου για να δώσουνε στα 3 παιδιά τους μία καλύτερη ζωή. Η εκκλησία είναι ακόμα ανοιχτή και παροτρύνω πολλούς ανθρώπους να περάσουνε από εκεί. Η αδερφή Γερόντισα ήταν μία πολύ γλυκιά κυρία και εύχομαι να διατηρήσω την ελληνική κληρονομιά την οποία αυτή κρατούσε με πολύ αγάπη.

Τι είναι αυτό που σου αρέσει περισσότερο από την Ελλάδα;
Αγαπάω πολύ τα νησιά. Τη Νάξο, τη Σύρο, τη Χίο και φυσικά τη Σαλαμίνα. Η αρχιτεκτονική και η κουλτούρα είναι πολύ πλούσια και υπέροχη. Όταν βρίσκομαι σε ένα από αυτά τα μέρη καταλήγω να τρώω πολύ γιατί το φαγητό εκεί είναι το καλύτερο στον κόσμο! Κάθε φορά που τα επισκέπτομαι, οι ντόπιοι που συναντάω είναι πολύ ευγενικοί και φιλόξενοι. Μου αρέσει το γεγονός ότι μπορώ να μιλήσω λίγα Ελληνικά και το βρίσκω πρόκληση να μπορώ να μαθαίνω όλο και περισσότερα κάθε φορά μετά τις επισκέψεις που κάνω. Έχω μερικούς Έλληνες φίλους και στη Νέα Υόρκη όπου πρόσφατα μετακόμισα. Είναι πολύ καλό να τους έχω τριγύρω μου. Η θετική τους ενέργεια είναι πολύ δυνατή. Επίσης η θέληση τους να μου δίνουνε ένα χέρι βοηθείας με κάνει ευτυχισμένη και νιώθω έτσι πολύ καλοδεχούμενη στο νέο μου σπίτι.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Τα μελλοντικά μου σχέδια είναι να συνεχίσω σταδιακά να εξελίσσω τον εαυτό μου σαν άνθρωπο. Θέλω να συνεχίσω να βοηθάω τους ανθρώπους σε μία μεγαλύτερη κλίμακα μέσω της τέχνης μου και των πράξεων μου που κάνω για την κοινωνία. Θέλω πραγματικά να με θυμούνται για την επίδραση που έχω και πάνω από όλα για τη θετική ενέργεια που μπορώ να έχω στις ζωές των άλλων ανθρώπων. Θα μου άρεσε να δουλέψω μαζί με Έλληνες καλλιτέχνες, σκηνοθέτες, σεναριογράφους, ηθοποιούς, μουσικούς ή με κινηματογραφικούς παραγωγούς. Θα ήθελα να κάνω και καμπάνιες για μόντελινγκ στην Ελλάδα περνώντας περισσότερο χρόνο εκεί. Αυτό θα έκανε την οικογένεια μου πολύ περήφανη. Μόλις ξεκίνησα να δημιουργώ μία νέα εταιρεία, την company www.zo-tv.com και είμαι πραγματικά ενθουσιασμένη για τη διασύνδεση της ανατολικής με τη δυτική ακτή και με τον υπόλοιπο κόσμο. Επίσης ελπίζω να αποκτήσω μία μεγάλη ελληνική οικογένεια μία μέρα, ελπίζοντας ότι ένας καλός και γοητευτικός Έλληνας θα κουβαλήσει μαζί του την Ελληνική μου κληρονομιά. Τα website μου είναι www.kyriakisunday.com και www.twitter.com/katiecoco. Επίσης μπορείτε να βρείτε βίντεο μου στο you tube αν κάνετε αναζήτηση με το όνομα μου (Katie chonacas, kyriaki Sunday και Katie coco). Τέλος ξεκίνησα ένα νέο blog το www.kyriakisunday.blogspot.com/ και μπορείτε να ακούσετε τη μουσική μου στο I Tunes κάτω από το όνομα Katie Coco.

Γενήθηκε και μεγάλωσε στη Μασαχουσέτη αλλά έχει ελληνικές ρίζες. Έχει παίξει μία μεγάλη γκάμα ρόλων καθώς επίσης έχει συμμετάσχει σε σημαντικές ταινίες όπως το Fight Club. Ο Πωλ Καραφώτης ξεχωρίζει όχι μόνο γιατί κέρδισε το βραβείο του καλύτερου ηθοποιού στο Beverly Hills Film Festival το 2007, αλλά και για το προσωπικό του στυλ που έχει σαν ηθοποιός και το χαρακτήρα του. Είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του σε μία αποκλειστική συνέντευξη που μας έδωσε για το Greek Hollywood Reporter. Μάθαμε επίσης το λόγο για τον οποίο ο ίδιος παραμένει ακόμα ο άνθρωπος που επηρέασε και έδωσε έμπνευση στον Μπραντ Πητ.

Πείτε μας πως αποφασίσαστε να γίνετε ηθοποιός.
Ξεκίνησα να υποδύομαι ρόλους από πολύ μικρή ηλικία. Οι Beatles ήταν η πρώτη μου μεγάλη επιρροή. Αφού τους είχα δει στο σόου του Ed Sullivan, ξεκίνησα με κάποιους φίλους μου να τους υποδύομαι στο γκαράζ του πατέρα μου και κόβαμε εισητήρια για τον κόσμο που ερχόταν να μας δει. Το κορίτσια της γειτονιάς μας έβλεπαν και με φωνές κουνούσαν το κεφάλι τους στο ρυθμό της μουσικής ενώ τους υποδυόμασταν. Εκεί που τα πράγματα πήραν μία σοβαρότερη τροπή ήταν όταν στο λύκειο με επιλέξανε σε μία σχολική παράσταση,ύστερα από ένα κάστινγκ που προηγήθηκε, στον πρωταγωνιστικό ρόλο του «Κάποιοι το προτιμούν καυτό», (τον ανάλογο ρόλο που είχε παίξει ο αείμνηστος Τόνι Κέρτις). Ήταν μία πολύ διασκεδαστική εμπειρία και μετά από αυτό μου προτείνανε και άλλο ρόλο να παίξω. Τότε άρχισα να πιστεύω ότι μπορούσα να το κάνω αυτό επάγγελμα μου. Μου είπανε ότι έχω ταλέντο και ότι είχα ωραία χαρακτηριστικά καθώς και ότι θα έπρεπε να πάω στη Νέα Υόρκη να προσπαθήσω να ασχοληθώ με την υποκριτική. Και έτσι έκανα. Πήγα στη Νέα Υόρκη για ένα Σαββατοκύριακο και κατέληξα να υπογράψω στα HB Studios βρίσκοντας έτσι την πρώτη μου δουλειά. Ήξερα μία ελληνική οικογένεια που έμενε στη Νέα Υόρκη. Ήταν η οικογένεια Chakalis. Τους χτύπησα μία μέρα την πόρτα και τους ρώτησα εάν μπορούσα να τους πληρώσω το νοίκι και να κοιμηθώ στο πάτωμα ενώ παράλληλα θα πήγαινα καθημερινά στο Μανχάταν για να σπουδάσω και να δουλέψω. Αυτοί είπανε τη μαγική λέξη «Ναι» και για αυτό τους είμαι ευγνώμων.

Ποιες ήταν μερικές από τις δυσκολίες που είχατε να αντιμετωπίσετε στα ξεκινήματα της καριέρας σας;
Το να προσπαθήσω να βρω έναν καλό ατζέντη, ήταν μόνο η αρχή. Μετά υπήρχε το εξής πρόβλημα. Αν έβρισκες δουλειά, τότε θα έβρισκες και έναν ατζέντη. Πως θα έβρισκες όμως δουλειά χωρίς να έχεις ατζέντη; Αυτοί που έχουν περάσει από τη θέση μου, καταλαβαίνουν τι εννοώ. Είχα κάνει όλα τα πράγματα που υποτίθεται ότι πρέπει να κάνει ένας ηθοποιός στο ξεκίνημα του. Γυρνούσα στη Νέα Υόρκη με φωτογραφίες μου και βιογραφικά και χτύπησα ένα εκατομμύριο πόρτες και συζήτησα με κάθε έναν από τους ρεσεψιονίστες. Προσπάθησα να χρησιμοποιήσω τη γοητεία μου για να με γνωρίσει κόσμος, μέχρι που μου άνοιξαν τις πόρτες τους οι πρώτοι μου ατζέντηδες για διαφημιστικά Jacobson/Wilder. Για καλή μου τύχη μένανε στο ίδιο κτίριο που έμενα και εγώ στον 107 Δρόμο και Broadway. Με κάλεσαν για δείπνο ένα βράδυ και από εκεί και μετά μου είπανε να κρατήσουμε επαφή. Στη συνέχεια με υπογράψανε με την εταιρεία τους για ένα τριετές συμβόλαιο.Ήταν οι πιο γνωστοί στο χώρο εκείνην την περίοδο. Είχανε αναλάβει και τον Τραβόλτα. Εγώ ήμουνα μία παρόμοια περίπτωση. Νέος και πολύ ενεργητικός.

Πως ήταν η εμπειρία σας όταν παίξατε στην ταινία Fight Club και η συνεργασία σας με τον David Fincher και τον Brad Pitt;
Είχα δουλέψει για τον David Fincher αρκετές φορές πριν όταν ξεκινούσε την καριέρα του σαν νέος κινηματογραφιστής. Είχα κάνει μερικά μουσικά βίντεο (όπως το OUTFIELD’S ” NO SURRENDER) και αρκετά διαφημιστικά για αυτόν. Ο Βrad είναι ένας υπέροχος και πολύ γεναιόδωρος τύπος. Θα σας πω μία ιστορία που μου είχε πει όταν είχαμε παίξει μαζί ένα διαφημιστικό για τη Heineken πριν από μερικά χρόνια. Μου είπε ότι όταν ήρθε στο Λος Άντζελες και ήτανε στα ξεκινήματα της καριέρας του, είχε πάει σε μία οντισιόν για ένα διαφημιστικό και ήμουνα και εγώ εκεί. Θυμάται ότι πηγαινοερχόμουνα στο δωμάτιο μιλώντας σε ανθρώπους και πείραζα παράλληλα έναν τύπο που φορούσε make up καθώς μιλούσα επίσης στον καθένα για διαφορετικά πράγματα. Με παρακολούθησε τότε και είπε μέσα του «Θέλω να γίνω σαν και αυτόν». Είπα εγώ μετά στον Μπραντ, «Λοιπόν, χαίρομαι που αυτό που έκανα λειτούργησε για σένα». Δεν είχε κανένα λόγο να μου πει μία ιστορία σαν και αυτή χωρίς λόγο καθώς είναι πολύ σίγουρος για το ποιος είναι και επίσης είναι αρκετά ισχυρός στο κομμάτι του εγωισμού του για να παραδεχτεί κάτι έτσι απλά».

Επίσης παίξατε μαζί με τον Τομ Κρουζ στο ξεκίνημα της καριέρας σας στην ταινία «All the Right Moves». Μιλήστε μας για αυτήν τη συνεργασία.
Αυτή ήταν η πρώτη ταινία στην οποία έπαιξα που πίστεψα ότι πραγματικά επρόκειτο για μία αληθινή χολιγουντιανή ταινία. Οι αναμνήσεις μου είναι ακόμα καθαρές από αυτήν την ταινία. Ειδικά όταν ο πατέρας μου και ο αδερφός μου ήρθαν να με επισκεφτούν όταν γυρνούσαμε στο Johnstown PA. Ο πατέρας μου είχε και μία συνήθεια. Ανακατευότανε σε πολλά παιχνίδια με χαρτιά με ηθοποιούς και απέκτησε φιλικές σχέσεις με τον Κρις Πεν και τον Ντένις Κουέηντ. Το διασκέδαζε πραγματικά. Ο Τομ ήταν ένας πραγματικά αφοσιωμένος και σκληρά εργαζόμενος νέος ηθοποιός εκείνο το διάστημα. Μπορούσες να το καταλάβεις από τότε ότι θα κατάφερνε να γίνει γνωστός.

Εκτός από την υποκριτική, έχετε επίσης σκηνοθετήσει και κάνει παραγωγές σε ταινίες. Πείτε μας ποια δουλειά προτιμάτε και για ποιο λόγο.
Με την υποκριτική μία από τις πιο σημαντικές δουλειές που έχεις να κάνεις είναι να θυμάσαι τις ατάκες σου. Να μην σκοντάφτεις σε λάθος πράγματα και να λες την αλήθεια. Στα ξεκινήματα μου είχα πάρει τον εαυτό μου πολύ στα σοβαρά. Όταν είχα παίξει έναν βιολίστα σε μία ταινία που είχα κάνει με τη Ντέμι Μουρ με τον τίτλο «Choices», πραγματικά είχα μάθει πως να παίζω αυτό το όργανο. Είμαι αριστερόχειρας και είχα μάθει πως να παίζω το βιολί με το δεξί γιατί πίστευα ότι ο χαρακτήρας έπρεπε να είναι δεξιόχειρας. Έκανα μία άλλη ταινία μετά που λεγόταν Headn For Broadway όπου εκεί έπαιζα έναν χορευτή. Ξόδευα όλη μέρα κάθε μέρα όταν δεν είχα γυρίσματα σε μαθήματα χορού. Ζούσα και πέθαινα για κάθε ρόλο μου. Μετά από λίγο επέστρεψα στα βασικά. Πράγμα που είχε πει ο Τζέημς Κάγκνεη «Αυτό που έχεις να κάνεις πάνω κάτω είναι να μπορείς να θυμάσαι τις ατάκες σου. Να μην σκοντάφτεις πάνω σε λάθος πράγματα και να λες την αλήθεια», Η σκηνοθεσία είναι υπέροχη γιατί εσύ είσαι το αφεντικό και έχεις την ευκαιρία να μαζέψεις όλα τα στοιχεία μαζί και να δεις το όραμα σου να πραγματοποιείται μέχρι το τέλος. Είναι μία φανταστική διαδικασία. Μία διαδικασία στην οποία ελπίζω να μπαίνω πιο συχνά. Όταν γύριζα την ταινία μου CLUB SODA ήμουνα απολύτως συνεπαρμένος από τη διαδικασία. Το γράψιμο είναι μία μοναχική διαδικασία η οποία μπορεί επίσης μπορεί επίσης να σε γεμίζει πάρα πολύ, ειδικά όταν γράφεις τη λέξη «τέλος». Γράφω αρκετά και αυτό μου παίρνει αρκετή ενέργεια. Με βοηθάει όμως επίσης να παραμείνω δημιουργικός και να βγάλω έξω τον πόνο μου στο σενάριο που θα γράψω.

Έχετε παίξει σε πολλά πετυχημένα τηλεοπτικά σίριαλ. Πόσο διαφορετικό είναι να παίζεις στην τηλεόραση από το να παίζεις σε μία ταινία;
Η τηλεόραση κινείται πολύ γρήγορα ενώ οι ταινίες γυρίζονται πιο αργά. Μόλις τελείωσα να γυρίζω έξι επεισόδια από τη σειρά Damages και δεν το είχα καταλάβει μέχρι που εμφανίστηκα στο σετ την ημέρα που γυρνούσαμε. Στις ταινίες πάντα έχεις χρόνο να κάνεις μία μεγαλύτερη προετοιμασία. Αυτή πιστεύω είναι η μεγαλύτερη διαφορά.

Ποιες είναι οι διαφορές που έχετε παρατηρήσει στην κινηματογραφική βιομηχανία αφότου ξεκίνησε η οικονομική κρίση και πως πιστεύετε ότι έχει επηρεαστεί το επάγγελμα του ηθοποιού;
Τα χρήματα κάνουν μεγάλη διαφορά. Δεν πληρώνουν αυτά που συνήθιζαν να πληρώνουν. Έτσι για να μπορέσει να ζήσει κάποιος πρέπει να δουλέψει δύο φορές πιο σκληρά. Ο Τζων Λένον είχε κάποτε: Είναι εύκολο να γίνεις επιτυχημένος. Το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να δουλεύεις 24 ώρες την ημέρα». Και είχε δίκιο.Δεν έχω αρκετό χρόνο για να το κάνω αυτό. Είναι μία δημιουργική δουλειά στην οποία κάνουν τους υπολογισμούς στην τελική οι λογιστές που ορίζουν τα νούμερα. Το καλύτερο είναι όταν και οι δύο μεριές μπορούν να συνεργαστούν. Έτσι και αλλιώς είναι μία δουλειά όπου απαιτεί συνεργασία. Καμία άλλη δουλειά δεν είναι ακριβώς έτσι σαν και αυτή.

Πείτε μας για τη σχέση σας με την Ελλάδα. Μιλάτε καθόλου Ελληνικά;
Δεν μιλάω πολλά ελληνικά.Πότε τα θυμάμαι και πότε τα ξεχνάω. Έχω το γιο μου 3 χρονών ο οποίος μετράει από το ένα ως το δέκα στα ελληνικά και μιλάει μερικές λέξεις. Σύντομα θα πάει σε ελληνικό σχολείο. Νιώθω πολύ περήφανος που είμαι ελληνοαμερικάνος. Εύχομαι να είχα περάσει περισσότερο χρόνο σε ελληνικό σχολείο. Δεν έμαθα πολλά πράγματα τότε γιατί ονειρευόμουνα άλλα πράγματα. Έχω έρθει στην Ελλάδα και έχω περάσει ένα μήνα εκεί. Είχα πάει με τη μητέρα μου όταν πέθανε ο πατέρας μου. Έχω πολλά ξαδέρφια από την Κρήτη μέχρι την Αθήνα και θέλω να ξαναέρθω και να δουλέψω εκεί και να μάθω καλύτερα τη γλώσσα. Όσο καιρό ήμουνα στην Ελλάδα είχα αρχίσει να μαθαίνω πράγματα. Η μνήμη μου επανερχόταν από πράγματα που είχα μάθει όταν ήμουνα μόλις ακόμα παιδί.Έτσι αν υπάρχουνε παραγωγοί που θέλουνε να προσλάβουνε έναν ελληνοαμερικάνο, σας παρακαλώ κάντε το. Θεωρώ ότι η Ελλάδα είναι γεμάτη με γενναιόδωρους και έξυπνους ανθρώπους. Όπως η μητέρα μου είναι πολύ περιποιητική και ξέρει πολλά πράγματα, είμαι έτοιμος να πάω πίσω στην Ελλάδα Θα ήθελα πολύ να δουλέψω εκεί για κάποιο μεγάλο διάστημα.Είναι ένα όνειρο για μένα αυτό. Να δουλέψω στην Ελλάδα. Θα το θεωρούσα κάτι πολύ σημαντικό.

Πείτε μας για τα χόμπι σας και για πράγματα με τα οποία σας αρέσει να ασχολείστε στον ελεύθερο σας χρόνο.
Έγραψα ένα παιδικό βιβλίο που λέγεται Charlie Bubbles. Πρόκειται για ένα αγόρι που κάνει φούσκες με τσίχλες και ξεκινάει κάποιες περιπέτειες. Επίσης δουλεύω αυτήν την περίοδο σε ένα σενάριο μαζί με τον κωμικό David Brenner. Ξοδεύω αρκετό χρόνο στο γιο μου. Παίζουμε μαζί μουσική. Αυτός μπορεί ήδη να παίξει τα ντραμς και ήδη έχει αρχίσει να πατάει πλήκτρα στο πιάνο και να παίζει με τις χορδές της κιθάρας. Θα μου άρεσε να τον πάω στα μπουζούκια. Γράφω μουσική σαν χόμπι και έχω καταφέρει να γράψω τραγούδια και για δικά μου projects. Έχω γράψει πέντε τραγούδια για την ταινία μου Club Soda.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Να δουλεύω, να τρώω, να πίνω και το πιο σημαντικό να αγαπάω. Γεια σου!! (η τελευταία λέξη ειπώθηκε στα ελληνικά)

Έχουμε δει τη δουλειά του να έχει μεταφερθεί στο σινεμά μέσα από την εξαιρετική ματιά του Ρομάν Πολάνσκι. Ο Τζεφ Γκρος εκτός από το ότι είναι ένας πολύ καλός σεναριογράφος με φοβερή προσωπικότητα, θα είναι και ο σκηνοθέτης της ταινίας Island Time που θα γυριστεί στην Ελλάδα. Το σενάριο που έγραψε εκτιλύσσεται στο νησί της Αστυπάλεας όπου έζησε για 14 μήνες στις αρχές της δεκαετίας του 80. Ο Τζεφ, έχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα τελευταία χρόνια μένει στη Γαλλία. Μας μίλησε για τους λόγους που αγαπάει την Ελλάδα και γιατί πιστεύει ότι η ταινία που προετοιμάζει θα βοηθήσει τη χώρα μας στην περίοδο της οικονομικής κρίσης. Επίσης μας μίλησε για την πολύ σημαντική εμπειρία που είχε δουλεύοντας δίπλα στον Ρομάν Πολάνσκι.

Πείτε μας μερικά λόγια για την ταινία και τι θα δούμε.
Το Island Time εκτιλλύσεται το 1980. Είναι η ιστορία του Τζόζεφ, ενός νεαρού αμερικάνου που τον παράτησε η κοπέλα την οποία επρόκειτο να παντρευτεί. Πάει μόνος του στην Αστυπάλεα για το ταξίδι του μέλιτος ελπίζοντας ότι αυτή θα έρθει στα σύγκαλα της και θα τον ακολουθήσει. Με βαριά καρδιά προσγειώνεται στην Αστυπάλεα και κατευθείαν αγκαλιάζεται από τους ανθρώπους του νησιού. Ο Τζόζεφ έμεινε τελικά 9 μήνες στο νησί, συνειδητοποιώντας γιατί η κοπέλα του τον άφησε. Συνέρχεται από το χωρισμό και μαθαίνει ξανά να χορεύει με τη βοήθεια της αξιαγάπητης Δήμητρας. Την κόρη ενός ψαρά που είναι αρχαιολόγος.

Ποιοι θα είναι οι υπόλοιποι συντελεστές της ταινίας;
Ο παραγωγός είναι ο Δημήτρης Αναγνώστου και όσο για τους ηθοποιούς, είναι ακόμα νωρίς για να αποκαλύψουμε ονόματα. Έχουμε παρόλα αυτά μία ταλαντούχα και δυνατή ελληνική ομάδα με σκηνογράφο το Γιώργο Γεωργίου, casting director το Νίκο Βασιλάκη, βοηθό σκηνοθέτη το Δημήτρη Αποστόλου και μουσική επένδυση από τους DNA. Μία ξένη παραγωγή με ελληνική ομάδα.

Μιλήστε μας για τη σχέση σας με την Ελλάδα.

Έζησα στην Αστυπάλεα για 14 μήνες από το 1980 μέχρι το 1982. Κυρίως τους μήνες από Σεπτέμβριο μέχρι Ιούνιο, όταν το νοίκι ήταν αρκετά φτηνό για μένα για να μπορέσω να μείνω εκεί. Πέρασα υπέροχα και όλα μου φάνηκαν συναρπαστικά. Αγαπώ τη φύση, την αίσθηση του νησιού, τη διαφορά που υπάρχει στον αέρα, τον άνεμο, τον ουρανό, τα αστέρια, τη βλάστηση καθώς και το δράμα που επικρατούσε όταν κατέφτανε το φέρυ. Δεν ξαναένιωσα από τότε τόσο δυνατή την αίσθηση του να βρίσκομαι σε ένα μέρος όσο ένιωσα όταν ήμουνα στην Αστυπάλεα. Σαν τουρίστας, ένας ξένος δηλαδή, έχεις μία περίεργη ανολοκλήρωτη εικόνα του νησιού, με διαφορετικά κομμάτια αφέλειας τα οποία σου αποκαλύπτονται όσο περνάει ο καιρός και καλυτερεύουν τα ελληνικά σου. Και στο τέλος ξέρεις ότι ποτέ δεν θα γνωρίσεις πραγματικά το νησί καθώς υπάρχουν πολλά μυστικά και κρυφές ιστορίες. Έχω έρθει στην Ελλάδα πολλές φορές. Κάθε φορά που έρχομαι, πηγαίνω στην Αστυπάλεα. Έχω ακόμα πολλούς φίλους εκεί. Όταν πηγαίνω στο νησί με τα παιδιά μου, όπου και αν πάμε, κάποιος θα τα κεράσει ένα παγωτό. Το 1980 οι τουρίστες που ερχόντουσαν στο νησί, ενδιαφερόντουσαν περισσότερο να μεθάνε όσο πιο συχνά γίνεται. Εγώ δεν ήμουνα έτσι. Μου άρεσε να λέω αστεία και να κάνω τον κόσμο να γελάει. Ήμουν πολύ αποφασισμένος στο να μην είμαι και εγώ άλλος ένας άχαρος αμερικάνος. Υποθέτω ότι αυτή η γενναιοδωρία μου, εκτιμήθηκε.

Πότε γνωριστήκατε πρώτη φορά με τον Ρομάν Πολάνσκι;
Είχα πάει στη Γαλλία από το Λος Άντζελες, έχοντας ήδη γράψει μερικά σενάρια μαζί με φίλους. Τίποτα εξαιρετικό γενικά, αλλά ήμουνα τουλάχιστον εξοικιωμένος με τη φόρμα. Έτσι, όταν με φώναξε ο Πολάνσκι τελείως ξαφνικά να τον βοηθήσω στο Frantic, εγώ ήμουνα έτοιμος. Ζούσα τότε ήδη τέσσερα χρόνια στο Παρίσι και ήμουνα κυριολεκτικά ένας καλλιτέχνης που δεν είχε λεφτά να φάει. Ήταν η πρώτη καλοπληρωμένη δουλειά που πήρα και μετά από αυτό μπορούσα να έχω να έχω λεφτά για να φάω κάθε μέρα!Ήταν για μένα ένας παράδεισος.

Πως ήταν η εμπειρία σας να δουλέψετε μαζί του;
Το να δουλεύεις με τον Ρομάν Πολάνκσι ήταν φανταστικό. Είναι περίεργος άνθρωπος αλλά και πάρα πολύ έξυπνος. Είχαμε πολλές στιγμές γνήσιας δημιουργικότητας οι οποίες ήταν απλώς θαυμάσιες. Οι περισσότεροι άνθρωποι που εργάζονται στη βιομηχανία του κινηματογράφου έχουν τεράστιο εγωισμό και θεωρούν ότι είναι δημιουργικοί ακόμα και όταν δεν είναι. Με τον Πολάνσκι ποτέ δεν έπαιζε ρόλο ποιανού το αστείο έμπαινε μέσα στο σενάριο. Ήταν πάντα μία προσπάθεια του να πιέσουμε τους εαυτούς μας για να βγάλουμε όσο πιο καλά γίνεται την ιστορία εφόσον φυσικά καταλήγαμε και από τις δύο μεριές για το ποια ήτανε η καλύτερη ιδέα. Ήταν μία πολύ συναρπαστική συνεργασία. Αυτός ήταν περφεξιονίστας. Όπως και εγώ. Είχαμε έναν τέλεια ανοιχτό διάλογο. Τι θα μπορούσε να ήταν καλύτερο από αυτό;

Πως σχολιάζετε την πρόσφατη σύλληψη του στην Ελβετία;
Είναι ξεκάθαρο ότι ο Πολάνσκι έκανε λάθος τότε. Η σύλληψη του όμως στην Ελβετία μου μυρίζει κάτι πολύ βρώμικο. Μία παράλογη πολιτική μανούβρα από έναν φιλόδοξο εισαγγελέα. Το ίδιο θύμα δεν θέλει να τον καταγγείλει. Έτσι, ποιον οφελεί όλο αυτό; Ο Πολάνσκι είναι ένας πολύ κλειστός άνθρωπος με πολλούς τρόπους. Παρόλο που έχω γράψει τρία σενάρια μαζί του, το οποίο ήτανε μία αρκετά οικεία και προσωπική εμπειρία, δεν μπορώ να πω ότι τον γνωρίζω αρκετά καλά ώστε να τον κρίνω. Πιστεύω ότι αν υπήρχε μία απόλυτη κλίμακα στη δικαιοσύνη, ένας Δικαστής από τον παράδεισο δηλαδή, ο Πολάνσκι θα κρινότανε με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους. Το μέγεθος του γενικού καλού που έκανε στον κόσμο, η γενναιοδωρία και το πνεύμα του και οι αμέτρητοι άνθρωποι τους οποίους έχει βοηθήσει. Και δεν μιλάω μόνο για τα έργα του. Αυτά σίγουρα θα βάραιναν προς τη μεριά του καλού. Ο άνθρωπος έχει υποφέρει αρκετά στη ζωή του όσο για δέκα άλλους ανθρώπους. Αυτή η υπόθεση είναι τελείως σκανδαλώδης.

Τι σας δίνει συνήθως έμπνευση;
Για μένα το να γράφω ένα σενάριο, είναι μία διαδικασία να βρίσκω κάτι αληθινό. Το να ανακαλύπτω κάτι που οι άνθρωποι γνωρίζουνε, αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να το επεξεργαστούν για τον εαυτό τους. Μία ταινία είναι ένα συναισθηματικό ταξίδι με μία κατάληξη που οδηγεί τους ανθρώπους στο να ανοίξουν τα μάτια τους και να αλλάξουν τις ζωές τους. Είτε είναι κωμωδία ή τραγωδία, αυτό είναι που προσπαθώ κάθε φορά να συμβεί. Η έμπνευση μου, έρχεται από την πραγματική ζωή. Κομμάτια διαλόγων που μου μένουνε, χαρακτήρες που παρατηρώ και ιστορίες που αιχμαλωτίζουν την ομορφιά καθώς και τον τρόμο της ανθρώπινης εμπειρίας οι οποίες μας δημιουργούν μία έκσταση.

Ποια είναι τα πράγματα που σας αρέσουνε;
Μου αρέσει να κάθομαι σε καφετέριες και να βλέπω τον κόσμο να περνάει από μπροστά μου, κρατώντας πάνω μου ένα σημειωματάριο. Μου αρέσει να βλέπω ταινίες. Σαν ποδοσφαιριστής, αγαπάω επίσης πολύ το ποδόσφαιρο. Παρακολουθώ τους περισσότερους αγώνες. Και αφού έζησα στη Βραζιλία σαν παιδί, ψηφίζω Βραζιλία!

Τα δύο αδέρφια που κατέκτησαν το Χόλυγουντ, είναι Έλληνες! Ο Βλάσης και ο Τσάρλυ Παρλαπανίδης μας αποκάλυψαν όλο το παρασκήνιο για τo νέο τους σενάριο, War Of Gods, το οποίο θα μεταφερθεί φέτος στη μεγάλη οθόνη. Τη νέα χολυγουντιανή ταινία από τους παραγωγούς του 300 και το σκηνοθέτη Τάρσεμ Σινγκ (σκηνοθέτης του The Cell με την Τζένιφερ Λόπεζ) και με θέμα τον αρχαιοελληνικό μύθο του Περσέα, θα δούμε στη χώρα μας το 2011 από τη Universal. Τα δύο ταλαντούχα αδέρφια μας μίλησαν για τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν, τη σχέση τους με τη χώρα μας καθώς και για τα μελλοντικά τους σχέδια τα οποία παρουσιάζουν ιδιαίτερο ελληνικό ενδιαφέρον.

Πρώτα από όλα συγχαρητήρια για τη συγγραφή του σεναρίου για την ανερχόμενη χολυγουντιανή ταινία «The War of Gods». Πόσο δύσκολο ήταν να γράψετε ένα σενάριο απευθυνόμενο στο ευρύ κοινό;
Βλάσης Παρλαπανίδης:
Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια αλλά ακόμα δεν νιώθω άνετα να δεχτώ τα συγχαρητήρια. Με την ευχή του θεού άμα γίνει τελικά επιτυχία η ταινία, θα
δεχτώ τότε τα συγχαρητήρια πίνοντας ένα σφηνάκι ούζο. Το σενάριο ξεκίνησε από μία ιδέα του Τσάρλυ. Είχε μία εξαιρετικά πρωτότυπη ιδέα σχετικά με τον κόσμο της ελληνικής μυθολογίας στην οποία βασιστήκαμε. Κατί που ποτέ δεν έχει ξαναγίνει. Ο Τσάρλυ μπορεί να σας μιλήσει καλύτερα για αυτό. Βασικά ο πόλεμος των Θεών και των Τιτάνων ήταν αυτό που σηματοδότησε τη γέννεση του War of Gods. Μέσα από αυτή τη διαμάχη δημιουργήσαμε μία ανθρώπινη ιστορία περιπλέκοντας μέσα σε αυτό την προσωπική πορεία του πρωταγωνιστή της ταινίας, Θησέα καθώς και διάφορα στοιχεία που αγαπήσαμε παρμένα από την ελληνική μυθολογία. Η πρόκληση ήταν να μείνουμε πιστοί στις πρωτότυπες
ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας ενώ παράλληλα μέσα από τη δημιουργική ελευθερία την οποία είχαμε, να δημιουργήσουμε μία καταννοητή, ενδιαφέρουσα, δημιουργική και ολοκληρωμένη ιστορία.

Τσάρλυ Παρλαπανίδης: Και πιστέψτε με δεν ήταν καθόλου εύκολο. Όπως είπε ο Βλάσης, έπρεπε να δουλέψουμε σκληρά για την υπόθεση της ιστορίας αναμειγνύοντας στοιχεία της ελληνικής μυθολογίας. Για αυτό, το στάδιο της «αποκρυπτογράφησης» της ιστορίας μας πήρε καιρό. Και η αλήθεια είναι ότι δεν ήμασταν δημοφιλείς για να γράφουμε τέτοιου είδους σενάρια. Αυτοί που μας εκπροσωπούσανε, δεν μας ενθαρύνανε να το κυνηγήσουμε καθώς άλλοι συγγραφείς και στελέχοι στούντιο που γνωρίζαμε, μας είπαν ότι δεν υπήρχε λόγος να το γράψουμε. Η Warner Brothers προσπαθούσε να κάνει το remake του Clash of the Titans και όλοι ένοιωθαν ότι μία ταινία με παρόμοιο θέμα θα προκαλούσε ταραχή
και φόβο σε κάποιο άλλο στούντιο που θα αναλάμβανε την παραγωγή. Κανείς δεν ήθελε να πάει κόντρα με τη Warner. Είναι το μεγαλύτερο στούντιο στην πόλη. Εμείς συνεχίσαμε να επιμένουμε ότι είχαμε δημιουργήσει μία ιστορία με εξαιρετική πλοκή, με ένα ακόμα καλύτερο φινάλε. Ξέραμε ότι ήταν ένας υπέροχος κόσμος. Εννοώ, πως είναι δυνατόν να μην αγαπήσεις την Ελληνική Μυθολογία; Αυτό είναι το είδος του
θεάματος που ψάχνει να δει κάποιος όταν πηγαίνει στο σινεμά. Όταν λοιπόν καταλήξαμε με το ποιο θα ήταν το προσωπικό ταξίδι του χαρακτήρα μας, νιώσαμε άνετα να κάτσουμε κάτω και να το γράψουμε. Δεν μας ένοιαζε τι θα συμβεί. Στους όρους ότι έπρεπε να γράψουμε ένα σενάριο για μία πολύ εμπορική ταινία που θα απευθυνότανε στο ευρύ κοινό, νιώσαμε ότι με το να είμασταν συγκεκριμένοι θα καταφέρναμε να έχουμε μία παγκόσμια απήχηση. Έτσι αντιμετωπίζουμε όλες τις δουλειές μας με στόχο να απευθυνθούμε σε ένα πολύ μεγάλο κοινό. Για
παράδειγμα. Το War of Gods είναι να πιστέψεις σε κάτι που δεν βλέπεις. Να έχεις πίστη στο Θεό ακόμα και αν ο κόσμος γύρω σου έχει
γίνει κυνικός. Αυτή είναι μία πολύ συγκεκριμένη ιδέα με την οποία πιστεύω ότι πολύ κόσμος μπορεί να ταυτιστεί.. Το τρικ είναι πως να τυλίξεις αυτήν την ιδέα σε μία μεγάλη ταινία δράσης.

Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες με μία μικρή χρονική διαφορά μετά από μία άλλη χολυγουντιανή παραγωγή με παρόμοια θεματολογία, το Clash of the Titans. Πιστεύετε ότι ίσως η Αρχαία Ελληνική Μυθολογία να έχει αρχίσει να γίνεται η νέα μόδα στο Χόλυγουντ;
Βλάσης: Ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι γνωρίζω τι θεωρεί το Χόλυγουντ σαν μόδα. Εννοώ, ποιος ξέρει πραγματικά; Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι υπάρχει όρεξη για μία ταινία σαν τη δικιά μας. Ποιος δεν θα ΄θελε να δει μία ταινία από τους παραγωγούς του 300 που είναι οπτικά καθηλωτική, εκτιλύσσεται στην αρχαία ελλάδα και είναι σκηνοθετημένη από έναν μάστερ της εικόνας όπως ο Τάρσεμ Σινγκ; Άμα νομίζες ότι το 300 ήταν οπτικά εξαιρετικό, περίμενε μέχρι να δεις τι ετοιμάζει ο Τάρσεμ μαζί με τη δημιουργική του ομάδα! Ο κόσμος που δημιουργεί δεν εκφράζεται με τίποτα λιγότερο από κάτι το εκπληκτικό.
Τσάρλυ: Συμφωνώ. Κανείς δεν θα έχει ξαναδεί ποτέ την Ελληνική Μυθολογία με αυτόν τον τρόπο. Ο Τάρσεμ θεωρείται μία ιδιοφυία της εικόνας στη βιομηχανία του κινηματογράφου και της διαφήμισης. Η δουλειά του είναι κορυφαία και δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Πρέπει να βλέπατε τα κουστούμια και τα σκηνικά που η ομάδα του έχει δημιουργήσει. Την πρώτη μέρα που μπήκα στο γραφείο παραγωγής, έπαθα πλάκα! Επίσης θα ακολουθήσει μία τεχνική στην εικόνα που θα παραπέμπει σε αισθητική πίνακα ζωγραφικής. Σαν ένας ζωντανός πίνακας του Καραβάτζιο. Συμφωνώ με τον Βλάση για το ότι δεν μπορείς να ξέρεις πραγματικά ποια είναι η νέα τάση στο Χόλυγουντ. Νομίζω πάντως ότι πολλοί άνθρωποι στο Χόλυγουντ έχουν ένα γνήσιο ενδιαφέρον για την Ελληνική Μυθολογία. Το κλειδί είναι να βρίσκεις έναν έξυπνο τρόπο να δώσεις κάτι που είναι καινούργιο και μοναδικό όσον αφορά το σενάριο αλλά επίσης και το οπτικό αποτέλεσμα της ταινίας.

Πως ήταν να δουλεύετε σαν ομάδα στο σενάριο; Σχετικά με τις διαφορετικές απόψεις που μπορεί να είχε ο καθένας σας, ήταν εύκολο να καταλήξετε σε μία τελική απόφαση;

Βλάσης:
Η αλήθεια είναι ότι επειδή είμαστε αδέρφια και δεν μας νοιάζει να πληγώσουμε ο ένας τα αισθήματα του άλλου, είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας σε απίστευτο βαθμό. Γεγονός που
ωφελεί το σενάριο ακόμα και αν αυτό μας οδήγησε μερικές φορές σε σημεία τρέλας! Καθέ απόφαση που παίρναμε ήταν προς όφελος της ιστορίας. Κάτι το οποίο πιστεύαμε από καρδίας. Και αυτό ξεπερνούσε όποια δυσκολία μπορεί να είχαμε. Ευτυχώς για το συγκεκριμένο σενάριο σπάνια διαφωνήσαμε ενώ η φιλοσοφίες μας κινούνταν πάνω κάτω στο ίδιο μήκος κύματος. Όταν διαφωνούσαμε πάντως, αυτός που κέρδιζε ήταν αυτός που υποστήριζε τη γνώμη του με περισσότερο πάθος!
Τσάρλυ:
Επίσης πιστεύω ότι μεγαλώνοντας σε μία μεγάλη, αγαπημένη και δεμένη ελληνική οικογένεια το να δουλεύουμε μαζί, μας ήρθε εκ του φυσικού. Το κάναμε όλη μας τη ζωή αυτό. Ήταν έτοιμος να πεθάνει ο ένας για τον άλλο. Ποτέ δεν κατάλαβα πως κάποιοι άνθρωποι δεν τα πήγαιναν καλά με τους γονείς τους και τα αδέρφια τους. Αυτό ποτέ δεν ήταν η περίπτωση στη δική μας οικογένεια. Μπορεί να διαφωνούσαμε μία στο τόσο, αλλά οι δεσμοί στην οικογένεια μας δεν σπάνε. Ούτε καν λυγίζουνε. Επίσης ο Βλάσης
και εγώ, πληρωνόμαστε για να καθήσουμε σε ένα δωμάτιο και να δημιουργήουμε πράγματα. Υπάρχουν πολύ χειρότερες μοίρες στον κόσμο από αυτό. Το να μην συμφωνούμε θα ήταν ένα χαστούκι προς όλους οτυς ανθρώπους που βγάζουν τίμια το ψωμί τους.

Ποια είναι η σχέση σας με την Ελλάδα και πόσο σημαντική είναι για σας η Ελληνική κληρονομιά;
Βλάσης: Η μητέρα μας γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα. Κατάγεται από ένα μικρό χωριό, την Κιλίνη. Μετακόμισε στην Αμερική αφού παντρεύτηκε τον πατέρα μας ο οποίος είναι επίσης έλληνας. Ο πατέρας μας γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Νιου Τζέρσυ αλλά η οικογένεια του είναι από την Πάτρα. Οι ρίζες μας όμως και από τους δύο γονείς είναι από τη Μικρά Ασία. Είμαστε πολύ περήφανοι για την ελληνική καταγωγή μας και για αυτό το
λόγο έχουμε ονομάσει την εταιρεία μας Asia Minor Pictures. Για να τιμήσουμε τις ρίζες μας.
Τσάρλυ: Επίσης η γυναίκα μου είναι Ελληνίδα. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αμερική, αλλά και οι δύο γονείς της είναι από την Ελλάδα. Ο πατέρας της είναι από ένα μικρό χωριό που λέγεται Νεστάνι, λίγο πιο έξω από την Τρίπολη ενώ η μητέρα της είναι από την Στούπα, ένα παραθαλάσσιο χωριό έξω από την Καλαμάτα. Προσπαθούμε και ερχόμαστε όποτε μπορούμε. Ολόκληρη η ταυτότητα μας έχει διαπλαθεί από το γεγονός ότι είμαστε Έλληνες. Επίσης μεγαλώσαμε μέσα από την εκκλησία. Το οποίο ίσως είναι το σημαντικότερο δώρο που μας παρέχει η κληρονομιά μας. Επίσης πήγαμε σε ελληνικό σχολείο και μάθαμε ελληνικούς χορούς. Είναι σίγουρα κάτι που μας κάνει να νιώθουμε πολύ περήφανοι. Δεν θα ήμασταν τίποτα χωρίς την ελληνική καταγωγή μας.

Έχετε έρθει ποτέ στην Ελλάδα; Αν ναι, ποια ήταν τα πράγματα που σας άρεσαν περισσότερο;
Βλάσης: Έχουμε έρθει και μιλάμε πολύ καλά ελληνικά! Τι να μη σου αρέσει από την Ελλάδα;
Τσάρλυ: Επίσης είχαμε ζήσει στην Ελλάδα για ενάμιση χρόνο όταν ήμασταν πιο μικροί. Καταλήξαμε να μεγαλώσουμε στην Αμερική αλλά σχεδόν κάθε καλοκαίρι ερχόμασταν στην Ελλάδα. Από εκεί έχουμε τις καλύτερες αναμνήσεις. Το όνειρο μας είναι να χτίσουμε ένα σπίτι στην ιδιοκτησία που ανήκει στη μητέρα μας λίγο πιο έξω από την Πάτρα για να γράφουμε εκεί τα καλοκαίρια. Επίσης πιστεύω ότι ο χρόνος που ξοδέψαμε επισκέπτοντας μοναστήρια στην Ελλάδα ήταν πολύτιμος. Η ηρεμία και η γαλήνη που νιώθεις εκεί είναι κάτι το τελείως ξένο στον υπόλοιπο κόσμο. Νόμιζω ότι έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι μοναχοί ζούνε μία έντονα θρησκευτική ζωή. Και μόνο που τους μιλάς, σου φέρνει ηρεμία. Νομίζω ότι το ταξίδι μας στον Άγιο Ανάργυρο, λίγο πιο έξω από τη Σπάρτη, μου φέρνει ίσως την πιο πολύτιμη μου ανάμνηση. Επίσης μου άρεσε πάρα πολύ το ταξίδι που έκανα με τη γυναίκα μου στη Μονεμβασιά και την Ελαφόνησο. Το παστίτσιο που φάγαμε στην Ελαφόνησο ήταν απίστευτο! Θα το θυμάμαι για όλη μου τη ζωή. Επίσης μου άρεσε πολύ που επισκέφτηκα την παλιά εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στην Πάτρα. Είπα στη γυναίκα μου ότι ένα από τα επόμενα χρόνια, θα περάσουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα στην Ελλάδα.

Ποια είναι η αγαπημένη σας ελληνική ταινία; Ποια είναι η προτίμηση σας όσον αφορά την ελληνική μουσική και διάσημους έλληνες;
Βλάσης: Το Ζ μάλλον είναι η αγαπημένη μου ελληνική ταινία καθώς λατρεύω και την παραδοσιακή ελληνική μουσική. Όσον αφορά για διασημότητες δεν έχω κάποιους που προτιμάω. Αλλά αυτό ισχύει τόσο για τους έλληνες όσο και για τους αμερικανούς.
Τσάρλυ: Αγαπάω την ελληνική μουσική. Ο κουνιάδος μου είναι σε επαφή με ότι βρίσκεται στη μόδα και με προμηθεύει με cd που περιέχουν μοντέρνα ελληνική μουσική. Όσον αφορά τους έλληνες διάσημους, εγώ και η γυναίκα μου συνηθίζαμε να βλέπουμε το Fame Story στον ΑΝΤ1. Αυτό μετράει;

Γράφονται σήμερα καλά σενάρια; Πείτε μας μερικές ταινίες οι οποίες θεωρείτε ότι είχαν πολύ καλά σενάρια.
Βλάσης: Ναι. Γράφονται καλά σενάρια σήμερα. Μερικά από τα αγαπημένα μου σενάρια είναι ο Νονός (το πρώτο και το δέυτερο μέρος), το Crimes and Misdemeanors, τα Καλά Παιδιά, Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού, το Donnie Brasco, το Pulp Fiction, το All about Eve, το This Girl Friday, το Reservoir Dogs, ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού και η λίστα συνεχίζεται.
Τσάρλυ: Συμφωνώ ότι γράφονται πολύ καλά σενάρια. Πάρτε για παράδειγμα τον Αλεξάντερ Πέιν και τον Πωλ Τόμας Άντερσον ή όλες τις ταινίες που έχει κάνει ο Ντέιβιντ Φίντσερ. Πιστεύω επίσης ότι υπάρχουν πολλά καλά σενάρια τα οποία μένουνε στα ράφια. Κάθε χρόνο βγαίνει στο Χόλυγουντ η «Μαύρη λίστα» η οποία περιλαμβάνει τα καλύτερα σενάρια που δεν έχουνε γίνει ταινίες. Όλα τους είναι εξαιρετικά. Η αλήθεια είναι πως είναι πολύ
δύσκολο να κάνεις μία καλή ταινία. Υπάρχουνε πολλοί παράγοντες που μπορεί να κάνουν το πράγμα να στραβώσει.

Έχετε σχέδια να γράψετε κάποιο σενάριο που θα εκτιλύσσεται στην Ελλάδα;
Βλάσσης: Ναι. Πάντα θέλαμε να κάνουμε μία ταινία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που να επικεντρώνεται στην Ελληνική αντίσταση.
Τσάρλυ: Νιώθουμε ότι η μεριά της ελληνικής αντίστασης στον Β’ Παγκόσμιο συνήθως παραβλέπεται. ΠΙστεύουμε ότι αξίζει να γίνει μία ταινία, ειδικά για το πως οι έλληνες απέκρουσαν τους Ιταλούς και πολέμησαν με τόσο κουράγιο κατά των Γερμανών. Επίσης θα θέλαμε να κάνουμε μία ταινία για την καταστροφή της Σμύρνης και την Ελληνική γενοκτονία Αυτή είναι για μας μία πολύ προσωπική ιστορία καθώς και οι δύο πλευρές της οικογένειας μας έχουν καταγωγή από τη Μικρά Ασία.

Μπορείτε να μας πείτε μερικά λόγια για τα επόμενα σενάρια σας το “The Destroyer” και τα άλλα δύο σενάρια που είναι σε στάδιο ανάπτυξης, το “Death Note” και το ‘Live Bet’;
Βλάσσης: Το “Destroyer” προγραμματίζεται να γίνει με τη Sony και τον παραγωγό Chuck Roven (ο παραγωγός του Batman) και τον Steve Chasman(ο παραγωγός του Transporter). Είναι ελαφρώς συνδεδεμένο με την πρωτότυπη σειρά περιπέτειας, γραμμένη από τον Warren Murphy και τον Richard Sapir. Ο ευκολότερος τρόπος να το περιγράψω είναι σαν ένα Jason Bourne project. Το Death Note θα πραγματοποιηθεί από την Warner Brothers με τον Dan
Lin (ο παραγωγός του Σέρλοκ Χολμς) και τον Roy Lee (ο παραγωγός του Ring). Βασίζεται σε ένα δημοφιλές manga στην Ιαπωνία. Το Live Bet ήταν το πρώτο σενάριο που πουλήσαμε. Θα γίνει ταινία από τη Universal με τον Scott Stuber στην παραγωγή. Είναι μία ανδρική ταινία στο στυλ του Heat.

Σας ευχόμαστε καλή επιτυχία και περιμένουμε με ανυπομονησία να δούμε το War of Gods.
Βλάσης: Ευχαριστούμε! Ελπίζουμε ότι όλα θα πάνε καλά και ότι θα πιούμε τελικά αυτό το σφηνάκι με το ούζο!